คนธรรมดาแห่งวงการแพทย์

เมื่อเป็นทหารมาสามปี แม้แต่แม่หมูยังทำให้ใจสั่น จะกล่าวใดกับเจียงฟาน

ในป่าเขาลึกที่แทบไร้รอยเท้ามนุษย์ เขาอาศัยอยู่เต็มๆ แปดปี ตั้งแต่อายุสิบสี่จนถึงยี่สิบสอง และยังถูกกักขังอยู่ในถ้ำวิเศษแห่งหนึ่ง ดังนั้น เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของหญิงสาว เขาจึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

มีคนมาถึงที่นี่จริงๆ หรือ แถมยังเป็นผู้หญิงด้วย?

จากเสียงหัวเราะนั้น คงเป็นคนสวยแน่ๆ

เจียงฟานมองไปที่ก้อนหินยักษ์ที่ปิดตายและกักขังเขาไว้ สูดลมหายใจลึก ท่องคาถาอันลึกลับ แล้วตะโกนว่า "เปิด!"

สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นทันที

ประตูหินค่อยๆ กลายเป็นโปร่งใส ทำให้มองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้อย่างชัดเจน

ไกลออกไปเป็นป่าทึบ ระหว่างตรงนั้นกับที่นี่มีทุ่งหญ้า มีลำธารเล็กๆ ไหลผ่านตรงกลาง

เจียงฟานค่อยๆ เดินเข้าไป ยื่นมือออกไปสัมผัส แต่กลับรู้สึกถึงผิวหินหยาบแข็งในอากาศว่างเปล่า

สี่ปีมานี้ เขาทำได้เพียงมองดูความเปล่าเปลี่ยวภายนอกเท่านั้น

ทันใดนั้น ดวงตาเขาเป็นประกาย ตื่นเต้นสุดขีด

เขาเห็นคนจริงๆ แถมยังมีหญิงสาวสวยๆ ด้วย

สองชายสองหญิง อายุราวๆ ยี่สิบสามยี่สิบสี่ ชายทั้งสองสะพายปืนล่าสัตว์ ดูองอาจผึ่งผาย หญิงสาวทั้งสองสวมกางเกงยีนส์กับรองเท้าบู๊ต ท่อนบนสวมเสื้อสายเดี่ยวสีดำ เสื้อสายเดี่ยวนั้นบางเฉียบ กระชับเส้นสายอันน่าภาคภูมิใจของพวกเธออย่างน่าหลงใหล ยิ่งเมื่อพวกเธอเคลื่อนไหว ก็ยิ่งส่ายไหวไปมา

ตาของเจียงฟานเป็นประกายวาววับ ใบหน้าแนบชิดกับหินใสนั้น มองอย่างเพลิดเพลิน

คนข้างนอกมองไม่เห็นข้างใน ประตูถ้ำนี้โปร่งใสเพียงด้านเดียว

ไม่เพียงแต่เจียงฟานที่มองจนโลหิตสูบฉีด ชายหนุ่มทั้งสองก็จ้องมองหน้าอกของหญิงสาวเป็นระยะ สายตาของพวกเขาดูลามก เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันคู่รักกับหญิงสาวทั้งสอง อาจเป็นเพียงคนที่มาเที่ยวด้วยกันเท่านั้น

หลังจากเจียงฟานชื่นชมความงามของสาวๆ อย่างเพลิดเพลินสักพัก จิตใจเขาก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นเต้นไปมาด้วยซ้ำ ดีจังเลย รอมานานแสนนาน ในที่สุดก็มีคนปรากฏในที่ห่างไกลผู้คนนี้เสียที

นั่นหมายความว่า เขาอาจจะได้รับการช่วยเหลือ!

ที่จริงแล้ว การจะทำลายกำแพงที่กักขังเขาไว้ จำเป็นต้องอาศัยแรงจากภายนอก

ชายหญิงทั้งสี่เดินมาถึงริมลำธาร ชายทั้งสองมองดูท้องฟ้า เห็นว่าเป็นเวลาพลบค่ำแล้ว คนหนึ่งหันไปมองอีกคนและพูดว่า "เฉินเลี่ย ฟ้ามืดแล้ว นายว่าเรากางเต็นท์นอนที่นี่สักคืนดีไหม"

น้ำเสียงนั้นเหมือนถามความคิดเห็น แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจบางอย่าง ราวกับว่าเขาเป็นผู้ตัดสินใจ

ชายที่ชื่อเฉินเลี่ยพยักหน้ารัวๆ "ซวี่โจว นายเป็นหัวหน้ากลุ่มสี่คนของพวกเรา นายว่ายังไงก็ยังงั้น"

ซวี่โจวหันไปมองหญิงสาวทั้งสอง เมื่อสายตาเขาหยุดที่คนหนึ่ง ใบหน้าก็เปล่งประกายด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงแฝงความประจบประแจง "หยวนหยวน เธอว่าไง? พวกเราตั้งค่ายพักที่นี่กันเถอะนะ!"

หญิงสาวชื่อหยวนหยวนลังเลเล็กน้อย มองดูท้องฟ้าและสภาพแวดล้อมรอบๆ แล้วพูดว่า "ไม่ค่อยดีนะคะ ฉันว่าพวกเราลงเขากลับบ้านกันดีกว่า ที่นี่ห่างไกลความเจริญ ฉันรู้สึกไม่คุ้นเคยน่ะ"

พอได้ยินเช่นนั้น ซวี่โจวก็มีแววตาเย็นชาวูบหนึ่ง เขาส่งสายตาพิกลให้หญิงสาวอีกคน

หญิงสาวคนนั้นรีบพูดขึ้นว่า "หยวนหยวน อย่าเลยนะ ดูสิ ฟ้ามืดขนาดนี้แล้ว พวกเราลงเขาไม่ได้แล้ว สู้นอนที่นี่สักคืน พรุ่งนี้ค่อยกลับดีกว่า นี่ก็เป็นการใกล้ชิดธรรมชาติไปในตัวนะ เธออย่ากลัวเลย ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง!"

"หลี่เชี่ยนพูดถูกแล้ว!" เฉินเลี่ยรีบเสริม "หยวนหยวน เธอวางใจได้เลย ไม่เพียงแต่หลี่เชี่ยนจะอยู่เป็นเพื่อนเธอ ซวี่โจวก็จะปกป้องเธอด้วย อย่าดูว่าเขาเป็นคุณชายตระกูลร่ำรวย แต่เขาไม่ใช่คนรักสบายเกลียดงานหรอกนะ ปกติก็ออกกำลังกายเป็นประจำ ถ้าเจออันตรายอะไร เขาต้องออกหน้าปกป้องแน่นอน!"

นี่มันชัดเจนว่ากำลังประจบซวี่โจว

หยวนหยวนมองเขากับซวี่โจวด้วยสายตารังเกียจเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเรียบๆ ว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะหลี่เชี่ยนลากฉันมา ฉันก็ไม่มาหรอก พวกนายทำตัวให้ดีๆ หน่อยนะ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกนายแอบมองอะไรตลอดทาง!"