Herkes sonunda ayrılır.

Eve doğru yürürken, meşale ışığı ve kulağıma tam ulaşmayan bir gürültü içinde bulanıklaşıyor her şey. O hayatta. O güvende. Rahatlamış olmam gerek, ve bir yanım öyle—sesini o kapının arkasından duyduğumda dizlerim neredeyse çözüldü. Ama rahatlama diğer hislerimi bastıramıyor. Kıskançlık içimde düşük...

Giriş yapın ve okumaya devam edin