BÖLÜM 302

KIŞ

Akşam ışığı değişene kadar herkes gitmişti.

Önce Jenny’yle Babam çıktı—Annem bana öyle sıkı sarıldı ki, kaburgalarımın hâlâ iyileşmekte olduğunu hatırlatmak zorunda kaldım.

Babam alnıma bir öpücük kondurdu; hastaneden beri üstüme titrer gibi öpüyordu, sanki ben kırılacak, yerine konamayac...

Giriş yapın ve okumaya devam edin