Hoofdstuk 2 Grandmother's Awakening

Een schelle beltoon verbrijzelde de stilte in Ella's lege huis. Toen ze opnam, trok haar gezicht meteen wit weg. "Wat zei je? Oma is ingestort? Ik kom er nu meteen aan!"

Ze stormde naar de deur, zonder de minachtende blik van de huishoudster op te merken toen ze vertrok.

"Ella is nu onderweg naar het landgoed van de Raymonds," meldde de huishoudster in haar telefoon zodra Ella weg was.

Van Ella's moderne herenhuis naar het landgoed van de familie Raymond in Golden Oak duurde de rit normaal gesproken dertig minuten.

Ella reed roekeloos hard, haar gedachten joegen voort van bezorgdheid.

Karen was altijd kerngezond geweest. Wat kon er in hemelsnaam voor hebben gezorgd dat ze zo plotseling instortte?

Toen Ella eindelijk aankwam bij de uitgestrekte koloniale villa, werd ze naar Karens slaapkamer gebracht, waar ze bewusteloos op het bed lag.

Margaret Raymond, Austins moeder, stond vlakbij, met een blik van ongenoegen op haar gezicht.

Austin stond met gefronste wenkbrauwen, met zijn rug naar de deur.

Ella zag dat zijn overhemd gescheurd was, waardoor je flarden van bebloede huid eronder kon zien.

Die aanblik gaf haar meteen een aanwijzing over wat er was gebeurd.

Ze haastte zich naar voren, de bezorgdheid hoorbaar in haar stem. "Wat is er met oma gebeurd? Waarom is ze ineens ingestort?"

Margaret draaide zich naar Ella om, alsof haar ingehouden woede eindelijk een doelwit had gevonden. "Ella, wat heb je oma precies verteld? Hoe durf je haar in deze toestand te brengen? Is trouwen in de familie Raymond zo'n last voor je?"

Ella's ogen werden koud, met een vleugje spot in de diepte. "Jij weet dondersgoed dat oma's gezondheid kwetsbaar is. En toch heb je die roddelverhalen van de tabloids ongehinderd laten rondgaan."

Sinds zijn huwelijk met Ella werd Austin voortdurend omringd door schandalen met Judith, die de roddelrubrieken vulden.

Gisteren, toen hij tijdens de storm halsoverkop naar Judith toe ging, was dat kennelijk de druppel geweest voor Karen.

Margarets gezicht betrok nog meer. "Hoe durf je! Als het niet door jouw berekende plannen kwam, was je dan met Austin getrouwd? Alles wat je nu hebt, heb je van Judith gestolen!" beet ze haar toe, terwijl ze Ella met onverholen minachting aankeek.

Voor de Raymonds was alleen Judith het waard om Austins vrouw te zijn.

Alles wat Ella had opgeofferd en doorstaan telde voor niets.

Een scherpe pijn trok door Ella's borst, waardoor ademhalen moeilijk werd.

"Je hebt al lang genoeg genomen wat jou niet toebehoort," ging Margaret verder. "Wanneer ga je eindelijk van Austin scheiden en teruggeven wat Judith rechtmatig toekomt?"

Net toen Ella wilde reageren, kuchte Karen zwak en begon ze bij te komen.

Ella schoot meteen naar haar toe, bezorgd. "Oma, hoe voelt u zich? Doet er iets pijn?"

Karen schudde langzaam haar hoofd.

Ella schoof voorzichtig een kussen achter Karens rug om haar te helpen overeind te zitten.

"Oma," zei Austin, zijn stem vol tegenstrijdige emoties.

Karens priemende blik gleed over Austin heen en bleef toen op Margaret rusten.

"Denk niet dat ik, alleen omdat ik oud ben, seniel ben geworden en blind voor de gemene streken die jij uithaalt," zei Karen scherp. "Zolang ik leef, heb ik de touwtjes in handen binnen de familie Raymond, en Ella blijft de enige kleindochter-schoondochter die ik erken. Die aasgieren die buiten rondcirkelen kunnen blijven dromen."

Een warmte verspreidde zich door Ella's hart.

Sinds haar huwelijk was Karen de enige geweest die consequent aan haar kant stond.

Wat er ook gebeurde, ze steunde Ella altijd onvoorwaardelijk.

In haar beste jaren was Karen net zo capabel geweest als welke man dan ook, en had ze het bedrijf zelfs van de rand van de afgrond gered in zijn meest wanhopige uur.

Karen vertrouwde op haar oordeel over mensen.

Toen Judith Austin in de steek had gelaten op zijn dieptepunt, en ervoor had gekozen in het buitenland te gaan studeren in plaats van hem bij te staan, had Karen haar ware aard gezien.

Zo'n vrouw verdiende Austin niet, ongeacht hoe goed ze hem en Margaret kon manipuleren.

Margaret verschoof ongemakkelijk onder Karens berisping. ‘Moeder, die twee zijn alleen getrouwd door manipulatie en omstandigheden. Doorgaan met deze farce is voor geen van beiden goed. Ze moeten elkaar loslaten zolang het nog kan.’

Karens blik werd nog scherper. ‘Zelfs als ze zouden scheiden, wat ik niet steun, zou Judith nooit in deze familie worden verwelkomd! Bovendien was Ella in die situatie net zo goed een slachtoffer als ieder ander.’

Die uitspraak trok rimpelingen door Ella’s hart en bracht golven van bittere herinneringen met zich mee.

Het was waar dat ze al jaren gevoelens voor Austin had gekoesterd.

Maar haar huwelijk met Austin had uiteindelijk de Raymonds meer voordeel opgeleverd dan haarzelf.

Tijdens hun vier jaar samen was ze bestempeld als de manipulatieve goudzoeker die Austin had gestrikt.

Maar de waarheid was dat ze alles had gegeven wat ze kon aan hun huwelijk, en zichzelf had uitgeput door veertien jaar onbeantwoorde liefde.

‘Moeder,’ begon Margaret, niet bereid toe te geven.

‘Genoeg!’ Karens stem werd ijzig. ‘Ik wil geen woord meer horen ter verdediging van Judith. Een huwelijk breken en het huwelijk van een ander kapotmaken maakt haar bepaald geen prijs.’

Margaret zweeg, al sprak haar wrokvolle blik naar Ella boekdelen.

Als Austin geen ongeluk had gehad, zou Judith haar plek naast hem nooit hebben verloren.

Karen richtte daarna haar aandacht op Austin. ‘En jij vergeet niet wie aan je zijde stond toen het er het meest toe deed!’

Austins lippen trokken samen tot een dunne lijn. ‘Grootmoeder, Judith heeft me alles uitgelegd. Ze werd gedwongen om terug naar het buitenland te gaan, ze had toen geen keuze.’

Karen lachte kil. ‘En dat geloof jij echt? Jij bent de enige die dat zou doen.’

Austins frons werd dieper. ‘Grootmoeder, u begrijpt Judith verkeerd.’

‘Ik beoordeel mensen niet op wat ze zeggen,’ kaatste Karen terug. ‘Ik beoordeel ze op wat ze doen. En haar daden spreken boekdelen.’

Ella zuchtte vanbinnen.

Karen stak haar hand uit, en Ella kwam dichterbij, waarna Karen Ella’s hand stevig vastgreep.

‘Mijn lieve kind, ik weet dat je de afgelopen jaren ontelbare onrechtvaardigheden hebt moeten doorstaan. Zolang ik er ben, zal ik niemand toestaan jou slecht te behandelen.’

Ella voelde plots een beklemming in haar keel.

Gepest worden, genegeerd worden en kwaadaardig beoordeeld worden was zo alledaags geworden dat ze er gevoelloos voor was geworden.

Maar oprechte bezorgdheid deed haar ogen prikken van onverwachte emotie.

Ella balde zwijgend haar vuist.

Ze wist hoe belangrijk Karen het voortbestaan van de bloedlijn van de Raymonds vond, maar met haar lichamelijke conditie die het zwanger worden moeilijk maakte, wilde ze de enige persoon die haar werkelijk steunde niet teleurstellen.

Voor ze kon spreken, stapte Austin naar voren, vastberadenheid flitsend in zijn ogen. ‘Grootmoeder, de media heeft Judiths identiteit al ontdekt. Ik moet haar veiligheid waarborgen. Deze scheiding moet doorgaan!’