Geclaimd door de Beste Vrienden van mijn Broer

Alyssa

"Gefeliciteerd, Alyssa. Ik hoop dat jij en Isaac heel gelukkig samen zullen zijn," zegt mama, haar stem zacht van emotie terwijl ze me in een stevige omhelzing trekt.

"Dank je, mam." Ik geef haar een zachte maar stevige knuffel, bang dat als ik loslaat, ze zal vallen of iets dergelijks. Ze is te ziek om nu te staan, maar ze is altijd een sterke, zeer koppige vrouw geweest. Ze zou nooit iemand hier laten zien dat ze niet in orde is.

Nadat ik haar uiteindelijk loslaat, neemt Gray, mijn altijd waakzame broer, voorzichtig haar arm en helpt haar in een stoel.

"Grayson, ik kan zelf wel gaan zitten," protesteert ze, een speelse uitdaging in haar ogen terwijl ze hem een nepboze blik toewerpt.

Hij glimlacht warm. "Ik weet dat je dat kunt, mam," mompelt hij, terwijl hij een kus op haar voorhoofd plant voordat hij zich naar mij wendt. "Als je man je ooit pijn doet, schop ik mijn voet zo ver in zijn kont dat hij het kan proeven."

Aan de toon in zijn stem te horen, meent hij het absoluut. Maar hij hoeft zich geen zorgen te maken.

Ik lach en kus mijn broer op de wang. "Niet zo eng doen, grote broer. Isaac zou me nooit pijn doen. Hij houdt te veel van me," zeg ik zelfverzekerd, mijn hart zwellend van genegenheid voor mijn middelbare schoolliefde die nu mijn man is. Ondanks de uitdagingen die we hebben doorstaan, is hij mijn zielsverwant, en hij heeft zijn liefde voor mij keer op keer bewezen.

Toen hij me ten huwelijk vroeg, was ik de gelukkigste vrouw op aarde. En nu, hier zijn we dan, getrouwd. Ik heb officieel de titel geclaimd... Ik ben mevrouw Isaac Carter.

Naarmate de tijd om te vertrekken voor onze huwelijksreis naar Cancun nadert, neem ik afscheid van onze gasten. We hebben de meeste mensen uit ons kleine stadje uitgenodigd, maar eerlijk gezegd maakte het me alleen uit dat mijn moeder, broer en mijn twee beste vriendinnen, Chelsea en Ashley, op mijn bruiloft aanwezig waren.

"Veel plezier!" zegt Chelsea, terwijl ze me stevig omhelst. Ze ruikt altijd zoet, naar bessen. Ik neem aan dat het komt door de shampoo die ze gebruikt om haar blonde haar zo weelderig en perfect te houden, maar het kan ook gewoon haar levendige persoonlijkheid zijn.

Ik omhels Ashley daarna, haar hazelnootkleurige huid straalt onder de felle lichten. "Zorg ervoor dat je me wat foto's stuurt. Ik kan niet wachten om een vriend te krijgen volgende zomer, zodat we op een groepsvakantie kunnen gaan," grapt ze, haar opwinding aanstekelijk.

"Zal ik doen," beloof ik lachend, al uitkijkend naar het delen van de herinneringen van onze huwelijksreis met mijn beste vriendinnen.

Terwijl ik zie dat Isaac afscheid neemt van zijn ouders, stap ik even naar buiten voor een moment van stilte, genietend van de koele avondlucht. De sterren fonkelen boven ons, werpend een magische gloed over onze perfecte trouwdag.

Terwijl ik tegen Isaac's auto leun, komt er een meisje uit de struiken aan de zijkant van het huis, snel haar jurk recht trekkend en haar haar gladstrijkend.

"Hoi, Alyssa," zegt ze buiten adem, haar wangen rood terwijl ze haastig terug het huis in rent.

Een moment later volgt een jongen, lui zijn broek dicht ritsend.

King Sterling. Een van de drie beste vrienden van mijn broer.

Hij is lang met spieren voor dagen. Hij heeft donkere, wilde krullen die tot op zijn schouders vallen, een middelgrote baard en een litteken over zijn linkeroog. Zijn amberkleurige ogen, scherp en intens, hebben een manier om zelfs de dapperste mannen op de vlucht te jagen. Het feit dat hij in een motorbende zit, is gewoon de kers op de taart, wat zijn angstaanjagende uitstraling compleet maakt.

Wanneer zijn blik de mijne kruist, grijnst hij, een duivelse glinstering in zijn ogen.

Ik trek een gezicht. "Je had haar toch eerst naar huis kunnen brengen?" vraag ik, zonder enige moeite te doen om de afkeer in mijn toon te verbergen.

"Dat is niet leuk. Bovendien had ik dan de hilarische blik op jouw gezicht nu gemist," plaagt hij, zijn stem druipend van amusement.

Hij slentert naar me toe en leunt tegen de auto, zichzelf omhullend in een wolk van sigarettenrook. "Wil je een trekje?" vraagt hij, terwijl hij de sigaret naar me uitsteekt.

Hoestend wuif ik het weg. "Nee, dat is walgelijk," antwoord ik. "Je zou die dingen sowieso niet moeten roken, je krijgt er kanker van, idioot."

Hij neemt nog een trek, en lacht dan diep, het geluid bezorgt me rillingen. "Altijd zo heilig. Vertel eens, Alyssa. Heeft hij je maagdelijkheid al genomen, of ben je nog steeds rijp voor het plukken?"

Mijn wangen kleuren rood, verraden mijn schaamte. "N-Nee. Ik wilde wachten tot het huwelijk, net als mijn ouders," stamel ik.

King's grijns wordt breder. "Nou, ben je niet een klein heilig boontje," zegt hij spottend. "Als hij je niet kan bevredigen met zijn kleine piemel, geef ik je toestemming om over mij te fantaseren."

"Dank je, maar nee dank je. Daar zou ik alleen maar van overgeven," snauw ik terug.

We zijn samen opgegroeid, en hij, Nikolai en Mason hebben me altijd getreiterd achter Gray's rug om. De enige reden dat ik de klootzakken van mijn broer überhaupt heb uitgenodigd, is omdat Gray erop stond. Volgens hem zijn ze familie en verdienen ze als zodanig behandeld te worden.

Maar ik haat ze allemaal.

"Als het niet werkt tussen jou en Isaac, weet dan dat je me altijd kunt bellen," zegt King met een schouderophalen, zijn woorden wakkeren mijn woede aan.

Ik werp hem een vernietigende blik toe. "Waarom zou het niet werken? Ik hou van mijn man en hij houdt van mij."

Hij neemt nog een trek, langzaam uitademend. "Ik weet het niet. Er is gewoon iets vreemds aan hem, maar als Gray hem goedkeurt, moeten wij dat ook maar doen."

Ik snuif. "Zegt de gewelddadige man in een motorbende. Als er iemand vreemd is, ben jij het."

King is het soort man dat geniet van bloedvergieten. Iemand in elkaar slaan of een oogbal uitsnijden met een vlindermes is zijn idee van een leuke tijd. In Gray's bende, de Crimson Reapers, staat King bekend als de handhaver. Ik ben er vrij zeker van dat hij meer lichamen op zijn naam heeft staan dan een seriemoordenaar, maar omdat ze ons kleine stadje veilig houden, durft niemand een woord te zeggen over de misdaden die hij heeft begaan.

King lacht alleen maar om mijn woorden. "Nee, Kitten, ik ben gewelddadig omdat ik dat moet zijn. Je zielige man zoekt problemen op."

Wat bedoelt hij daarmee? vraag ik me af, maar ik besluit het te laten rusten. Dit is mijn huwelijksnacht, en ik laat hem, of iemand anders, het niet verpesten.

"Wat is er, kitten? Maak ik je boos?" vraagt hij plagerig. Ik draai me van hem af, hopend dat hij niet ziet hoezeer hij me irriteert.

Hij weet dat ik die verdomde bijnaam haat, maar hij is er nooit mee gestopt sinds we klein waren.

"Ik heb je gezegd dat je moet stoppen met me zo te noemen," mompel ik, proberend mijn stem stabiel te houden.

"En ik heb je gezegd dat ik nooit zal stoppen met je zo te noemen."

Ik knars met mijn kiezen, voel mijn frustratie stijgen. "Je bent zo'n klootzak. Waarom is dat überhaupt mijn bijnaam?"

"Omdat je altijd je klauwen uit hebt, maar als het tijd is om te krabben en bijten, ben je praktisch ongevaarlijk."

Een bittere lach borrelt uit me op terwijl ik me weer naar hem omdraai. "Fuck you. Ik zou je verdomde ogen eruit kunnen krabben als ik dat wilde."

"Zeker, dat kun je, Kitten," zegt hij weer, grijnzend om me nog meer te irriteren. "Maar voor het geval die klauwen niet diep genoeg doordringen, onthoud dat je altijd op mij, Niko en Mace kunt rekenen als je in de problemen zit."

Waarom blijft hij dat zeggen? Ik heb ze niet nodig, nooit gehad. Zelfs niet toen mijn vader werd vermoord. Ik liet niemand me zien huilen en veegde mijn eigen tranen in het geheim weg.

Precies zoals papa zou hebben gewild van zijn stoere meisje.

"Hij heeft gelijk, lief meisje. Je kunt ons bellen als je ons ooit nodig hebt," voegt Nikolai toe, terwijl hij uit het huis komt en zich bij ons voegt. Mace verschijnt direct achter hem.

Oh, geweldig. Hier zijn alle drie de idioten.