De Drakentemmer

Hallo allemaal! Ik ben de auteur van dit boek. Ik zou het enorm waarderen als jullie het boek aan jullie planken zouden toevoegen. Ik weet dat ik veel van jullie vraag, maar alsjeblieft, sla het boek niet over zonder het aan jullie planken toe te voegen. Ik smeek jullie, want het zou mij enorm aanmoedigen en helpen om frequente updates te geven. Ik heb een rollercoaster van emoties gepland. Jullie reacties zullen mij ideeën geven om elke pagina spannend te maken. Bedankt dat jullie deze reis met mij willen maken.

Garcia's POV

Het bloedbad, de dood en het geschreeuw van pijn deden me opschrikken van angst. Ik werd onmiddellijk wakker en bevond me in het bos, waar ik had geslapen. Mijn hart deed pijn en tranen brandden in mijn ogen; ik kon niet bewegen, noch kon ik een woord zeggen. Ik herinnerde me wat er met mij was gebeurd en hoe ik in het bos was beland. Mijn hart sloeg onregelmatig en ik merkte dat het nog steeds donker was. Ik probeerde mijn omgeving te ontcijferen en was blij dat ik veilig was. Ik herinnerde me hoe beide mijn ouders werden vermoord, dus ik moest wegrennen om verdere teleurstelling te voorkomen.

Tranen vulden mijn ogen en ik moest mijn zenuwen kalmeren. Ik haalde scherp adem terwijl ik probeerde aan mijn omgeving te wennen. Het gevoel was nog steeds nieuw voor mij; dit was de eerste keer dat ik me in zo'n cruciale situatie bevond, en het maakte me enigszins rusteloos. Dus stond ik op van de grond. Ik moest onderdak vinden omdat ik niet als een zwervende wolf wilde eindigen. Het bos was nog steeds donker, wat me bang maakte. Ik kon mijn weg vooruit niet vinden; mijn hart sloeg zo snel en ik wilde elke gedachte aan pijn en ongeluk verdrijven. Ik rende zo snel; ik kon de tranen voelen dreigen op mijn wangen te vallen; ik kon de pijn, het verdriet en de ellende voelen. Ik probeerde zo kalm mogelijk te blijven, maar alles deed pijn terwijl ik dacht aan wat ik had meegemaakt voordat ik hier kwam.

Maar toen hoorde ik het luide geluid van paarden die in mijn richting trokken. Ik ademde zo zwaar. Ik herinnerde me hoe ik ternauwernood aan de dood was ontsnapt—hoe mijn ouders recht voor mijn ogen werden vermoord. Ik wil dat niet opnieuw meemaken. Ik sloot mijn ogen en vertelde mezelf dat alles goed zou komen, maar ik kon ook mijn wolf voelen; zij was net zo bang als ik. Dus begon ik meteen nog sneller te rennen. Ik kon het geluid van naderende paarden steeds dichterbij horen. Ik was zo bang en wist niet hoe ik moest ontsnappen.

Ik herinner me duidelijk hoe die groepen draken kwamen en de hele roedel verbrandden en onze huizen in as achterlieten. Andere mensen reden op paarden; ze kwamen om de overlevenden af te maken. Het maakte me erg rusteloos en ongemakkelijk toen ik dacht aan hoe mijn moeder huilde en mijn vader zijn leven gaf om mij te redden. Schuldgevoel achtervolgde me terwijl die gedachten binnensijpelden. Maar toen hoorde ik de stem van de ruiters: "Daar is ze; ze zit daar." Toen ik dat hoorde, sloot ik mijn ogen en wachtte op de dood omdat vechten geen zin had. Maar toen herinnerde ik me mijn broer, dat ik alles zou doen om bij hem te zijn.

Ik herinnerde me hoe hij was weggelopen; ik moest hem in ieder geval vinden. Dus, met een zware ademhaling, stond ik op en begon te rennen naar het diepste deel van het bos, ondanks dat ik wist dat ze me al hadden gezien en dat hun paarden dichterbij kwamen. Ik wilde nog steeds een uitweg uit deze situatie vinden, dus ik drong mezelf aan en bleef rennen.

De gedachte aan alles kwam als een schokkende bliksemflits. "Pak haar!" schreeuwde een van de mannen uit volle borst, dus ze verhoogden hun snelheid, en dat deed ik ook. Hoewel ik zeker wist dat ik niet kon concurreren met de snelheid van een paard, slaagde ik er toch in. Met een zware zucht kwam ik tot stilstand toen ik zag waar ik was. Ik stond op hoog land, en beneden stroomde water in golven.

Het was duidelijk dat het een rivier was en dat het ergens naartoe leidde. Ik probeerde het einde van de woedende golven te zien, maar het was eindeloos. Nee, ik kan niet in dat diepe en woedende water springen. Ik draaide me om en zag de paarden steeds dichterbij komen. "Sneller en pak haar vast," schreeuwde een van de mannen nog harder deze keer. Ik draaide me om en keek in zijn ogen; hij had een litteken naast zijn rechteroog. Ik was doodsbang; ik kon geen centimeter bewegen, en mijn lichaam wankelde. Maar toen had ik slechts drie seconden om na te denken; ik moest springen of gevangen worden en uiteindelijk gemarteld worden.

'Spring,' klonk mijn wolf zo luid dat ik mijn evenwicht verloor en op de grond viel. Ik sloot mijn ogen en wachtte op de pijn. De plek was zo hoog dat het twintig lange seconden duurde voordat ik in het water landde. Ik wist niet hoe ik moest zwemmen, en toch landde ik. In zo'n chaos probeerde ik te zwemmen, maar mijn lichaam voelde zwaar, en toen ik naar beneden keek, merkte ik dat mijn been vastzat tussen twee rotsen. Ik kan niet zwemmen en ik kan mijn been niet tussen de rotsen vandaan halen. Ik worstelde en riep om hulp. De pijn was te veel om te dragen; alsof dat nog niet genoeg was, hoorde ik een luid dreunende golf; het was op mij gericht en het was onverbiddelijk fel. Ik sloot mijn ogen en wachtte op de dood.

Er was maar één wens die ik had, namelijk om in ieder geval de kans te krijgen mijn broer weer te ontmoeten, maar dat kon ik niet. Het gaf me het gevoel dat ik had gefaald, en ik voelde me nog schuldiger. Ik had gebrek aan lucht, dus ik opende mijn mond om te ademen, maar ik slikte een enorme hoeveelheid water in. En ik had al toegegeven aan de dood.

De duisternis omhulde me en overweldigde me. Het voelde bijna als een eeuwigheid toen ik naar het licht werd gebracht. En ik zag een jonge man met lang zilver haar; zijn lange wimpers fladderden, en zijn gouden ogen deden mijn ziel smelten. Hij droeg witte linnen kleding die bij zijn zilveren haar paste; zijn lippen waren de zuiverste rood; en zijn zijdezachte haar maakte me gefascineerd terwijl ik naar hem staarde. Ik raakte zijn gezicht aan, en ik voelde de zachtheid ervan; het deed me denken aan de huid van een baby.

Toen vroeg ik, "Ben ik in de hemel, en ben jij een engel?"