Hoofdstuk 2 De terugkeer van de dokter

Mandy kon de blik van afschuw in haar ogen niet verbergen toen ze naar Lily keek, die ondanks jaren van inspanning altijd onmogelijk voor zich te winnen was geweest.

De afgelopen vier jaar had Mandy gedaan alsof ze gaf om Lily's welzijn, waarbij ze voor haar dagelijkse behoeften zorgde en haar vaak naar medische afspraken bracht. Als Lily niet haar ticket was om mevrouw Frost te worden, zou Mandy geen moment verspillen aan het proberen haar genegenheid te winnen.

Hoewel Lily duidelijk een hekel aan haar had, hield Mandy zich groot en strekte haar armen naar haar uit.

"Lily, kom bij mama voor een knuffel," kirde ze.

Bij Mandy's woorden draaide Lily zich onmiddellijk af en klemde zich stevig vast aan Harrisons nek.

"Maar ik wil dat papa me vasthoudt," zei ze met haar kinderlijke stemmetje. "Papa, houd me vast."

Toen Harrison Lily's reactie zag, streek hij zacht en liefkozend over haar rug.

"Het is goed, lieverd. Wees maar niet bang. Papa is hier. Papa houdt je vast," troostte hij haar voordat hij zich met een koude blik tot Mandy wendde.

"Lily is nog erg jong. Als ze niet wil dat je haar vasthoudt, dwing haar dan niet," zei hij resoluut. "Op dit moment is het vinden van dokter Johnson jouw belangrijkste bijdrage."

Net toen Harrison was uitgesproken, kwam zijn assistent Simon aanlopen met een telefoon in zijn hand.

"Meneer Frost, onze contactpersoon in het ziekenhuis heeft net gebeld, dokter Johnson is al gearriveerd in het Westland General Hospital."

Toen ze dit hoorde, veranderde Mandy's gezichtsuitdrukking onmiddellijk.

"Wat? We staan hier al zo lang met het welkomstbord, en ze is rechtstreeks naar het ziekenhuis gegaan?" Mandy had Harrison verzekerd dat Ella op deze vlucht zou zitten. Nu ze haar hadden gemist, zou Harrison zeker ontevreden zijn.

Simon keek Mandy ongemakkelijk aan en wachtte op Harrisons reactie.

Na een moment beval Harrison. "Laten we naar het ziekenhuis gaan."

Ondertussen nam Elena, die al in het ziekenhuis was gearriveerd, samen met Nathan de testresultaten en chirurgische plannen voor Zanders vader door.

Nathan stond naast haar en legde de situatie uit. "Elena, mijn vaardigheden zijn niet helemaal toereikend voor zo'n complexe ingreep. Met de gevorderde leeftijd van de patiënt heb ik er geen vertrouwen in dat ik het aankan. Daarom heb ik je gebeld—we hebben jouw expertise nodig."

Terwijl ze de documenten bestudeerde, antwoordde Elena professioneel: "Het is goed. Dit soort gevallen is in eigen land inderdaad zeldzaam, en de operatie is behoorlijk uitdagend. Vertel de operatiekamer dat we over dertig minuten beginnen. Ik heb jou nodig als mijn operatieassistent."

Nathan knikte zonder aarzeling. "Natuurlijk. Het is een eer om je te assisteren."

Elena had inderdaad jaren in het buitenland doorgebracht om haar chirurgische technieken te perfectioneren. Haar medische expertise was niet alleen ongeëvenaard in eigen land, maar werd ook internationaal zeer gerespecteerd. Ze gaf er echter de voorkeur aan om op de achtergrond te blijven, praktiseerde onder de naam Ella Johnson en was een soort mysterieuze figuur in medische kringen geworden.

Als haar eerdere band met Nathan als oud-klasgenoten er niet was geweest, zou ze het niet hebben aangedurfd om de zaak van Zanders vader op zich te nemen.

Met alle pre-operatieve voorbereidingen afgerond, sprak Elena met haar twee kinderen voordat ze de operatiekamer binnenging.

"Connor, Mia, ik wil dat jullie allebei rustig in de wachtruimte wachten. Deze operatie zal best wat tijd in beslag nemen, dus gedraag je alsjeblieft," instrueerde ze zachtjes. "Zodra het voorbij is, komt jullie peettante naar het ziekenhuis om ons op te halen. Als jullie iets nodig hebben, vraag het dan gewoon aan het ziekenhuispersoneel—zij zullen jullie helpen."

Beide kinderen knikten gehoorzaam. Connor had een laptop vast terwijl Mia een krachtige smartphone omklemde, beiden diep verzonken in hun apparaten.

Connor zwaaide Elena uit. "Mam, maak je geen zorgen over ons. Ik zal goed voor Mia zorgen."

Elena keek met trots naar haar kinderen. Door de jaren heen waren beide kinderen, ondanks haar veeleisende werkschema en financiële druk, opmerkelijk zelfstandig geworden, wat een zegen voor haar was geweest.

Nadat ze haar kinderen had geïnstalleerd, ging Elena de operatiekamer binnen.

Op dat moment arriveerden Harrison en Mandy met hun gevolg in het ziekenhuis. Toen ze van hun contactpersoon hoorden dat dr. Johnson al aan de operatie was begonnen, werd Harrison nerveus.

Zijn dochter Lily was geboren met een lichte hartaandoening. Jarenlang had hij haar naar ziekenhuizen in zowel binnen- als buitenland gebracht, maar geen enkele arts was bereid geweest haar te opereren. Nadat hij had gehoord over Ella's uitzonderlijke vaardigheden, had hij gehoopt haar hulp in te roepen voor Lily, maar ze waren elkaar herhaaldelijk misgelopen.

Omdat ze Harrisons bezorgdheid opmerkte, vroeg Mandy: "Harrison, wat moeten we nu doen?"

Harrison wierp haar een geïrriteerde blik toe. "Er zit niets anders op dan te wachten."

"Maar wat als ze er urenlang niet uitkomt? Gaan we hier echt al die tijd wachten? Ze is maar een dokter—is ze niet nogal arrogant?" klaagde Mandy.

Harrison draaide zich ontevreden naar haar toe. "Mandy, je moet oppassen met wat je zegt. Ze is niet 'maar een dokter'—ze is internationaal een van de topchirurgen. Lily's operatie hangt volledig af van haar beslissing," herinnerde hij haar streng. "Dit gaat over de gezondheid van onze dochter. Kan je dat dan helemaal niets schelen?"

Geconfronteerd met Harrisons vragen, dwong Mandy een ongemakkelijke glimlach af. Om haar doelen te bereiken, nam ze een onderdanige toon aan.

"Harrison, dat is niet wat ik bedoelde. Ik sprak zonder na te denken omdat ik me zo'n zorgen maak over Lily," legde ze uit. "Ik ben haar moeder—hoe zou ik me geen zorgen kunnen maken over haar gezondheid? Ik zou mijn eigen hart voor haar geven als ik kon."

Haar woorden klonken hol; het idee om haar hart voor Lily op te offeren was absurd.

Harrison trok zich terug uit de discussie, zocht een stoel en ging zitten met Lily in zijn armen.

Gedurende hun wachttijd bleef hij aandachtig voor Lily zorgen, en voerde haar zelfs stukje voor stukje fruit om er zeker van te zijn dat ze zich niet zou verslikken.

Terwijl ze naar Harrisons tedere zorg voor Lily keek, voelde Mandy een vlaag van jaloezie. Het mormel was voor het geluk geboren—wat had ze gedaan om Harrisons genegenheid te verdienen?

Harrison was van plan geweest om buiten de operatiekamer op Ella te wachten, maar halverwege hun wachttijd kreeg hij een belangrijk telefoontje over een dringende kwestie op het bedrijf die zijn onmiddellijke aandacht vereiste.

Mandy besefte de benarde situatie en greep de kans om in te grijpen.