De Alpha Koning van de Ongewenste Dochter

Ik sloot mijn ogen en probeerde te ademen. Ik was oké. Het was maar een geluid. Ik was niet in gevaar. Ik was gewoon in de keuken.

Ik keek naar beneden en zag het bloed dat nu mijn hand bedekte. Ik had erin geslaagd om mijn vinger te snijden toen ik het mes liet vallen. Ik kon het gegniffel van de andere bedienden in de keuken horen. Ze maakten graag harde geluiden om een reactie van mij uit te lokken. Ze deden graag alles wat mij deed huiveren en even deed afsluiten.

Het was algemeen bekend in het roedelhuis dat ik niet alleen wolvenloos was, maar dat ik mijn stiefmoeder, de geliefde luna van de roedel, had vermoord, althans dat is wat Kinsley, mijn halfzus en nu de Luna, iedereen had verteld nadat het was gebeurd.

Mijn vader, die nooit van me had gehouden, gooide me jaren in de kerkers toen Kinsley hem had verteld dat ik degene was die verantwoordelijk was. Ik kon de tijd daar beneden nooit bijhouden, dus ik weet niet zeker hoe lang het echt was, maar het was lang genoeg om te weten dat ik veel van mijn leven had gemist. Ik bedoel, zelfs daarvoor had Kinsley iedereen verteld dat ik haar moeder had vermoord, dus ik werd gepest.

Iedereen wist dat mijn moeder kort na de bevalling was overleden, waarvoor ik opnieuw de schuld kreeg, en dat mijn vader, de Alpha van onze roedel, geen interesse in mij had. Ik bedoel, ik was de dochter van zijn minnares. Hij had al een erfgenaam. Hij had mij niet nodig of wilde mij niet, en dat was duidelijk.

"Grace." Een stem rukte me uit mijn gedachten.

Ik keek op naar Kathy. Kathy was verantwoordelijk voor alle bedienden in het huis. Mijn moeder had me naar verluidt aan haar toevertrouwd toen ze stierf, maar er was geen greintje genegenheid in haar ogen. Ik was gewoon een andere bediende, ongeacht wie mijn vader was.

Ik had al klusjes sinds ik kon lopen, maar ze duurden altijd twee keer zo lang omdat Kinsley graag verpestte wat ik aan het doen was. Als ik de vloeren schoonmaakte, kwam ze binnen en maakte ze weer vies. Als ik aan het koken was, veranderde ze de temperatuur van de oven zodat mijn eten niet gaar werd of verbrandde. De lijst ging maar door, waardoor ik altijd in de problemen kwam. Altijd lijkend alsof ik onbekwaam was. Maar ik was niet onbekwaam.

Ik leerde mijn werk te bewaken, zodat het niet verpest werd. Ik zat naast het fornuis, of deed alsof ik niet wist dat ze er was, zodat ik het meteen kon herstellen.

Ik wist altijd wanneer Kinsley in de buurt was. Ze was wat iedereen wilde zijn. Mensen benijdden haar. Meisjes wilden haar zijn, en jongens wilden bij haar zijn. Haar lange zwarte haar reikte tot haar heupen, en haar ogen waren dezelfde blauwe kleur als de mijne, maar bij haar waren ze adembenemend. Onze ogen waren het enige dat we gemeen hadden. Ze had een prachtige olijfkleurige huid en was mooi gevormd op alle juiste plekken. Ik was bleek en praktisch een stok met lichtblond haar, maar dat is wat er gebeurt als je jarenlang niet goed gevoed wordt.

Ik leerde snel dat het beter was om gewoon stil te blijven dan te klagen. Klagen maakte alles alleen maar erger, mijn ribben konden dat bevestigen. Ik droeg lange mouwen om de blauwe plekken te verbergen die vaak mijn lichaam bedekten. Iedereen wist wat er met mij gebeurde. Sinds mijn vader stierf en Kinsley Luna werd, had ze het een open uitnodiging gemaakt voor mij om geslagen, berispt of verbaal mishandeld te worden. Haar man, als het mogelijk was, was zelfs nog agressiever. Ik haatte het stel. Het was misschien technisch gezien niet meer het roedel van mijn vader aangezien Adrian een alfa was in zijn eigen recht, maar dit roedel werd de grond in geboord. Misschien deed ik er voor hem niet toe, maar ik haatte het dat al die macht naar twee echt slechte mensen ging.

"Je bloedt over de appels heen," snauwde Kathy toen ik weer eens in gedachten verzonken was.

Ik knikte en liep naar de andere kant van de gootsteen om het bloed van mijn handen te wassen.

Ik haatte het zicht van bloed. Toen ik in de kerker zat nadat de luna was vermoord, had ik er meer dan genoeg van gezien. Het bedekte altijd mijn huid, klitte mijn haar samen en vormde plassen om me heen. Het bracht me altijd terug naar daar. Ik was alleen uit de kerker zodat Kinsley me beter in de gaten kon houden. Voorheen moest ze me buiten het zicht van de Luna pesten toen we jonger waren. Daarna, na de dood van de Luna, moest ze mijn vaders bevelen opvolgen om me op te sluiten en iedereen te vermoorden van wie hij ooit gehouden had. Maar toen hij stierf, had ze vrij spel. Ze wilde dat mijn straffen openbaar waren. Het zou niet echt zijn als het niet voor mensen was. Ik was deel van een show waarvoor ik nooit auditie had gedaan, maar Kinsley en Adrian zorgden ervoor dat ik mijn plek kende. En dat was de laagste van de laagste op het podium voor iedereen om te zien.

Ik deed geen moeite om mijn vinger te verbinden. Ik genas niet zo snel als de andere weerwolven die ik kende, maar het bloeden was al gestopt, en dat moest goed genoeg voor me zijn omdat ik mijn verwondingen niet mocht behandelen, ongeacht hoe ze waren ontstaan volgens Kinsley's stomme regels.

Ik ging terug naar de appels die ik aan het snijden was voor de taarten die we moesten maken. Er ging een fluistering rond dat er iemand belangrijks uit het noorden naar het roedel kwam. Iedereen wist dat een maaltijd zoals wij aan het bereiden waren ver boven het normale uitsteeg. Ik hoopte alleen dat ik niet verwacht werd hun vermaak te zijn.

Ik voelde haar voordat ik haar hoorde. Het was alsof de lucht om ons heen koud werd, maar misschien was dat alleen mijn gevoel.

"Grace!" gilde Kinsley.