Hoofdstuk 3

Eve POV

"Hallo Eve", glimlacht hij terwijl hij me begroet.

Ik doe er alles aan om mijn grom in te houden. Door op elkaar geklemde tanden en op een lage, dreigende toon eis ik: "Wat wil je".

Hij probeert zachtaardig en geruststellend te zijn, maar dit doet niets om me te kalmeren. "Hij wil je zien".

"Het kan me niet schelen wat hij wil". Ik kijk hem alleen maar woedend aan terwijl ik vanuit mijn ooghoeken een ontsnappingsplan bedenk.

Ik kijk over de tafel naar mijn meiden en zie een mix van opgewonden en boze gezichten. Ze hadden een enorme roddel in mijn leven gemist nadat ik net had gezegd dat er niets speelde.

Michelle is zoals gewoonlijk de eerste die van zich laat horen. "Neem me niet kwalijk, maar onze vriendin hier heeft ons duidelijk niet op de hoogte gebracht van de details. Wie wil haar zien".

"Miljardair Conrad Strongheart".

Hun ogen zijn nu zo groot dat ze er met de glimlachen op hun gezichten uitzien als Disney-personages.

Kimberly zet onmiddellijk haar mierzoete stem op: "Waarom kom je er niet bij zitten en vertel je ons alles over hem en wat hij van onze Eve wil".

Ik protesteer, aangezien ze niet weten welk risico hij vormt of dat ze op dit moment bescherming nodig hebben. "Hoe zat het met 'alleen meiden' voor de eerste twee uur". Ze kijken snel naar elkaar en geven elkaar veelbetekenende blikken.

"Je bent weggestemd. Hij komt erbij", zegt Michelle trots. "Ten eerste, wat is je naam en wat is je band met meneer Strongheart".

Hij schuift aan op de stoel naast me en begint de groep toe te spreken. "Mijn naam is Connor en ik werk in zijn beveiligingsteam. Mijn specialiteit is observatie en inlichtingen, dus ik verken en verzamel informatie om de veiligheid van het team te waarborgen".

Kimberly en Michelle zwijmelen momenteel bij zijn woorden en knipperen met hun wimpers voor aandacht. Willow lijkt diep in gedachten verzonken en analyseert zijn woorden.

"Leidt hij de Strongheart-stichting. Er worden op mijn werk in het museum verschillende artefacten uit zijn collectie tentoongesteld".

"Ja, dat doet hij, naast vele andere dingen". Hij draait zich naar me toe, aangezien hij nu het mes kan voelen dat ik onder de tafel tegen zijn liesslagader houd. Dit laat hem weten dat ik de situatie onder controle heb en dat als hij iets doet om ons te bedreigen, ik hem ofwel zal vermoorden ofwel zijn mannelijkheid eraf zal snijden. Hij begint een beetje te kronkelen in zijn stoel om weg te komen, maar ik oefen gewoon iets meer druk uit.

De meiden merken helemaal niets van deze interactie, terwijl Michelle woest op haar telefoon aan het typen is.

"OH. MIJN. GOD. Is dit zijn foto? Hij is prachtig. Is hij echt een miljardair? Wat wil hij met Eve? Hoe heeft hij Eve ontmoet? Waarom is hij niet gekomen?"

Connor begint te lachen. "Dat zijn een hoop vragen tegelijk. Ja, hij is echt een miljardair. Hij heeft Eve een week geleden tijdens een missie ontmoet en was erg onder de indruk. Ik denk dat hij een beetje verliefd op haar is, aangezien hij sindsdien thuis loopt te kniezen in de hoop dat ze naar hem toe zou komen. Hij is niet gekomen omdat hij probeert zich op de vlakte te houden, aangezien hij erg herkenbaar is, en daarom heeft hij mij gestuurd".

Terwijl mijn woede groeit, vraag ik hem het enige wat ik moest weten. "Hoe heb je me gevonden".

"Alle soldaten dragen camera's, dus we hebben beelden van die dag. We hebben een stilstaand beeld van je genomen en dat naar een bevriende hacker gestuurd. Hij heeft op je foto gezocht en je rijbewijs gevonden. Dat gaf ons je kenteken en je adres, dus ik ben je hierheen gevolgd". Connor begint me erg bezorgd aan te kijken, aangezien hij kan voelen dat ik bozer word. Hij blijft proberen op een lage, kalmerende toon te praten, wat moeilijk is als ik een mes tegen hem aan houd. "We zijn niet je vijand, Eve. Hij wil je gewoon zien en er zeker van zijn dat je oké bent".

"Ik ben al jaren oké en heb hem of wie dan ook van jullie niet nodig". Ik sta op om te vertrekken en verberg mijn mes uit het zicht onder mijn jas.

"Je weet dat hij dat niet zal doen".

"Dan verdwijn ik gewoon weer".

Hij pakt mijn arm vast om te proberen me tegen te houden. Ik gebruik het mes om in zijn hand te snijden, net genoeg om hem te laten loslaten, de boodschap te begrijpen en zich terug te trekken. Ik stop het weer in de schede voordat iemand in de bar het merkt, maar mijn meiden staren me in shock aan. Ze kijken nu erg bezorgd en bang, aangezien ze me nog nooit zo hebben gezien.

Ik begin via de achterkant van de bar naar buiten te stormen, waarbij ik ervoor zorg dat mijn meiden voorop lopen, en ik kan hem me na horen schreeuwen.

"Hij zal naar je blijven zoeken als je hem niet gaat opzoeken, en je weet waarom".

"Ik heb je al gezegd, het kan me niet schelen wat hij wil of waarom. Ik ga niet terug".

Zodra de koude nachtlucht me raakt, begin ik het gevoel te krijgen dat er niet genoeg lucht in de wereld is. Het wordt moeilijker om te ademen en de wereld wordt kleiner terwijl mijn adrenaline door mijn aderen giert. Ik moet naar huis. Ik moet ons in veiligheid brengen. De meiden weten dat ze niet met me in discussie moeten gaan en stappen in de auto.

Terwijl we wegrijden, zie ik Conner vanuit de ingang toekijken, zich afvragend of hij er goed aan heeft gedaan.