Bölüm 1 Isabella öldü

Zümrüt Şehri.

Taylor Malikanesi ışıklar içinde yanıyordu. Tebrik için gelen konuklar, ihtişamlı salonlardan taşan bir nehir gibi akıp duruyordu.

“Tebrikler Bay Taylor! Kaybolan kızınızı bulduğunuz bugün tarihe geçer!”

“Hayden, gerçekten harika bir haber!”

Hayden Taylor’ın yüzüne kocaman bir gülümseme yayılmıştı, cevap vermek için tam ağzını açmıştı ki, kulakları sağır eden bir gürültü ortalığı böldü, tüm neşeyi paramparça etti.

Herkes bir anda sesin geldiği yöne döndü. Genç bir kız, devrilmiş şampanya kulesinin yanında duruyordu. İncecik eli, hâlâ çekip kopardığı kıpkırmızı masa örtüsünü kavrıyordu; solgun teninde damarları belirginleşmişti. Camdan piramitler, devrilen domino taşları gibi peş peşe yuvarlanmış, şimdi yerde parıltılı bir enkaz denizi oluşturmuştu.

“Isabella Taylor!” Hayden’ın gülümsemesi yok olurken yüzü öfkeyle gerildi. “Sen ne yaptığını sanıyorsun, kızım?!”

“Isabella Taylor” adı, kalabalığın içinde zehirli fısıltılar gibi dolaşmaya başladı.

“O işte… gerçek olanı. Duyduğuma göre dört yıl önce bulmuşlar ama saklamışlar. Herkese ‘hizmetçinin kızı’ demişler. Sırf Bianca’yı korumak için.”

“Taylor Holding iflasın eşiğinde olmasa, Hayden onu asla kabul etmezdi. Şimdi sırf kendini kurtarmak için kızı Johnson’lara yamamaya çalışıyor.”

“Yazık kıza…”

“Yazık mı? O adamla o evlenmezse, Bianca mı evlensin? Isabella’nın onlarla hiçbir bağı yok. Bianca gibi değil, sonuçta onu yirmi yıl onlar büyüttü.”

“Bir de iyi bakın. Sol gözü… kör.”

“Duyduğuma göre düşük tabakadan biriyle karışmış, adama kornea bağışlayacak kadar da safmış.”

“Taylor’ın kanını taşısa ne olur; kız artık kusurlu. Çöpten farkı yok.”

Isabella, kırık camların ortasında dimdik durdu, nefret dolu sözleri sessizce üzerine aldı. “Duyduğuma göre herkes bugün, Taylor’ların öz kızlarını bulmasını kutlamak için burada, öyle mi?”

Kırmızı masa örtüsünü yere fırlattı. Gözlerinde, dört yıl önce bu eve ilk geldiği günküyle aynı dik başlı isyan ateşi yanıyordu.

“‘Taylor Ailesi’nin kızı’ ünvanı… isteyen varsa buyursun alsın. Ben istemiyorum!”

Hayden’ın ifadesi karardı. “Isabella! Aklını mı kaçırdın sen?!”

“Aklımı mı kaçırdım?” Isabella acı bir kahkaha attı; içinde ne neşe vardı ne de umut, sadece çaresizlik. “Hayır. Asıl deliren sizsiniz.”

“Dört yıl! Tam dört yıldır, sanki hiç yokmuşum gibi davrandınız! Şirketiniz batma noktasına gelince mi aklınıza geldim? Michael Johnson elli beş yaşında—benden tam otuz altı yaş büyük! Son karısı bir ay önce öldü, o ailede ölen dördüncü kadın o…”

Sesi titredi. “Bu, kavuşma yemeği mi, yoksa benim idam törenim mi?”

Olivia Smith, yüzü buz kesmiş, tiksinti ve öfkeyle butlere işaret etti. “Gözümün önünden alın şu kızı.”

Butler, Isabella’nın kolunu yakalamak için hamle yaptı.

“Gitmiyorum!” Isabella onu sertçe itti, gözlerini annesiyle babasına dikti. “Bu evliliği kabul etmiyorum!” diye haykırdı, sesi çatlayarak.

Tam o sırada, ailenin en büyük oğlu Chase Taylor kalabalıktan ayrıldı. Üzerinde kusursuz bir siyah takım vardı; ağır adımlarla yürüyerek Isabella’ya yaklaştı. Bakışları bıçak gibi keskin ve soğuktu. “Ve sana kim, seçme hakkın olduğunu söyledi?”

Tobias Taylor kaşlarını çattı, memnuniyetsizliği yüzünden okunuyordu. “Johnson ailesine gelin gitmek, bu şirketi kurtarmanın tek yolu.”

“Şükretmen lazım,” diye alaycı bir sesle devam etti Kieran Taylor. “Hayatında başına gelebilecek en iyi şey bu.”

Isabella’nın bütün bedeni titredi. Ağabeylerinin buz gibi yüzlerine baktı. Neden, diye düşündü, neden her şeyin suçlusu hep o oluyordu?

Tam o sırada Bianca Taylor yanına koştu; yüzü endişeden adeta donmuştu.

“Isabella, lütfen,” diye yalvardı, onun elini kavrayarak. “Eğer gitmek istemiyorsan ben giderim. Onunla ben evlenirim. Yeter ki, ortalığı ayağa kaldırmayı bırak.”

Kendini ailenin kurtarıcısı gibi ortaya koydu, asil bir fedakâr gibi. Kalabalık onaylayan mırıltılarla homurdandı.

“Bianca ne kadar iyi bir evlat!”

“Isabella, neden sen de kardeşin gibi olamıyorsun?”

Isabella, damarlarında buz gezerken Bianca’ya baktı. Bianca’nın yalanları olmasaydı, hâlâ görebilecekti. Onun bilinçli iftiraları olmasaydı, adı zehir gibi anılmayacaktı.

“Bianca!”

Isabella’nın kontrolü sonunda koptu. Öne atıldı, elleri Bianca’nın boğazına kenetlendi.

“Neden bana yalan söyledin? Başka bir donör vardı! Neden beni kandırıp korneamı sana verdirttin?”

“Senden nefret etmeme razı olabilirdin, ama sen tuzak kurdun! Beni bitirdin! Neden?!”

“Bianca!” diye bağırdı Hayden, Isabella’yı ondan ayırmak için koşarken.

“Kardeşimi bırak,” diye sertçe emretti Chase.

“Bianca’ya bir şey olursa, seni yaşatmam!” diye hırladı Tobias, Isabella’nın parmaklarını zorla açmaya çalışırken.

“Bırak onu!” diye kükredi Kieran, Isabella’nın böğrüne acımasız bir tekme savurup.

Ortaya tam bir kargaşa çıktı. Ama Isabella bırakmadı; yüzü saf öfkeyle donmuştu, elleri asla gevşemiyordu.

Sonra, mide bulandıran bir tok ses.

Ağır bir şey başına indi. Gücü bir anda bedenini terk etti. Elleri Bianca’nın boynundan kaydı, Isabella yere yığıldı.

Başının altından hızla büyüyen bir kan gölü yayıldı.

Aile, mermerin üzerinde kanayan kıza bakmadan, Bianca’nın etrafında toplandı.

“Bianca, iyi misin?”

“Canım kızım, sana zarar verdi mi?”

Gabriel Taylor olduğu yerde donmuştu; titreyen elinden, kan bulaşmış taş bir süs eşyası kayıp düştü. Yayılan kana baktı.

“Ne… ne yapacağız? Sanırım… sanırım öldü.”

Sadece bırakmasını istemişti. Böyle olsun istememişti…

Olivia’nın kaşları ise yalnızca pratik bir hesapla çatıldı.

“Eğer öldüyse, Johnson’larla yaptığımız anlaşma biter.”

“Sakin ol Gabriel,” dedi Hayden, tuhaf bir şekilde sakin bir sesle. “Bu meşru müdafaaydı. Kız histerik hale gelmişti. Durdurulmasaydı Bianca’yı boğardı.”

Bianca, ustaca bir hareketle zafer dolu gülümsemesini, gözyaşlarından oluşan bir perde arkasına sakladı.

“Hepsi benim suçum,” diye hıçkırdı. “Özür dilerim, Isabella…”

“Bu senin suçun değil, Bianca,” diye teselli etti Chase.

Herkes Bianca’yı avutmaya çalışırken, kimse Isabella’nın hâlâ bilinçli olduğunu fark etmedi. Canı incecik bir ipliğe bağlı kalmıştı. Solan bakışlarının arasından onları izledi; yanağından aşağıya tek bir kanlı gözyaşı süzüldü.

Aniden villanın ana kapıları büyük bir gürültüyle açıldı.

Kapıda bir adam belirdi; gecenin fonunda siluet gibi. Uzun, heybetli ve şoktan kasılmış halde.

Bu, arkadaşının abisi William Brown’dı. Brown Holding’in korkulan patronu. Dünyası, Isabella’nınkinden ışık yılları kadar uzaktaydı. Kız kardeşi Sophia olmasa yolları asla kesişmezdi.

Dünkü sözleri Isabella’nın zihninde çınladı: “Yarın o davete gitme.”

Bilinmeyen bir numaradan aramıştı. “Seni Michael Johnson’a satıyorlar. Onun yerine benimle evlen.”

“Yoldayım. Beni bekle.”

O zaman ne demek istediğini tam anlayamamıştı. Şimdi ise bunu düşünecek hâli bile kalmamıştı. Bakışları adama kaydı; karanlık yavaş yavaş her şeyi yutarken, onun gözlerinde kendi acısını yansıtan bir ıstırap gördü… ve başka bir şey. Panik.

Isabella artık tutunamadı. Dünyası karanlığa gömülürken, onun kendi adını haykırdığını duydu.

Sesi paramparça olmuştu, dehşetle yarılmış gibiydi.