Hoofdstuk 5 A Father's Fury

Connor keek op naar Elena en zei: "Mia is naar het toilet."

Elena draaide zich om en snelde naar het toilet. Terwijl ze rende, riep ze: "Connor, pak alsjeblieft snel onze spullen in. Charlotte wacht beneden op ons. Parkeren is lastig, dus we moeten opschieten."

Tegen de tijd dat ze was uitgesproken, was Elena het toilet al binnengedrongen.

Binnen rekte Lily zich uit om bij de wastafel te komen om haar handen te wassen. Voordat ze kon reageren, stormde Elena het toilet binnen, pakte haar op en snelde terug naar de pauzeruimte.

Genesteld tegen Elena's borst, werd het leeg in Lily's hoofd. Toen de zachte, vertrouwde geur van Elena's lichaam haar neus bereikte, voelde ze plotseling een onverwachte golf van troost en verbondenheid met de vrouw die haar vasthield.

Tegen de tijd dat Elena Lily terugbracht naar de pauzeruimte, had Connor al hun spullen al ingepakt. Elena pakte zijn hand en nam hem snel mee naar beneden.

Ondertussen keerde Harrison, na het afronden van zijn werk, weer terug om buiten de operatiekamer te wachten.

Op het moment dat Mandy Harrison haar kant op zag komen, liep ze gretig op hem af.

"Harrison, de lamp buiten de operatiekamer is net uitgegaan. De operatie moet klaar zijn. Als we erheen gaan, kunnen we dokter Johnson zeker treffen."

Vlakbij hoorde Mia hoe Mandy plannen smeedde om Ella tegen te houden, en haar gedachten begonnen te racen. Elena had net een zware operatie achter de rug en was uitgeput. Als ze haar nu in het nauw zouden drijven, wie weet hoe uitgeput ze dan wel niet zou zijn.

Nee, ze kon Mandy absoluut niet de kans geven om zich uit te sloven voor Harrison.

Hoewel Mia nog niet had bevestigd of de lange en intimiderende Harrison inderdaad de vader was waar Lily het over had, was ze vastbesloten om in te grijpen.

Harrison negeerde Mandy's poging om hem voor zich te winnen en pakte zachtjes Mia's hand, waarna hij haar naar de operatiekamer leidde.

Op dat moment raakte Mia ervan overtuigd dat Harrison inderdaad de vader was die Lily had genoemd—dezelfde man die de vaderschapstest met haar had gedaan. Ze moest toegeven dat Harrison zijn dochter best goed leek te behandelen.

Vastbesloten om de kneep te wreken die Mandy haar had gegeven, begon Mia—als de dramatische kleine actrice die ze was—meteen aan haar toneelstukje.

Precies toen Harrison haar bij de hand naar de operatiekamer leidde, begon Mia—wier gezicht vlak daarvoor nog volkomen normaal had gestaan—plotseling uit volle borst te brullen.

"Papa, het doet pijn! Ik heb pijn!"

Harrison knielde onmiddellijk neer, terwijl paniek zijn gelaatstrekken deed verstrakken.

"Lily, wat is er? Waar doet het pijn? Vertel het me."

Staand naast Harrison bekeek Mandy het tafereel met groeiende bezorgdheid. Ze keek Mia woedend aan en waarschuwde haar zwijgend om haar mond te houden.

Helaas voor Mandy was Mia geen Lily—ze was geen kind dat zich gemakkelijk liet intimideren.

Terwijl Harrison haar controleerde, zorgde Mia ervoor dat ze de blauwe plek liet zien waar Mandy haar had geknepen.

Zodra Harrison de paarse blauwe plek zag, betrok zijn gezicht. De temperatuur om hem heen leek een paar graden te dalen.

"Lily, vertel me eens, hoe kom je aan deze blauwe plek?"

Mia voelde een golf van voldoening. Had Mandy haar net niet die dreigende blik toegeworpen? Nou, ze zou Mandy wel een lesje leren.

Mia keek schuchter naar Mandy en keek toen naar Harrison met een kleine, bezorgde uitdrukking. Ze snotterde maar bleef stil.

Uit die ene blik die Mia wierp, begreep Harrison alles. Dus de blauwe plek op het kind was door Mandy veroorzaakt?

"Mandy, vertel me eens, hoe komt Lily aan deze blauwe plek?" eiste Harrison, zijn stem hard en onverbiddelijk.

Mandy raakte in paniek. Ze stamelde: "Harrison, luister, ik—"

Voordat Mandy nog een woord kon zeggen, begon Mia te huilen en wierp zich in Harrisons armen.

"Papa, het is niet mama's schuld. Lily was stout. Lily maakte mama overstuur, dus kneep mama Lily. Ik ben niet braaf. Ik ben geen braaf meisje. Ik moet snel groot worden zodat mama me niet naar de wc hoeft te brengen."

Harrisons gezicht verhardde. Langzaam draaide hij zich om naar Mandy.

"Mandy!"

"Harrison, ik—"

Mandy was zo doodsbang door Harrisons uitdrukking dat ze amper kon praten. Ze stond daar, staarde hem aan en onderdrukte de neiging om naar Mia uit te halen.

"Mandy, hoe vaak moet ik het je nog vertellen? Als je voor Lily wilt zorgen, is dat prima. Zo niet, dan zal ik je niet lastigvallen, want ze is mijn dochter en ik zal de verantwoordelijkheid voor haar nemen. Ze heeft een hartaandoening. Ze is kwetsbaar. Ik ben altijd extreem voorzichtig met haar, bang dat ze gewond raakt. Hoe durf je haar te knijpen? Vraag je om problemen?"

Harrison stond abrupt op, zijn ogen brandend van woede terwijl hij Mandy aanstaarde.

Terwijl ze naar Harrisons uitbarsting keek, had Mia bewondering voor hem. Hij was eigenlijk best goed voor Lily—als een echte vader.

Wacht eens even.

Lily had uitgelegd dat een vaderschapstest had bevestigd dat Harrison haar biologische vader was. En Lily was zeer waarschijnlijk haar eeneiige tweelingzus.

Als dat het geval was, zou deze man dan mogelijk ook de biologische vader van haar en Connor kunnen zijn?

Deze gedachte alleen al was genoeg om Mia's kleine geest op hol te laten slaan met mogelijkheden.

Berispt door Harrison klemde Mandy de zoom van haar shirt vast, te bang om adem te halen.

Het was een slechte situatie—Harrison zag eruit alsof hij haar daadwerkelijk zou kunnen vermoorden. Ze moest deze situatie onmiddellijk kalmeren.

Alsof schuldgevoel haar had overmand, slaakte Mandy een onderdrukte snik en trok de huilende Mia in een stevige omhelzing.

Mia's kleine lichaampje spande zich onmiddellijk aan, volledig overrompeld.