De CEO's Verrassingsdrieling

In de luxueuze presidentiële suite lag Elena Reed onder een lange, gespierde man, hun lichamen verstrengeld in een ademloze omhelzing. De onbekende sensaties maakten haar licht in het hoofd en stuurloos.

Elena worstelde om haar ogen te openen, wanhopig om het gezicht van de man te zien, maar elke golf van sensatie trok haar verder de diepte van het genot in.

Uren later, volkomen uitgeput, stortte Elena in op het enorme bed. In haar halfbewuste toestand voelde ze iets koels haar nek raken—een robijnen hanger die de man voorzichtig om haar hals deed voordat hij verdween.

Ze sliep tot het middaguur de volgende dag, tot op het bot vermoeid. Toen ze eindelijk ontwaakte, zag ze haar stiefzus, Mandy Reed, met gekruiste armen naast het bed staan, haar blik vol minachting.

Elena trok snel de lakens om haar lichaam en probeerde de blauwe plekken te verbergen die haar huid tekenden. Toen haar doodsbange ogen de blik van Mandy kruisten, draaide Mandy zich af, pakte haar handtas van het bijzettafeltje en haalde er een cheque uit, die ze achteloos op het bed naast Elena gooide.

"Jouw taak hier zit erop. Hier is $800.000, pak het en verlaat Pinewood City vandaag nog," zei Mandy koeltjes.

"Wat betreft wat er gisteravond is gebeurd, je kunt het maar beter voor je houden en doen alsof het nooit is gebeurd," vervolgde ze, "Anders kan ik je spoorloos laten verdwijnen, en kan ik alles wat je moeder je heeft nagelaten tot as reduceren. Elena, je kunt je maar beter gedragen."

Na het uiten van dit dreigement wierp Mandy Elena nog één minachtende blik toe voordat ze vertrok. Terwijl ze zich omdraaide, viel haar oog onbedoeld op de rode bloedvlek op de lakens.

Als Elena haar maagdelijkheid niet al had verloren, waarom zou Mandy dan $800.000 hebben uitgegeven om Elena met die man te laten slapen?

Gelukkig had ze Elena de avond ervoor gedrogeerd, dus Elena zou de identiteit van de man waarschijnlijk niet herkennen. Ze zou nooit weten dat de man van gisteravond Harrison Frost was—de zakengigant wiens naam Pinewood City deed sidderen.

Nadat Mandy was vertrokken, zat Elena op het bed en staarde wezenloos naar de cheque in haar hand.

Dit was de prijs van haar waardigheid en maagdelijkheid—$800.000. Genoeg om naar het buitenland te gaan en verdere medische studies te volgen.

Als haar moeder niet zo vroeg was gestorven, als haar vader niet met Christine Hayes was getrouwd, hoe had ze dan zo diep kunnen zinken? Haar lichaam moeten verkopen om haar opleiding te betalen?

Elena glimlachte bitter. Maar er school een bittere troost in—ze zou de familie Reed in ieder geval niets meer verschuldigd zijn.

Nadat ze de cheque veilig had opgeborgen, trok ze haar licht gekreukte kleren van de vorige avond aan,

Twee dagen later stapte Elena in een vliegtuig met bestemming het buitenland.

Een maand later, in een vreemd land, was Elena met stomheid geslagen toen de dokter haar de uitslag van haar zwangerschapstest overhandigde.

Ze had nooit gedacht dat een enkele nacht vol passie zou resulteren in een zwangerschap. Ze wist niet eens wie de vader van haar kind was—ze herinnerde zich bijna niets over de man zelf. Haar enige herinnering was dat hij niet gierig was geweest—de robijnen hanger die hij om haar nek had gehangen leek wel wat waard te zijn.

Negen maanden later lag Elena op de operatietafel en beviel ze van een drieling. Helaas, toen ze genoeg hersteld was om haar baby's te bezoeken, lieten de dokters haar weten dat een van haar kinderen op mysterieuze wijze was verdwenen.

Vijf jaar later liep Elena op de internationale luchthaven van Pinewood door de aankomsthal, terwijl ze de handen vasthield van een bijna identieke tweeling—een jongen en een meisje—met minimale bagage bij zich.

Terugkeren naar de stad riep een wirwar van emoties op in Elena.

Haar zoon Connor keek naar haar op en vroeg: "Mam, is dit de stad waar je bent opgegroeid?"

Elena aaide zachtjes over Connors hoofd en antwoordde teder: "Ja, Connor, dit is de stad waar ik ooit heb gewoond."

"Maar mam, weet je zeker dat we onze vermiste zus in deze stad kunnen vinden?" vroeg Elena's dochter Mia, haar kleine stemmetje gekleurd door nieuwsgierigheid.

Elena zuchtte zachtjes, haar ogen starend in de verte. Na een moment zei ze: "Jullie peetmoeder heeft wat aanwijzingen gevonden. We zouden haar snel genoeg moeten kunnen vinden als er niets misgaat."

Net toen Elena klaar was met praten tegen Mia, ging haar telefoon. Toen ze naar het scherm keek, zag ze dat het haar oud-studiegenoot dr. Nathan Parker was.

"Elena, het spijt me vreselijk. Ik was van plan om naar het vliegveld te komen om je op te halen bij je terugkeer, maar ik had een spoedoperatie. Ik was laat klaar en kon het niet redden," legde Nathan uit.

Nathan werkte in het Westland General Hospital als vice-directeur. Zijn drukke schema en talloze operaties maakten het begrijpelijk dat hij geen tijd kon vinden om Elena te ontmoeten.

"Maak je er geen zorgen over. We kunnen een taxi nemen. We zien je in het ziekenhuis," antwoordde ze.

"Mooi. Bedankt voor je begrip, Elena. De operatie van Zanders vader wacht tot jij de leiding neemt."

Na het beëindigen van het gesprek met Nathan namen Elena en haar kinderen snel een taxi en verlieten ze de luchthaven.

Tegelijkertijd stopte er een konvooi van luxe voertuigen bij de ingang van de luchthaven.

Mandy stapte haastig uit een van de auto's met verschillende assistenten en haastte zich naar de uitgang.

Mandy droeg iedereen op om bij de uitgang van de luchthaven te wachten met welkomstborden in hun handen. Toen ze plotseling haar hoofd omdraaide, ving ze een glimp op van de taxi met Elena en haar kinderen erin terwijl deze voorbijreed.

Mandy schrok verrast op, haar hart sloeg een slag over. Was Elena teruggekeerd?

Ze deed een paar stappen naar voren om beter te kunnen kijken toen Harrison naast haar verscheen, met een bleek vierjarig meisje in zijn armen. Zijn lange gestalte en imposante houding maakten hem het middelpunt van de belangstelling, ondanks het kind in zijn armen.

Toen ze Harrison zag naderen, ging Mandy hem snel begroeten.

"Harrison," zei ze zoetjes.

Harrison keek met een koude blik neer op Mandy. Na een moment bewogen zijn dunne lippen lichtjes toen hij op een koele toon sprak.

"Weet je zeker dat dr. Ella Johnson met deze vlucht in Pinewood City is aangekomen?" vroeg hij.

Mandy knikte. "Ja, ik heb het nagevraagd bij mijn contacten. Dr. Johnson zat absoluut op deze vlucht. Dr. Johnson is een uitzonderlijke arts. Zodra we haar vinden, zal het goed komen met Lily."

Na dit gezegd te hebben, keek Mandy teder naar het kleine meisje in Harrisons armen.

Toen Lily Mandy's blik op zich opmerkte, verstijfde ze plotseling van onverklaarbare angst en kromp ze instinctief ineen tot een balletje in de beschermende omhelzing van haar vader.