Bölüm Bir Yüz On Yedi

Yorgunluk bilincimin kıyılarını durmadan çekiştiriyordu. Duvarlar bulanıklaşıyor, etrafımda yankılanan ayak sesleri sanki çok uzaktan geliyordu.

“Yürü,” diye homurdandı adamlardan biri.

“Yürüyorum,” diyebildim.

“Zor bela.”

Kaburgalarıma ne yapacağından korkmasaydım gülerdim. Sonunda ağır bir ahş...

Giriş yapın ve okumaya devam edin