EPİLOG

Sürgün edildiğimiz ıssız adanın çimenlerine oturmuş, Xander’ı izliyorduk. Koşuşturuyor, bir topla oynuyordu.

Top bildiğin taştı ama zaten ancak öyle hoşuna gidiyordu.

“Çok yakında gitmek zorunda kalacak olmasına sinir oluyorum,” diye fısıldadı Nic yanımda. “Burada hep bu kadar mutlu.”

Güldüm. “On...

Giriş yapın ve okumaya devam edin