De Onbreekbare Ex-Vrouw van de Miljardair

‘Austin, niet.’

Ella Brooks hield haar handen beschermend voor haar borst en keek naar de man die boven haar hing. 

Ze had niet verwacht dat Austin Raymond na twee maanden vol roddelbladschandalen naar huis zou terugkeren, laat staan dat hij meteen de intimiteit zou opzoeken.

De slaapkamer was schemerig verlicht; alleen een klein lampje op het nachtkastje wierp een warme gele gloed die Austins gebeitelde trekken en scherpe profiel benadrukte. 

Zijn priemende ogen deden haar aan een havik denken—roofzuchtig en intens.

Austin antwoordde niet met woorden. In plaats daarvan trok hij met geoefende efficiëntie haar nachthemd uit, zijn grote handen die over haar lichaam gleden. 

Ella merkte al snel dat ze, ondanks haar bedenkingen, op zijn aanraking reageerde. 

Haar slanke handen drukten tegen zijn gespierde borst terwijl haar mooie ogen vochtig werden van zowel emotie als verlangen.

Voor ze haar protest kon uitspreken, verslond het verlangen haar woorden. 

Austin trok haar mee in een waas van hartstocht.

Buiten was het gaan regenen; het zachte getik tegen de ramen vormde een natuurlijke melodie samen met het lage kreunen van de man en het bevende gejammer van de vrouw.

Toen het eindelijk voorbij was, kon Ella niet eens de kracht opbrengen om haar armen op te tillen. 

Haar lichaam voelde alsof het door een vrachtwagen was overreden, met een doffe pijn die tussen haar benen bleef hangen.

Ze worstelde om zich overeind te duwen, haar tere huid getekend met de sporen van hun heftige ontmoeting. 

Austin had elk stukje van haar geproefd, van sleutelbeen tot onderbuik, tientallen standjes geprobeerd en zelfs met verschillende nieuwe technieken geëxperimenteerd.

Ella was van plan geweest naar de badkamer te gaan om zich schoon te maken, maar voor ze het bed kon verlaten, trok Austin haar terug. 

Hij leek over eindeloos enthousiasme en energie te beschikken.

Austins brede schouders ondersteunden Ella’s slanke benen terwijl hij in haar stootte, en daarna draaide hij haar om om haar van achteren te nemen.

Denkend aan het veelbetekenende gesprek met zijn grootmoeder gisteren en aan de waakzame blik van de familie, drukten Austins lippen zich tegen Ella’s oor, zijn diepe stem dik van passie.

‘Geef me een kind, wil je?’

Zijn toon was ongewoon zacht, bijna overtuigend.

Het verzoek blies meteen de mist uit Ella’s hoofd en vulde haar hart met bitterheid. 

Tijdens hun jarenlange huwelijk had Karen Raymond hen subtiel en openlijk onder druk gezet over kinderen, maar Austin had altijd geweigerd. 

Nu vroeg hij haar actief om zijn baby—was het omdat Judith Brooks terugkwam?

De gedachte was pijnlijk vernederend.

Austin zou teleurgesteld zijn: Ella had een aandoening die het moeilijk maakte om zwanger te worden.

Dat jaar, toen ze achttien was, vast komen te zitten in de besneeuwde bergen van Arcadia, had de ijzige kou haar bloed bijna doen bevriezen.

Het enige wat haar toen in leven had gehouden, was Austins belofte—hij had gezegd dat hij met haar zou trouwen zodra ze de berg af waren. 

Maar wat ze uiteindelijk kreeg, was het nieuws van zijn verloving met Judith.

Gedane beloften werden door de wind verstrooid. 

Dat was Austins tweede gebroken belofte aan haar.

Ze was eraan gewend geraakt te geven zonder er iets voor terug te verwachten.

Toen Austin merkte dat Ella niet reageerde, maakte hij zijn bewegingen heftiger als straf en dwong haar aandacht hardhandig terug naar hem.

‘Wil je?’ herhaalde hij, zijn woorden nu met een zweem van bevel.

Ella verzamelde al haar kracht om de pijn die in haar hart kronkelde te onderdrukken. ‘Ja.’

Na twee rondes hartstochtelijke vrijpartijen waren Ella’s benen bijna boneloos toen ze eindelijk het bed verliet. 

Ze sleepte haar uitgeputte lichaam richting de badkamer.

Toen ze na het wassen terugkwam in een badjas, hoorde ze Austin aan de telefoon spreken met onverwachte geduld en tederheid.

‘Wees niet bang. Wacht thuis op me. Ik kom meteen die kant op om bij je te zijn.’

Austin stond bij het raam terwijl hij belde, zijn ogen vol zachtheid.

Ella verstijfde ter plekke, en ineens voelde het alsof iemand zand in haar ogen had gegooid, waardoor ze pijnlijk begonnen te branden.

Zonder te hoeven raden wist ze precies wie er aan de andere kant van die lijn zat.

Ze kende Austin al sinds ze tien jaar oud was. 

Toch was deze zachte kant van hem alleen voor Judith bewaard.

Buiten werd de regen heviger. De donder dreigde de hemel doormidden te splijten.

Vroeger was ze doodsbang voor onweer.

Ella balde haar vuisten stevig.

Nadat hij had opgehangen, merkte Austin eindelijk Ella op, die in de deuropening stond.

De tederheid in zijn ogen verdween meteen en maakte plaats voor zijn gebruikelijke kilte.

De familie Raymond hanteerde strikte regels: als oudste kleinzoon moest Austin een erfgenaam verwekken bij een door de familie goedgekeurde vrouw om de familiefortuin volledig te kunnen erven.

Als het niet om de rijkdom van de familie Raymond ging, zou hij haar niet vragen een kind te krijgen.

Als het niet om de stabiliteit van het Raymond-concern tegenover concurrenten ging, zou hij haar niet vragen een kind te krijgen.

"Vergeet niet je medicijnen te nemen," droeg hij haar op.

Dit keer ging het niet om anticonceptie, maar om vruchtbaarheidsmedicatie.

Zodra hij zijn erfrecht had veiliggesteld door een erfgenaam te verwekken, kon hij van Ella af zijn.

En toch, om de een of andere reden, ontspande zijn lichaam instinctief telkens wanneer hij intiem was met Ella, alsof hij onbewust dicht bij haar wilde zijn.

Austin schudde zijn hoofd en hield zijn kille uitdrukking vast.

Nadat hij zijn instructies had gegeven, greep hij zijn jas en liep zonder aarzelen de regenachtige nacht in.

Ella liep naar het raam, precies op tijd om de Maybach weg te zien rijden.

Wanhoop en bitterheid vulden haar ogen.

Meer dan eens had ze het gevoel gehad alsof ze die berg nooit echt had overleefd.

Die botte, door merg en been gaande kou had zich vanaf haar achttiende tot aan haar achtentwintigste verspreid.

Ze schoof haar gedachten opzij en ging verdwaasd naar bed, om vervolgens van het verleden te dromen.

De tienjarige Austin had beloofd haar voor altijd te beschermen. De achttienjarige Austin had beloofd met haar te trouwen.

Wie had kunnen bedenken dat hij op zijn vierentwintigste een auto-ongeluk zou krijgen dat hem verlamd achterliet, veroordeeld om de rest van zijn leven in een rolstoel door te brengen?

Van gouden jongen viel hij in één nacht naar de bodem.

Hij had iedereen obsessief van zich afgestoten.

Toen Judith ervoor koos het land te verlaten, was dat een verpletterende klap voor hem.

Toen iedereen Austin al had afgeschreven en geloofde dat zijn leven in duisternis zou blijven, was Ella drie jaar lang trouw aan zijn zijde gebleven tijdens zijn revalidatietherapie.

In combinatie met zijn geheime behandelingen had Austin uiteindelijk weer gestaan.

De media noemden het een medisch wonder.

Alles leek eindelijk beter te worden, maar toen keerde Judith terug.

Al die jaren had Ella gedacht dat ze zijn ijzige hart misschien uiteindelijk zou kunnen doen smelten.

Maar met Judiths terugkeer was één enkele blik van haar genoeg voor Austin om alles te laten vallen en naar haar toe te rennen.

Hoewel ze getrouwd waren, werd Austin voortdurend omringd door allerlei schandalen.

Ze was van een onschuldig meisje gegroeid tot de vrouw die ze nu was, en ze had al haar liefde aan één man gegeven—Austin. Ze was werkelijk uitgeput.

Ze jaagde iemand na die haar gevoelens nooit zou beantwoorden.

Het voelde alsof ze verdwaald was in dichte mist, niet in staat vooruit te kijken of een richting te bepalen.

Ze was uitgeput, maar toch vastbesloten nog even vol te houden, in de hoop uiteindelijk het licht te bereiken.

Die nacht sliep Ella onrustig en woelde ze door allerlei dromen, alsof onzichtbare handen haar keel stevig dichtknepen.

De volgende ochtend, toen ze haar telefoon checkte, waren de nieuwskoppen overweldigend—allemaal over hoe Austin, erfgenaam van een financieel topimperium, laat op de avond Judith, de beroemde modeontwerpster, haar huis binnen was zien gaan.

De kop stond in vetgedrukte, oversized rode letters.

Het aanzicht doorboorde Ella’s borst met pijn, als een onzichtbaar mes dat haar hart telkens opnieuw stak.

Op dat moment kreeg ze een bericht van Austin:

[Wacht vanavond thuis op me. Neem in deze periode regelmatig je foliumzuur.]

Toen Ella dit bericht las, kon ze zich Austins kille, ongeduldige gezicht bijna voorstellen.

Hij leek het krijgen van een kind slechts als een taak te beschouwen.

Wat maakte haar dat dan?

Een draagvat?

Een hulpmiddel om hem van zijn verplichtingen te verlossen?

Hij had zijn grootmoeder tenslotte beloofd dat ze een kind zouden krijgen.

Overdag was hij bij Judith, en dan kwam hij van háár bed naar dat van Ella.

Of misschien was ze voor Austin gewoon een instrument om zijn verlangens te bevredigen wanneer het hem uitkwam.

Kristalheldere tranen gleden langs de hoek van haar oog naar beneden.