Hoofdstuk 4 Verkeerde identiteit

Lily krabde aan haar kleine hoofdje en dacht een paar seconden na voordat ze antwoordde: "Maar mijn mama had alleen mij als kind."

Haar woorden deden Mia een wenkbrauw optrekken.

"Weet je zeker dat je moeder je biologische moeder is? Hebben jullie ooit een DNA-test gedaan?"

Bij het horen van de woorden 'DNA-test' verstomde Lily.

Als je bedenkt hoe Mandy haar behandelde, zou het dan kunnen dat Mandy haar echte moeder niet was? De gedachte begon Lily’s jonge geest te overweldigen.

Nu ze niet zeker wist of Mandy werkelijk haar moeder was, voelde Lily zich gedwongen te bewijzen dat ze ouders had die van haar hielden. Dus bracht ze Harrison ter sprake.

"Ik heb een DNA-test gedaan met mijn papa. Ik ben absoluut zijn biologische dochter," zei ze. "Mijn papa houdt heel veel van me. Hij is dol op me."

Daardoor trok Mia opnieuw haar wenkbrauw op.

"Je vader lijkt me niet zo geweldig," zei ze. "Als hij echt van je hield, zou hij je hier niet helemaal alleen achterlaten terwijl je huilt."

Lily liet haar gezicht zakken, gekwetst, en zei niets meer.

Mia greep de kans om een zaadje in Lily’s hoofd te planten. "Kijk eens hoe veel we op elkaar lijken. Misschien ben jij mijn lang verloren zus? Wat als we een DNA-test deden?"

Lily verzonk in diepe gedachten en leek door Mia's suggestie beïnvloed.

Mia wilde Lily meer vragen stellen over haar situatie, maar net op dat moment klonk Mandy's ongeduldige stem van buiten de badkamerdeur.

"Lily, ben je soms in de wc gevallen of zo? Kom er nu uit!" schreeuwde Mandy. "Als je er niet meteen uitkomt, dan kun je daar voor altijd blijven!"

Toen ze Mandy's stem hoorde, deinsde Lily instinctief terug. Ze wierp Mia nog één veelbetekenende blik toe voordat ze zich klaarmaakte om weg te gaan..

Op dat moment leek Mia een idee te krijgen. Ze duwde Lily naar de andere kant van de badkamer en haastte zich zelf naar de deur.

Nog voordat Lily kon begrijpen wat er gebeurde, had Mia Mandy buiten al geconfronteerd.

Ondanks haar jonge leeftijd had Mia een flink temperament. Wanneer ze iemand tegenkwam die ze niet mocht, ging ze diegene rechtstreeks de strijd aan. Mensen die haar goed kenden, hadden haar de bijnaam "Juffrouw Confrontatie" gegeven.

Helemaal volgens haar aard liet Mia Mandy er niet zomaar mee wegkomen.

"Mam, ben jij ooit in een wc gevallen? Of woonde je er misschien vroeger in?" vroeg Mia aan Mandy met de grootst mogelijke ernst..

Mandy, die verdiept was in haar telefoon, voelde haar “voelde haar gezicht direct betrekken”

. Ze vroeg zich af hoe Lily zo veel veranderd was—was dit nog steeds hetzelfde timide meisje dat altijd voor haar ineenkromp?

Met een donkere blik snauwde ze Mia toe.

"Lily, hoe durf je me uit te schelden?"

Mia trok een pruillip en kaatste terug. "Jij sprak mij eerst zo toe. Waarom mag ik niet op dezelfde manier tegen jou praten?"

"Jij!"

Mandy was woedend. Ze was niet iemand die haar trots zomaar inslikte.

Nadat ze had gecontroleerd dat er niemand in de buurt was, stak ze één hand naar Mia uit. Haar vingernagels waren met kleurrijke nagellak versierd, scherp en dreigend. Ze zette ze in Mia's arm.

De scherpe pijn deed Mia's uitdrukking veranderen en tranen welden op in haar ogen.

Zelfs dit was niet genoeg om Mandy tevreden te stellen; ze bleef haar uitschelden. "Jij kleine etter. Deze keer leer ik je alleen een lesje. Als je het waagt nog eens tegen me in te gaan, kan ik je wurgen."

Mia onderdrukte haar woede en sloeg niet terug naar Mandy.

Ze had haar eigen plannen. Eerder had ze Lily horen zeggen dat haar vader zielsveel van haar hield. Mia was van plan Lily's vader te gebruiken om deze afschuwelijke vrouw die het had gewaagd haar pijn te doen een lesje te leren.

Toen ze zag dat Mia het niet meer durfde om terug te praten, keek Mandy haar met zelfgenoegzame voldoening aan.

Wat een klein kreng. Absoluut het kind van die ellendige vrouw, net als haar moeder. Zonder discipline zou ze zich nooit gedragen.

Mandy sleurde Mia terug naar de wachtruimte buiten de operatiekamer.

Minuut na minuut naderde de complexe operatie binnen haar voltooiing.

Een uitgeputte Elena stapte weg van de operatietafel.

Nathan liep naast haar, als een toegewijde assistent, en bood haar zijn excuses aan.

"Het spijt me, Elena. Door mijn beperkte vaardigheden moest jij direct na je vlucht opereren."

Elena trok haar operatiehandschoenen uit en veegde het zweet van haar voorhoofd. "Het is geen moeite. We zijn hier allemaal om levens te redden."

"De operatiekosten van Zanders vader worden morgen naar je rekening overgemaakt," verzekerde Nathan haar. "Ik heb ook een hotelkamer voor je geregeld. Ik stuur je zo meteen het adres."

Elena knikte.

Op dat moment kwam Nathans assistent gehaast aangelopen.

"Dr. Parker, ik moet u informeren dat Harrison Frost van Frost Industries contact met me heeft opgenomen. Hij wil Dr. Johnson ontmoeten."

Toen hij Harrisons naam hoorde, fronsde Nathan.

"Wat moet hij van haar?" vroeg hij.

De assistent legde uit: "Zijn dochter is niet in orde. Hij wil dat Dr. Johnson haar onderzoekt."

Nathan bleef even stil voordat hij antwoordde: "Als hij medische hulp wil, moet hij de juiste procedures volgen. Wat is de bedoeling van buiten de operatiekamer wachten om Dr. Johnson te overvallen?"

"Zeg dat ze weg moeten gaan. Dr. Johnson heeft net een complexe operatie afgerond en ze is uitgeput."

"Dat is alles."

Nathan wees het verzoek van zijn assistent resoluut af.

De assistent bleef er ongemakkelijk staan. Als de familie Frost rechtstreeks contact met Ella had kunnen opnemen, hadden ze niet een halve dag buiten de operatiekamer hoeven te wachten.

Omdat ze zich zorgen maakte dat haar kinderen te lang in de lounge hadden gewacht, kleedde Elena zich om en ging ernaartoe.

Net toen belde haar vriendin en assistent Charlotte Rose.

"Elena, ik sta beneden in het ziekenhuis. Ze laten me hier niet parkeren. Breng de kinderen snel naar beneden."

Elena bevestigde het en haastte zich de lounge in.

Toen ze alleen Connor zag, die in zijn eentje zat te spelen op zijn computer, vroeg ze: "Connor, waar is Mia?"