Balans van Licht en Schaduw

Heldin/Rogue POV

"Schoten!"

Ik mompelde onder mijn adem terwijl de verre schoten door de bomen echoden. Boven me ritselden de bladeren. Ik hurkte op een tak, verborgen in het bladerdak. Ik ben misschien jaren geleden gedwongen mijn roedel te verlaten, maar ze zijn nog steeds mijn familie. Ze zijn nog steeds onschuldig. Nou ja, de meesten van hen.

Nadat ik naar de mensenwereld was gevlucht, trainde ik onophoudelijk. Niet om aan te vallen. Niet om te verdedigen. Alleen om te overleven. Maar toen ik geruchten hoorde over een Alpha Koning die na 200 jaar de troon opeiste, besloot ik terug te keren om de situatie zelf te beoordelen.

Ik zag zwartgeklede soldaten als schaduwen richting het roedelterrein bewegen. "Ze zijn hier," fluisterde ik, terwijl ik het handvat van mijn mes stevig vastpakte. "Eindelijk."

"Ze overvallen het terrein," hoorde ik een van de leden van de Blood Moon-roedel beneden zeggen. "Orders rechtstreeks van de Alpha Koning."

Ik grijnsde. "Dus, de Koning is eindelijk moe van het wachten op een uitnodiging."

De soldaten verspreidden zich, acht bleven buiten terwijl een groep het roedelhuis binnenging. Ik liet me geruisloos op de grond zakken, hurkend achter hen met mijn mes gereed.

Krak. Eén neer. Plof. Twee neer.

"Vijand—!"

Te laat.

Ik draaide, trapte, ontweek een wilde stoot en sloeg toen mijn knie in zijn lies. Hij viel als een baksteen.

"Domme wolven," mompelde ik. "Alleen maar spieren, geen strategie."

"Grijp haar!" riep er een.

Drie stormden op me af. Ik maakte een salto over de eerste, landde op mijn voeten, haalde de tweede onderuit en gaf de derde een elleboogstoot.

"Verdomme, die rogue is snel!"

Nog een kwam op me af.

"Jullie leren het nooit, hè?" zei ik, terwijl ik zijn zwaai ontweek en een gerichte trap tegen zijn hoofd gaf.

Toen klonk een stem over het terrein.

"ALLE SOLDATEN, STILSTAAN."

Ze bevroren. Zo simpel was het. Gehoorzaamheid zat in hun botten gebeiteld.

Ik stond op, mijn ogen gericht op de figuur die door de chaos stapte.

Hij had een aanwezigheid. Bevel. Macht die de lucht boog terwijl zijn stem als donder weerklonk.

"Ik ben Alpha Koning Conrad. Deze roedel wordt onderzocht wegens mishandeling en schending van de Weerwolvenrechtenwet. Alpha Blake en zijn familie zullen naar de Royal Moon-roedel worden overgebracht en voor deze misdaden worden berecht."

Blake knielde in zilveren boeien met zijn Luna en zonen. Zijn lip krulde toen hij me zag.

Het gezicht van de Alpha Koning verzachtte en een kleine glimlach verscheen op zijn lippen. "Dat was behoorlijk indrukwekkend. Wie ben jij?"

"Ze is gewoon een of andere rogue teef," spuugde Blake.

Krak. Een soldaat sloeg hem zo hard dat zijn hoofd opzij zwiepte. Hij kromp ineen op de grond, jammerend.

Ik grinnikte. "Hij heeft niet helemaal ongelijk."

Conrads ogen vernauwden. "Je vocht als een getrainde krijger. Wat is je naam?"

"Heb je het niet gehoord?" Ik haalde mijn schouders op. "Gewoon een of andere rogue teef."

Zijn kaak spande zich. "Rogues verdedigen geen roedels. Ze vernietigen ze om macht en controle te krijgen."

"Oh?" Ik trok een wenkbrauw op. "Waarom ben je hier dan?"

"Ik kwam om te beschermen," zei hij vastberaden. "We hebben medische zorg en voedsel meegebracht. Jouw roedel zal worden geregistreerd en verzorgd. Als er geen geschikte Alpha wordt gevonden—"

"Zal je een nieuwe uitkiezen die gehoorzaam aan jou is?" onderbrak ik hem.

"Ik wil geen gehoorzaamheid," zei hij. "Ik wil stabiliteit. Veiligheid."

"Voor wolven zoals wij?" Ik lachte koud. "Wij hebben nooit rechten gehad. Praat niet tegen mij over je kostbare wet."

Hij deed een stap naar me toe. "Wat is je naam?"

Ik gromde terug. "Niet geïnteresseerd in bonding, Majesteit."

"Ik ben hier niet om je te domineren."

"Nee?" daagde ik uit. "Waarom noem je jezelf dan Koning? Koningen eisen toch gehoorzaamheid?"

Zijn stem daalde. "Echte Koningen willen alleen loyaliteit en respect."

Ik keek hem strak aan. "Die moet je verdienen, niet eisen."

Een windvlaag blies langs me heen—mijn geur recht naar hem toe dragend.

Zijn neusgaten flakkerden. Zijn pupillen verwijden. Zijn wolf kwam naar de oppervlakte, gloeiend met zijn gouden blik.

Hij wankelde een halve stap achteruit. "Maat."

Ik bevroor.

Nee. Absoluut niet.

Hij zette een stap naar voren. "Jij—jij bent—"

"Geen. Kans," gromde ik, terwijl ik me omdraaide en naar de bomen rende.

"Wacht!"

Ik deed het niet.

Ik klauterde een stam op en sprong van tak naar tak, wild en snel.

"Volg haar!" schreeuwde hij. "Verlies haar niet!"

Ik hoorde de paniek in zijn stem, het Alpha-bevel erachter.

Maar ik luisterde niet.

Ik was niet van hem.

Ik was van niemand.

En ik zou nooit meer een gevangene zijn.