De Maat van de Luna: De Alpha Koning

Vanavond is een vreemdere nacht dan de meeste, omdat de maan zo laag staat dat het lijkt alsof je hem kunt aanraken als je je hand in de lucht steekt. Hij is al zo groot dat hij veel groter lijkt dan normaal, en over een paar dagen zal het volle maan zijn. Die volle maan zal zo enorm zijn dat hij het grootste deel van de nachtelijke hemel zal blokkeren. Wat nog vreemder is, is het feit dat het extreem warm is voor mei en de lucht zo dik is van de vochtigheid dat alles glad aanvoelt terwijl ik in mijn ligstoel zit.

Ik staar uit het raam met een vreemd gevoel van verwachting dat door me heen gaat. Misschien is het omdat ik iets niet helemaal in de haak voel vanavond. Of omdat er gevaar in de lucht hangt, en het is bijna explosief.

Met mijn ogen vastgelijmd op het bos voor me, kijk ik stilletjes toe hoe een hertje zijn moeder volgt door de open plek. Ik leun een beetje naar voren in mijn stoel om beter te kunnen kijken, en zie hoe zowel de moeder als het hertje verder bewegen. Wanneer ze dat doen, bewegen ze zo doelbewust dat ook zij de aanwezigheid van gevaar lijken te voelen dat overal doorheen sijpelt. Terwijl ze de rand van het bos naderen, op het moment dat de moeder ontspant, valt de wolf aan.

Aanvallend met zo'n precisie en snelheid heeft het hertje geen hoop om hier levend uit te komen. Het enige waar de moeder om kan vragen, is dat de wolf het snel doet en het kleintje niet lang genoeg laat lijden om te lijden. Denkend dat dit zeker het einde voor hem is, leun ik achterover om het tafereel voor me te zien ontvouwen.

Maar dan gebeurt er iets totaal onverwachts. Terwijl ik daar in het donker zit, zie ik hoe de moeder haar grond houdt en weigert haar kleintje te laten verscheuren door de roofdier. In plaats daarvan staart ze de wolf in de ogen en daagt hem uit om haar aan te vallen.

Verbaasd kijk ik toe hoe de wolf zich terugtrekt wanneer hij ziet dat hij niet de overhand heeft. Dan mompel ik tegen mezelf, "Verdorie. Als ik maar een vrouw kon vinden zoals zij, die zichzelf zou opofferen voor degenen van wie ze houdt, zou ik haar de wereld, de maan en de sterren geven."

"Klop"

"Klop"

Bij het horen van de klop op de deur, vouw ik mijn verdoofde benen uit voordat ik opsta en ernaartoe loop. "Wie is daar?" vraag ik met een norse toon, terwijl ik me een beetje geïrriteerd voel dat iemand me stoorde terwijl ik wat rusttijd voor het avondeten had.

Deze momenten lijken zo zeldzaam en ver uit elkaar te liggen wanneer ik zoveel mensen heb die om mijn aandacht vragen. Ik schud mijn hoofd en open de deur nogal gewelddadig terwijl ik de vrouw slechts een paar meter verderop boos aankijk. Ze staart me met grote ogen aan en stapt dan achteruit voordat ze met een trillende stem zegt, "Het is etenstijd Julian, ik kreeg de opdracht je te halen zodra het klaar was."

Meteen voel ik me schuldig, en verander mijn hele houding voordat ik weer spreek. Met een zachte stem zeg ik, "Ja. Het spijt me dat ik je heb laten schrikken. Ik kom over een minuut of twee. Kun je ze alsjeblieft vertellen dat ik me net aan het klaarmaken ben?"

Aarzelend voor een moment kijkt ze me in de ogen en antwoordt, "Ja, maar schiet alsjeblieft op. Alpha Roderick klinkt nogal geïrriteerd en je weet maar nooit wat hij zal doen als hij te lang moet wachten om te eten." Ik kijk toe hoe ze op haar hielen draait en naar de trap loopt.

Ze stopt en draait haar hoofd om me een blik en een glimlach te geven voordat ze naar de keuken gaat om de informatie door te geven. Ik neem aan dat ze dat doet, want ik hoor Alpha Roderick met een boze blik en snelle passen de trap opkomen. Hij is op zoek naar een gevecht en als hij niet oppast, zal hij er een krijgen.

Wanneer ik mijn kamer uitga, bots ik bijna tegen hem aan. Roderick draait zich om en roept, "Man. Kun je opschieten? Ik sterf van de honger en we hebben vanavond nog iets te doen zodra we klaar zijn."

Met een koele toon vraag ik, terwijl ik naar zijn boze gezicht kijk, "Waar heb je het over, als ik vragen mag?"

"Ik zal je meer vertellen na de maaltijd, maar blijkbaar is er een situatie die moet worden aangepakt. Via verschillende bronnen heb ik ontdekt dat de Wind Walkers Pack een rave organiseert en nietsvermoedende feestgangers in de val wil lokken voor hun volgende maaltijd. We moeten hen zeker stoppen voordat het te veel aandacht op ons vestigt." Hij kijkt me bezorgd aan terwijl hij de feiten van het probleem opsomt.

Knikkend denk ik na over wat ik hierna moet doen voordat ik aan tafel ga zitten om te eten. Net voordat ik mijn stoel naar achter trek, kijk ik snel naar Roderick en verklaar, "Zodra we klaar zijn, verzamelen we iedereen en vertrekken om dit bloedbad te stoppen voordat het te ver gaat. Ze moeten weten dat ik dit soort gedrag niet tolereer."

Wanneer iedereen aan tafel dit opmerkt, wachten ze allemaal tot ik ga zitten voordat zij dat doen. Zodra al het eten is opgegeten en iedereen zijn honger heeft gestild, sta ik op en zeg tegen iedereen, "Het is tijd. Pak je spullen en laten we wat schadebeperking doen."

Net voordat ik de voordeur uitga na iedereen, aarzel ik even en vraag me af waarom ze juist nu mijn geduld op de proef stellen. Zou het kunnen dat ik al zo lang stil ben geweest en geen autoriteit heb getoond? Moet ik?

In gedachten verzonken sta ik daar te overwegen. "Hoe dan ook, de mensen moeten te allen tijde worden beschermd. Niemand mag ooit ontdekken dat we echt bestaan. Want de gevolgen van die realisatie bij de mensen zouden catastrofaal zijn voor onze soort. Ze zouden ons opjagen zoals ze dat deden met gewone wolven en ons bijna uitroeien."

Na mijn hoofd te hebben geschud, sluit ik de deur achter me en terwijl iedereen wacht, loop ik naar de vrachtwagen en klim in. Terwijl ik hem start, zet ik hem in de versnelling en kijk een fractie van een seconde in de achteruitkijkspiegel voordat ik mompel, "Misschien is dit wat me zo op scherp zet of misschien is het iets heel anders."

Terwijl ik naar de rave rijd met iedereen die in de karavaan volgt, krijg ik een vreemd gevoel dat er meer aan de hand is dan wat iedereen zegt.