BÖLÜM 174

DARIUS

Bir saniye önce, aramızdaki bağ canlı, çığlık atan bir şeydi—onun korkusu, özrü, inatçı küçücük kıvılcımı hâlâ bana uzanıyordu.

Bir sonraki anda ağaçlar onu bütünüyle yuttu.

Bağ incecik gerildi, birden uzaklaştı; kopma noktasına kadar çekilmiş bir ip gibi.

Siktir. Gitmişti.

İçimdeki her iç...

Giriş yapın ve okumaya devam edin