Zorlanmamış Aşk
Olivia · Güncelleniyor · 489.0k Kelime
Giriş
Bölüm 1
Gece yoğun bir sağanak yağmurla sırılsıklam olmuştu, nem öylesine yoğundu ki neredeyse boğucuydu.
Zoey King üniformasını özenle katlayıp sırt çantasına koydu ve duvardaki saate baktı.
23:47. Her zamanki gibi morgda kalan tek kişi oydu.
"Zoey, bu saatte hâlâ burada mısın?" Nöbetçi güvenlik görevlisi el fenerini tutarak yanından geçti.
"Tam çıkmak üzereyim." Maskesini taktı, parmakları gizli cebindeki neştere dokundu, soğuk dokunuş ona güven veriyordu.
Morgun arkasındaki ara sokak, eve giden kestirme yoluydu.
Sokak lambası yarım aydır yanmıyordu ama ortalık sakindi.
Zoey siyah bir şemsiye tutuyordu, spor ayakkabıları su birikintilerinde yumuşak sıçramalar yapıyordu.
Aniden durdu, başını belirli bir noktaya doğru çevirdi.
Yağmurla karışan hafif kan kokusu zar zor fark ediliyordu ama yanılmazdı.
Mantıken geri dönüp başka bir yol seçmeliydi.
Ama Zoey sessizliği seviyordu ve bu yola alışkındı.
Şemsiyeyi yüzünün çoğunu kapatacak şekilde indirdi ve yürümeye devam etti.
Yaklaştıkça kan kokusu daha da güçleniyordu.
"Alexander Garcia, bu gece buradan sağ çıkacağını mı sanıyorsun?" Sert bir erkek sesi yağmuru delip geçti.
Bir şimşek çakması, sokağın derinliklerindeki sahneyi aydınlattı.
Keskin silahlarla donanmış yedi siyah giyimli adam, duvara yaslanmış bir adamı çevrelemişti.
Kanlar içinde olmasına rağmen, adam dimdik duruyordu, sanki çekilmiş bir kılıç gibi.
"Affedersiniz, geçebilir miyim?" Zoey nazikçe sordu.
Ani sesi, siyah giyimli adamların liderinin keskin bir şekilde dönüp ona bakmasına neden oldu. "Onu kurtarmak mı istiyorsun?"
Zoey şemsiyenin kenarını hafifçe kaldırarak küçük çenesini ve sıkıca kapanmış dudaklarını gösterdi. "Sadece geçiyorum."
Lider bir adım attı, sesi soğuktu. "Buna inanacağımı mı sanıyorsun?"
Alexander'ı burada köşeye sıkıştırmışlardı, kimsenin bu yoldan geçmeyeceğini biliyorlardı.
Elini salladı ve üç adam hemen Zoey'i çevreledi.
Zoey kaşlarını çattı, sabrı tükeniyordu.
"Sevgilim, işini çabucak bitireceğiz..." Bir serseri Zoey'e pis bir sırıtışla baktı.
Tam Zoey'e hamle yapacakken, Zoey yıldırım hızında hareket ederek elindeki şemsiyeyi kapattı ve sapıyla serseriyi bayıltarak yere serdi!
"Sadece geçiyorum demiştim." Sesi yağmurdan daha soğuktu, belirgin bir şekilde rahatsızdı.
Etrafındaki üç adam şok oldu, içgüdüsel olarak geri adım attılar, sadece lider tarafından azarlanmak için.
"Neden korkuyorsunuz? Yakalayın onu! O sadece bir kız!"
İşi çabucak bitirmeleri, fazla gürültü yapmamaları ve kesinlikle Alexander'ın Garcia Malikanesine kaçmasına izin vermemeleri gerekiyordu.
Kargaşa içinde, Alexander Zoey'e baktı.
Bu kadar küçük bir bedenden böyle patlayıcı bir güç beklememişti.
Her ne sebeple burada olursa olsun, ona yardım ediyordu ve onun Garcia Malikanesine sağ dönmesi gerekiyordu.
O bakış Zoey'i yarım saniyeliğine duraklattı.
O gözleri daha önce görmüştü.
On iki yaşındayken yetimhane yanmıştı ve biri onu dumanların arasından bir pencereden itmişti.
Son hatırladığı şey, o gözlerdi, gece en parlak yıldız gibi.
Sezgileri doğru gibi görünüyordu.
İlk başta geri dönüp gitmeyi planlamıştı, geçen ay öğretmenine yardım ettiği kimliği belirsiz cesedi hatırlayarak, hala morgda yatıyordu.
Öğretmeni bunun çete bağlantılı olduğunu söylemiş ve ona gelecekte bu tür şeylerden uzak durmasını tembihlemişti.
Bu yüzden kan kokusunu aldığında gitmek istemişti, ama açıklanamaz bir içgüdü onu bir adım ileri, sonra bir adım daha atmaya zorladı.
Ta ki Alexander'ın önünde durana kadar.
"Dikkat et!" Alexander aniden atılıp onu geri çekerek gerçeğe döndürdü.
Siyah giysili adamlar silahlarını kaldırdığında, Alexander'ı arkasına çekti ve karşı saldırıları şiddetlendi.
Bisturi, bileklerini keserken, eline geçirdiği silahın dipçiği burunlarına çarptı.
Alexander, sırt sırta onunla birlikte iki adamı etkisiz hale getirdi, ama yaralarından dolayı görüşü giderek bulanıklaştı.
Siyah giysili adamlar daha da vahşice saldırıyor, hareketleri ölümcül oluyordu, ama Zoey'e karşı koyamıyorlardı.
Bu narin görünen kızın nasıl bu kadar güçlü olabileceğini anlayamıyorlardı.
Alexander'ın koruması mıydı bu?
"Ne bekliyorsunuz? Onlar ölmezse, biz öleceğiz!" diye bağırdı siyah giysili adamların lideri.
Bunu duyunca, kalan adamlar bir an duraksadı, sonra öfkeyle saldırıya geçti.
Zoey hızla hareket etti, her bisturi darbesi kesin ve acımasızdı.
Bir dakikadan kısa sürede, siyah giysili adamların hepsi yerdeydi, inleyerek kalkamıyorlardı.
Zoey şemsiyesindeki yağmuru silkti, yarı baygın Alexander'ı geçip gitmeye hazırdı.
Onun üzerinden geçerken, kanlı eli aniden pantolon paçasını sıkıca kavradı.
"Bırak," dedi Zoey soğuk bir şekilde.
Alexander bırakmadı, sesi kısık. "...Beni de götür."
Zoey aşağı baktı, o kadar tanıdık ve güzel gözlerle karşılaştı ki dudaklarını büzüp kaşlarını çattı.
Alexander tamamen bayılmadan önce cevap veremedi.
Sonunda iç çekti ve eğilip Alexander'ı omzuna alarak gizli üssüne doğru yola çıktı.
Bu sokakta kameralar yoktu; onu orada bırakabilirdi.
Ama o gözler çok tanıdıktı ve içgüdüsel olarak onu aldı.
Geçmişinden kaçmak için çok çalışmıştı ve tekrar polise bulaşamazdı.
Gizli üssü, laboratuvar binasından çok uzakta olmayan bir bodrumdaydı.
Özel bedenleri incelediği yerdi.
Zoey, Alexander'ı diseksiyon masasına bıraktı, sert ışık omuz bıçağındaki büyük yarayı ortaya çıkardı.
Kanla kaplı giysiler engel oluyordu, bu yüzden onu içeri getirirken zaten yırtmıştı.
Lastik eldivenlerini giydi ve tepsiden en iyi dikiş iğnesini seçti, önce anestezi uyguladı.
Dikişe başladığında, iğne derisine batarken, Alexander'ın gözleri aniden açıldı, eli bileğini kavradı.
"Seni kim gönderdi?" Sesi soğuktu, gözleri öldürme niyetiyle doluydu.
Zoey, anestezinin işe yaramadığına şaşırdı.
Kurtulmaya çalıştı ama başaramadı, bu yüzden dizini karnına vurdu.
Alexander inledi, ama kavraması gevşemedi; aksine onu daha da yaklaştırdı, yüzleri birbirine birkaç santim kaldı.
Acı içinde nefesi ağırdı, gülümsedi. "Oldukça yeteneklisin. Bu ilk seferin değil, değil mi?"
Zoey gözlerini kısarak diğer eliyle aniden boynuna bir bisturi dayadı.
"Bırak yoksa bir yarayı dikmek yerine bir cesedi inceleyeceğim."
Alexander, maskenin arkasındaki gözlerine baktı ve sonunda onu serbest bıraktı, böylece dikiş işlemine devam edebilsin.
"Öldürmekten nefret ediyorsun, değil mi? Sokakta onları öldürme şansın vardı ama sadece bayılttın."
Zoey cevap vermedi, iğne tekrar etine saplandı.
Anestezi gerçekten işe yaramadı; damarları alnında belirginleşti, dişlerini sıktı.
Yirmi yedi dikiş, tam yarım saat sürdü.
Sonunda, Alexander suya batmış gibi ter içinde kaldı.
Ayağa kalkmaya çalıştı, ancak Zoey boynunun arkasına vurdu ve onu tekrar bayılttı.
"Çok konuşuyorsun. Sinir bozucu." Zoey onu bir çuvala doldurdu, omzuna aldı ve sokağa attı.
Alexander uyandığında kendini Garcia Villası'nda buldu.
"Buraya nasıl geri geldim?"
Koruma gergin bir şekilde cevap verdi, "Bay Garcia, sizi Merkez Sokak'ta bir çöp kutusunun yanında bulduk."
Alexander'ı bir çöp kutusunun yanında bulduklarında ne kadar şok olduklarını sadece Tanrı biliyordu.
Bir düşmanın şakası olduğunu düşündüler, ancak profesyonel bir doktor onu muayene ettikten sonra, yarasının mükemmel şekilde dikildiğini ve başka sorun olmadığını gördüler.
Bu yüzden daha da meraklandılar ama sormaya cesaret edemediler.
Alexander ağrıyan boynunu ovdu.
"Bu gece hakkında her şeyi öğrenin. O adamların kim olduğunu bilmek istiyorum."
"Ve o kadın, kim olduğunu ve neden o sokakta olduğunu öğrenin."
Üç gün sonra.
Alexander'ın özel villasında, Oliver Taylor, arkasında Daniel Wilson ile içeri girdi.
Oliver, Alexander'ın astıydı ve Alexander'ın sağlık durumu konusunda çok endişeliydi. Daniel'i buraya getirmesinin amacı, Alexander'ın yaralarını incelemekti.
Alexander, oturma odasında deri bir kanepede uzanıyordu, gömleği açık, bandajlı göğsü görünüyordu. Solgundu ama gözlerinde hala o yoğun, keskin bakış vardı.
"Seni bir çöp kutusunun yanında bulduklarını duydum?" Daniel alaycı bir şekilde konuştu, dudaklarında yanmamış bir sigara asılıydı. "Bunu yapmaya cesaret eden kimdi?"
Alexander ona soğuk bir bakış attı. "Sus."
Daniel güldü, ama kanlı bandajı çektiğinde dondu.
Gözleri büyüdü ve sigara dudaklarından düştü.
"Bu dikişler..." Sesi sıkıştı. "Mükemmel."
Uluslararası bir savaş hastanesinde doktor olarak, sayısız yara görmüştü ama hiç bu kadar hassas dikiş görmemişti.
Her dikiş tam olarak 0.03 inç aralıklarla yerleştirilmişti, ciltle mükemmel bir uyum içinde ve iz bırakmamıştı.
Daniel aniden Alexander'ın omzunu kavradı. "Bunu kim yaptı? Hangi hastane?"
Sesi heyecanla titredi. "Dünyada bu yeteneğe sahip beş kişiden az var!"
Alexander'ın gözleri parladı. "Hala araştırıyorum."
Daniel isteksizce bandajı değiştirdi, sesini alçaltarak. "Bu, özel kuvvetler sağlıkçısının işi. Sıradan biri bunu yapamaz."
"Biliyorum." Alexander'ın gözlerinde tehlikeli bir parıltı belirdi.
O kadını bulduğunda, ona uygun bir şekilde "teşekkür" edecekti.
Daniel tam çıkarken, Garcia Villası'ndan bir telefon geldi.
Oliver cevap verdi, yüzü solgunlaştı. "Bay Garcia, o..."
Alexander telefonu kaptı, sesi sakindi. "Her şey yolunda."
Telefonu kapattıktan sonra, telefonu Oliver'a geri attı.
"Bay Finn Garcia'ya yalan söylemek..." Oliver'ın sesi titredi.
Alexander'ın dedesi Finn, saldırıyı öğrenirse, tüm Zümrüt Şehri karışırdı.
Alexander alaycı bir şekilde gülümsedi. "Ne buldun?"
Oliver hızla ekrana bazı bilgileri getirdi.
Ekranda narin görünümlü bir kızın fotoğrafı vardı, etiketlenmiş olarak: [Zoey, tıp fakültesi stajyeri, hayvan diseksiyonu konusunda uzman.]
"Yani," Alexander alayla güldü, "beni bir veteriner mi kurtardı?"
Oliver'ın alnında ter damlaları belirdi. "Dosyası askeri tarafından şifrelenmiş. Bulabildiğimiz tek şey bu."
Gözetim görüntülerini açtı. "Olay günü, o sokaktan geçen tek kişi oydu."
Alexander ekrana baktı ve bayılmadan önce gördüğü sabırsız ama yoğun odaklanmış gözleri hatırladı.
Dudaklarında bir gülümseme belirdi. "İlginç."
"Bay Garcia, o geceki insanlar sıradan serserilere benzemiyordu, ama Zoey onlarla tek başına başa çıktı ve..."
Oliver'ın sesi düştü. "Ve seni gözünü kırpmadan dikti. Zoey sıradan biri değil. Onunla gerçekten temasa geçecek miyiz?"
"Elbette." Alexander'ın gözlerinde oyunbaz bir parıltı belirdi. "Sonuçta, o benim kurtarıcım."
Oliver, Alexander'ın gözlerindeki tehlikeli ışık karşısında ürperdi.
Alexander ülkeye yeni dönmüştü ve pusuya düşürülmüştü. Şansı yaver gitmişti ki kurtarılmış, kendi adamları tarafından bir çöp konteynerinin yanında bulunmuştu.
Herkes bunun için ömür boyu kin tutardı.
"Bay Alexander Garcia, Bay Finn Garcia hakkında..."
"Çeneni kapalı tut." Alexander'ın sesi sakindi. "Zoey'i görmek istiyorum."
Oliver şaşkına döndü. "Şimdi mi?"
"Evet, şimdi." Alexander kapıya doğru yürüdü, siyah paltosu arkasında keskin bir yay çizerek dalgalandı.
Oliver, gözetim görüntülerindeki Zoey'in soğuk, buz gibi gözlerini hatırladı ve ona yaklaşmanın kolay olmayacağını anladı.
Alexander'ın büyük girişi ona soğuk bir omuzla karşılık bulabilir.
Öğle vakti, tıp fakültesinin arkasında.
Zoey bir sandviç ısırıyordu, kalemi hızla not defterine deneysel veriler yazıyordu.
Aniden birkaç gölge ışığı kesti.
"Zoey?" Lider metal bir boruyu çeviriyordu. "Patronum bir açıklama istiyor."
Yavaşça başını kaldırdı, kalın gözlüklerinin arkasından ilgisiz gözlerle baktı. "Patronun kim?"
"Salak numarası yapma!" Boru kafasına doğru sallandı. "İki gün önce kurtardığın motosikletçi! O öldü!"
Boru kafasından beş inç uzakta durdu.
Açıkça yanlış kişiye bulaşmıştı.
Zoey sol eliyle saldırganın bileğini kavradı, kaleminin ucu ise boğazına dayandı.
Güneş ışığı kalemin ucunda parladı; hafif bir itiş hayatını sonlandırmaya yeterdi.
Adam tamamen şok olmuştu. Zoey'in, bu kadar narin ve kırılgan görünen bir kadının, böylesine acımasız bir hassasiyetle vurabileceğini ve onu anında etkisiz hale getirebileceğini asla tahmin edemezdi.
Bu kadın bir doktor değil miydi? Nasıl bu kadar müthiş yeteneklere sahip olabilirdi?
"Birincisi," Zoey gözlüklerini düzeltti, "arkadaşın kalp krizinden öldü."
"İkincisi," kalemin ucu kan çıkardı, "öğle yemeğimi mahvettin."
Yerde kreması kirle karışmış ezilmiş sandviçi yatıyordu, bu da sadece moralini daha da bozdu.
Ne kadar düşünürse o kadar sinirlendi ve daha fazla baskı uyguladı.
Adam çığlık attı, tehdit ederek, "Eğer bana zarar verirsen, arkadaşlarım seni bırakmaz!"
Son Bölümler
#502 Bölüm 502
Son Güncelleme: 8/2/2026#501 Bölüm 501
Son Güncelleme: 8/1/2026#500 Bölüm 500
Son Güncelleme: 7/31/2026#499 Bölüm 499
Son Güncelleme: 7/30/2026#498 Bölüm 498
Son Güncelleme: 7/29/2026#497 Bölüm 497
Son Güncelleme: 7/28/2026#496 Bölüm 496
Son Güncelleme: 7/28/2026#495 Bölüm 495
Son Güncelleme: 7/28/2026#494 Bölüm 494
Son Güncelleme: 7/27/2026#493 Bölüm 493
Son Güncelleme: 7/27/2026
Beğenebilirsiniz 😍
Patronuyla Yatakta
Sadece bir gece. Hepsi bu olmalıydı.
Ama gün ışığında uzaklaşmak o kadar kolay değil. Roman, istediğini elde etmeye kararlı bir adamdır - özellikle de daha fazlasını istediğine karar verdiğinde. Blair'ı sadece bir gece için istemiyor. Onu tamamen istiyor.
Ve onu bırakmaya hiç niyeti yok.
Kocası ve En Yakın Dostları Tarafından Sahiplenildi
“Eğer onları istiyorsan, Myla—benim veremediğim şeye ihtiyacın varsa, seni durdurmayacağım.” Hayden’ın sesi düştü; çiğ, kısık ve sakindi.
“Sen benim karımsın,” dedi. “Ama aynı zamanda bir kadınsın. Seni, sevgilerini bildiğim ellerin dokunduğunu görmeyi; belki bir daha asla veremeyeceğim bir şeyi beklerken yavaş yavaş solup gitmeni izlemeye tercih ederim.”
Myla’nın kocası, bir kazada felç kaldıktan sonra eskisi gibi ona veremeyince, yerine başka bir şey teklif eder: En iyi iki arkadaşını. Üstelik ikisi de onun eski sevgilileridir. Böylece Myla, göz bağlarının, fısıltıyla verilen emirlerin ve ona… ya da birbirlerine… dokunmadan duramayan üç adamın dünyasına düğümlenir. Ama bu kadar tehlikeli bir tutkunun bir bedeli vardır. Hele saplantılı bir takipçi, onu kendine ait kılmak için her şeyi yerle bir etmeye hazırken.
Bekleyin: Ateşli hetero, gey, bi ve her tür seks; ortalığı karıştıran üçlüler ve hiç özür dilemeyen dörtlüler; röntgencilik (çünkü bazen sadece izlemek daha ateşlidir) ve bol bol sperma.
Alfa Beni Seçti
Hiç öyle düşündüğümü sanmıyorum. Ama sen beni çoktan kötü adam ilan ettin, öyle değil mi?
Bir bahse konu olup sevgilisi tarafından yakılıp yıkılan, savunmasızları ezen bir sistemin içinde örselenen sosyal hizmet uzmanı Nora Hayes, dersini aldı: Kimseye güvenme, özellikle de güçlü kurtlara. Sonra Julian Sterling—madalyalı savaş kahramanı, federal müfettiş ve safkan bir Alfa—tam da kurtarılmaya ihtiyaç duyduğu anlarda karşısına çıkıp durur. Onun koruması gerçek olamayacak kadar iyidir. İlgisi ise masum sayılmayacak kadar hedefe kilitlenmiştir.
Julian, Nora’nın kokusu burnuna gelir gelmez onun kaderindeki eş olduğunu anlar. Ama Nora onun pahalı takım elbiseli bir başka manipülatörden farkı olmadığını düşünür. Eski sevgilisinin ailesi gizli borçları silaha çevirip sevdiklerini tehdit edince Nora imkânsız bir seçimle yüzleşir: Eski sevgilisinin metresi olmak mı, yoksa başka bir tehlikeli Alfa’dan yardım kabul etmek mi—üstelik karşılık beklemeden onun için savaşmış tek kişiden?
Sualtı: Sessiz Luna
Kulağa kader gibi geliyordu. Bir kurtuluş gibi. Sanki evren sonunda onu seçmişti.
Teklifin üstüne yapışan şüpheye rağmen Meadow kendini buna inandırdı. Sessiz, renksiz, dilsiz hayatının boşluklarını sevgi doldurur umuduyla, evliliğe gözlerini kapatarak adım attı.
Ama gerçek çabuk gelir; hem de acımasızca.
Alfa onu hiç istememişti. Onun için hiç sormamıştı. Luna Amber her şeyi, onun onayı olmadan ayarlamıştı; Meadow’nun ancak çok geç kaldığında görebildiği bencil amaçlarla. Nazik ve kutsal olması gereken şey bir kafese dönüştü, Meadow da uyanamadığı bir kâbusun içine hapsoldu.
Bir Ejderhaya Aşık Olmamanın Yolları
Bu yüzden, adıma hazırlanmış bir ders programı, beni bekleyen bir yurt odası ve sanki beni benden iyi tanıyormuş gibi seçilmiş derslerle dolu bir mektup gelince, kafamın karışması normalden biraz fazlaydı. Herkes Akademi’yi bilir; cadıların büyülerini keskinleştirdiği, şekil değiştiricilerin formlarına hükmetmeyi öğrendiği ve her türden büyülü varlığın yeteneklerini kontrol etmeyi öğrendiği yer burasıdır.
Herkes… benden başka herkes.
Benim ne olduğumu bile bilmiyorum. Ne şekil değiştiriyorum, ne ufak bir büyü numaram var, hiçbir şey. Sadece, uçabilen, ateş çağırabilen ya da dokunarak iyileştirebilen insanların arasında kalmış bir kızım. O yüzden derslerde sanki buraya aitmişim gibi oturup rol yapıyorum ve kanımda saklı olan şeyle ilgili en küçük ipucunu yakalayabilmek için dikkatle dinliyorum.
Benden bile daha meraklı olan tek kişi Blake Nyvas. Uzun boylu, altın rengi gözlü ve tam anlamıyla bir Ejderha. İnsanlar fısıldaşıp onun tehlikeli olduğunu söylüyor, benden uzak durmam için beni uyarıyor. Ama Blake, sanki benim gizemimi çözmeye kararlı ve nedense ben ona herkesten çok güveniyorum.
Belki bu delice. Belki de gerçekten tehlikeli.
Ama herkes bana buraya ait değilmişim gibi bakarken, Blake bana çözülmeye değer bir bilmeceymişim gibi bakıyor.
Mahkum Projesi
Aşk, dokunulmaz olanı evcilleştirebilir mi? Yoksa sadece ateşi körükleyip mahkumlar arasında kaosa mı yol açar?
Liseden yeni mezun olan ve çıkmaz sokak gibi kasabasında boğulan Margot, kaçışını özlemektedir. Onun pervasız en yakın arkadaşı Cara, ikisi için mükemmel bir çıkış yolu bulduğunu düşünmektedir - Mahkum Projesi - maksimum güvenlikli mahkumlarla geçirilen zaman karşılığında hayat değiştiren bir miktar para sunan tartışmalı bir program.
Tereddüt etmeden, Cara onları programa kaydettirmek için acele eder.
Ödülleri mi? Çete liderleri, mafya patronları ve gardiyanların bile karşı koymaya cesaret edemediği adamlar tarafından yönetilen bir hapishanenin derinliklerine tek yönlü bir bilet...
Bütün bunların merkezinde, Coban Santorelli ile tanışır - buzdan daha soğuk, gece yarısından daha karanlık ve içindeki öfkeyi körükleyen ateş kadar ölümcül bir adam. Projenin özgürlüğe giden tek bileti, onu hapse atan kişiden intikam almak için tek bileti olabileceğini bilir ve bu yüzden sevgi öğrenebileceğini kanıtlamalıdır...
Margot, onu reform etmeye yardımcı olmak için seçilen şanslı kişi mi olacak?
Coban, sadece seks dışında masaya başka bir şey getirebilecek mi?
Başlangıçta inkar olarak başlayan şey, saplantıya dönüşebilir ve ardından gerçek aşka dönüşebilir...
Bir tutkulu aşk romanı.
Navy Seal’e Ait
Bu adam ne derse, ne zaman derse niye yapıyorum bilmiyorum ama her seferinde itaat ediyorum; o parmakları sanki hayatım ona bağlıymış gibi emiyorum.
Fermuarın indiğini duyunca bacaklarım titremeye başlıyor, çünkü sırada ne olduğunu biliyorum. Kendini öyle derine sokacak ki gidecek yeri kalmayacak, beni içim içime sığmayacak kadar yakacak.
“Ben ellerimi çekince sen de ellerini oynatmayacaksın. Anladın mı? Karşı gelirsen seni bağlar, anne baban seni aramaya gelip bulana kadar burada bırakırım; seni de ağzına kadar döllerimle doldurmuş bulurlar.”***************************************Biri beni takip ediyor.
Az kalsın soyuluyordum, hatta belki daha kötü bir şey olabilirdi.
Ama siyah bir kaskın ardına saklanmış, modern bir süper kahraman gibi bir adam gelip beni kurtardı.
Saldırganımın boğazını kesip sonra bana başıyla işaret ettiğinde; ben güvenle arabama binene kadar bekleyip elini camıma koyduğunda korkudan titremem gerekirdi.
Ama korkmak yerine...
Heyecan duyuyorum.
Yaşıyorum.
Ve bunu yeniden hissetmek için can atıyorum.
O yüzden aklı başında kimsenin yapmayacağı şeyi yapıyorum. Yatakta yatıp dinlenmem gerekirken şehrin sokaklarında dolanıyorum; sadece kurtarıcımdan bir kez daha bir iz görmeyi bekliyorum.
Beni hayal kırıklığına uğratmıyor.
Beni köşeye sıkıştırıyor ve ben, bir ilişkim olmasına rağmen, hissetmemem gereken şeyler hissediyorum.
Dokunuşunu istiyorum; kaçıp çok, çok uzaklara gitmem gerekirken bacaklarımı açıyorum.
Biri beni takip ediyor.
Ve bu hoşuma gidiyor.
Eski Sevgilimin Amcası Bana Delice Tutkun
Sonra Conner'ın başka bir kadınla magazinlere düşen skandalı nişanı yerle bir etti. Aile şirketlerimiz kaosa sürüklendi; ta ki Conner'ın benimle iki kelime bile etmeyen amcası Dylan şu teklifle gelene dek: Onun yerine benimle evlen.
Her şeyi kurtarmanın tek yolu buydu. Evet dedim, bir yabancıyla evlenmekten korkacak vaktim bile yoktu.
Beni asıl şaşkına çeviren ne miydi? Dylan Amca'nın daha önce hiç görmediğim o vahşi tarafı. Beni öylesine hızlı ve ateşli bir şekilde çarptı ki, çaresizce ona kapılana dek beni içine çekti.
Peki ya en yakın arkadaşım? O da kendi kaotik ve sürprizlerle dolu aşk hikayesini bulmak üzere. Meğer hayatın en güzel hediyeleri, hiç beklemediğiniz anlarda karşınıza çıkanlarmış; bir mantık evliliğiyle başlasalar bile.
Bay Black ile 7 Gece
"Ne yapıyorsun?" Dakota, ellerim vücuduna dokunmadan bile bileklerimi kavrıyor.
"Sana dokunuyorum." Dudaklarımdan bir fısıltı dökülüyor ve onun gözlerinin bana küçümseyici bir şekilde daraldığını görüyorum.
"Emara. Bana dokunmuyorsun. Bugün ya da hiçbir zaman."
Güçlü parmaklar ellerimi kavrayıp başımın üstüne sıkıca yerleştiriyor.
"Burada seninle sevişmek için değilim. Sadece sevişeceğiz."
Uyarı: Yetişkin kitabı 🔞
. . ......................................................................................................
Dakota Black, karizma ve güçle örtülü bir adamdı.
Ama ben onu bir canavara dönüştürdüm.
Üç yıl önce, onu yanlışlıkla hapse gönderdim.
Ve şimdi intikamını almak için geri döndü.
"Yedi gece." dedi. "O çürük hapishanede yedi gece geçirdim. Sana yedi gece veriyorum. Benimle yaşa. Benimle uyu. Ve seni günahlarından kurtaracağım."
Eğer emirlerine uymazsam, iyi bir manzara uğruna hayatımı mahvedeceğine söz verdi.
Beni kişisel fahişesi olarak adlandırdı.
🔻OLGUN İÇERİK🔻
Yanlış Kardeşi Arzulamak
Sloane Mercer, üniversiteden beri en yakın arkadaşı Finn Hartley'e umutsuzca aşık. On uzun yıl boyunca, her seferinde onun kalbini kıran zehirli sevgilisi Delilah Crestfield yüzünden Finn'i toparladı.
Ama Delilah başka bir adamla nişanlandığında, Sloane bu sefer Finn'i kendisi için kazanabileceğini düşünür. Ne kadar yanıldığını bilemezdi.
Kalbi kırık ve çaresiz halde, Finn Delilah'nın düğününü basmaya ve son bir kez onun için savaşmaya karar verir. Ve Sloane'nin yanında olmasını ister.
İsteksizce, Sloane onu Asheville'e takip eder, Finn'e yakın olmanın onu kendisini gördüğü gibi görmesini sağlayacağını umarak.
Her şey, Finn'in ağabeyi Knox Hartley ile tanıştığında değişir—Finn'den tamamen farklı bir adam. Tehlikeli bir şekilde çekici. Knox, Sloane'un içini görür ve onu kendi dünyasına çekmeyi misyon edinir.
Başlangıçta bir oyun—aralarında çarpık bir iddia—olarak başlayan şey, kısa sürede daha derin bir şeye dönüşür. Sloane, biri sürekli kalbini kıran ve diğeri her ne pahasına olursa olsun onu sahiplenmek isteyen iki kardeş arasında sıkışıp kalır.
İÇERİK UYARISI:
Bu hikaye kesinlikle 18+.
Takıntı ve arzu gibi karanlık aşk temalarına ve ahlaki olarak karmaşık karakterlere değinir.
Bu bir aşk hikayesi olsa da, okuyucu takdiri önerilir.
Kan Kırmızı Aşk
"Dikkatli ol, Charmeze, seni küle çevirecek bir ateşle oynuyorsun."
Perşembe toplantılarında onlara hizmet eden en iyi garsonlardan biriydi. O bir mafya lideri ve vampirdi.
Onu kucağında tutmayı seviyordu. Yumuşak ve dolgun yerlerinde hoşuna gidiyordu. Bu hoşlanma fazlasıyla belirgin olmuştu, çünkü Millard onu yanına çağırmıştı. Vidar'ın içgüdüsü itiraz etmek, onu kucağında tutmak olmuştu.
Derin bir nefes aldı ve kokusunu tekrar içine çekti. Gece boyunca sergilediği davranışını uzun zamandır bir kadınla, hatta bir erkekle bile olmamasına bağlayacaktı. Belki de vücudu ona biraz sapkın davranışlara dalma zamanının geldiğini söylüyordu. Ama garsonla değil. Tüm içgüdüleri bunun kötü bir fikir olacağını söylüyordu.
'Kırmızı Kadın'da çalışmak Charlie için bir kurtuluştu. Para iyiydi ve patronunu seviyordu. Uzak durduğu tek şey Perşembe kulübüydü. Her Perşembe arka odada kart oynayan gizemli, yakışıklı erkekler grubu. Ta ki bir gün seçeneği kalmayana kadar. Vidar'ı ve hipnotik buz mavisi gözlerini gördüğü anda ona karşı koyamadı. Vidar her yerdeydi, ona istediği ve istemediğini düşündüğü ama ihtiyaç duyduğu şeyleri sunuyordu.
Vidar, Charlie'yi gördüğü anda kaybolduğunu biliyordu. Tüm içgüdüleri ona onu sahiplenmesini söylüyordu. Ama kurallar vardı ve diğerleri onu izliyordu.
Bu Sefer Tüm Benliğiyle Peşimde
Balo salonundan çıkıp, kapının önünde sigara içen adamın yanına gitti. Amacı, en azından kendini açıklamaktı.
"Bana hâlâ kızgın mısın?"
Adam elindeki sigarayı fırlatıp attı ve ona açıkça küçümseyen gözlerle baktı. "Kızgın mı? Benim kızgın olduğumu mu sanıyorsun? Dur tahmin edeyim... Maya sonunda benim kim olduğumu öğreniyor ve şimdi 'yeniden bir araya gelmek' istiyor. Soyadımın servet demek olduğunu anladığına göre, kendisine yeni bir şans arıyor."
Maya bunu inkar etmeye yeltendiğinde adam onun sözünü kesti. "Sen sadece gelip geçici bir hevestin. Önemsiz bir dipnot. Bu gece karşıma çıkmasaydın, seni hatırlamazdım bile."
Maya'nın gözleri doldu. Neredeyse ona kızından bahsedecekti ama son anda sustu. Adamın, sırf parasını almak ve onu tuzağa düşürmek için çocuğu kullandığını düşüneceğinden emindi.
Maya söyleyeceği her şeyi içine attı ve oradan uzaklaştı. Yollarının bir daha asla kesişmeyeceğinden adı gibi emindi. Ancak işler hiç de sandığı gibi olmadı. Adam sürekli Maya'nın hayatına girmeye devam etti; ta ki gururunu ayaklar altına alıp, kendisine dönmesi için Maya'ya çaresizce yalvaracağı o güne kadar.
