De Onbreekbare Ex-Vrouw van de Miljardair

"Ella, we hebben een kind nodig," mompelde Austin, terwijl zijn brede borstkas nog steeds zwaar op de hare rustte in de schemerige slaapkamer.

De woorden waren geen hartstochtelijk pleidooi, maar een kille, berekende transactie.

Hij had een erfgenaam nodig om zijn miljardenimperium veilig te stellen—en om eindelijk de weg vrij te maken om te trouwen met de vrouw van wie hij echt hield.

Ella Brooks hield de lakens beschermend voor haar borst, terwijl haar lichaam pijn deed van zijn brute intensiteit. Na twee maanden de krantenkoppen van roddelbladen te hebben gehaald met zijn schandalen, was Austin Raymond niet voor de liefde naar huis teruggekeerd. Hij was teruggekeerd om een missie te voltooien.

Buiten kletterde de regen tegen de ramen, een schril contrast met de verstikkende stilte binnen. Austin had elke centimeter van haar geproefd, zijn bewegingen gedreven door een onverklaarbare, verslavende vertrouwdheid die hij koppig weigerde te erkennen.

Voordat Ella de bittere realiteit van zijn eis überhaupt kon verwerken, ging Austins telefoon.

Hij aarzelde niet om op te nemen. Terwijl hij bij het raam stond, loste de kille, roofzuchtige havikachtige blik die hij voor Ella bewaarde op in onverwachte tederheid.

"Wees niet bang. Wacht thuis op me, ik kom er meteen aan om bij je te zijn," stelde zijn lage, hese stem zachtjes gerust.

Ella verstijfde en had het gevoel alsof iemand gebroken glas in haar ogen had gegooid. Zonder te hoeven raden, wist ze precies wie er aan de andere kant van de lijn was. Judith.

Judith keerde terug. En Austin had uitsluitend een kind nodig bij zijn wettige echtgenote om zijn grootmoeder tevreden te stellen en het Raymond-fortuin volledig te erven. Zodra de erfgenaam was geboren, kon hij van Ella scheiden en Judith de wereld geven.

Na het ophangen draaide Austin zich weer om. De warmte in zijn ogen verdween en werd vervangen door zijn gebruikelijke ijzige houding.

"Vergeet niet je medicijnen in te nemen," droeg hij koeltjes op. Geen voorbehoedsmiddelen. Vruchtbaarheidsmedicatie.

Hij pakte zijn jas en liep zonder aarzelen het onweer in—precies de stormen waarvan hij wist dat ze Ella doodsbang maakten—en liet haar alleen achter in het donker. Vanuit het raam keek ze hoe zijn Maybach wegscheurde in de regenachtige nacht, zich haastend naar de zijde van een andere vrouw.

Een kou die tot op het bot ging verspreidde zich door Ella, een beklijvende echo uit de besneeuwde bergen van tien jaar geleden. Destijds had een achttienjarige Austin beloofd om met haar te trouwen en haar voor altijd te beschermen. Toen een auto-ongeluk hem op vierentwintigjarige leeftijd verlamd achterliet, ontvluchtte Judith het land. Het was Ella die gedurende drie slopende jaren van revalidatie aan zijn zijde bleef en hem uit de duisternis trok.

Ze dacht dat ze zijn ijzige hart had doen smelten. Toch was een enkele blik van de terugkerende Judith genoeg voor Austin om alles op te geven.

De volgende ochtend vormden de krantenkoppen een vette, buitenproportioneel grote rode aanval: AUSTIN RAYMOND, ERFGENAAM VAN FINANCIEEL IMPERIUM, BRENGT NACHT DOOR IN HUIS VAN ONTWERPSTER JUDITH.

De aanblik doorboorde Ella's borstkas en draaide rond als een roestig mes.

Haar telefoon trilde. Een berichtje van Austin: [Wacht vanavond thuis op me. Slik trouw je foliumzuur.]

Hij bracht zijn nachten door met het troosten van Judith, om vervolgens terug te keren naar Ella's bed om zijn voortplantingstaak te vervullen. Wat maakte dat haar? Een vat? Een instrument om zijn vrijheid te kopen?

Kristalheldere tranen gleden langs haar wangen en vielen op het scherm. Maar terwijl ze naar het flesje vruchtbaarheidspillen op het nachtkastje staarde, begon de verstikkende mist van haar tien jaar durende onbeantwoorde liefde plotseling op te trekken.

Als hij alleen maar een kind wilde om zijn toegangsticket tot Judith te kopen... wat zou er dan gebeuren als de kritiekloze, gehoorzame Ella simpelweg zou verdwijnen?

Het schrille gerinkel van de telefoon doorbrak de fragiele stilte van de slaapkamer en trok Ella weg uit haar duistere gedachten en het flesje vruchtbaarheidspillen.

Toen ze opnam, trok de kleur onmiddellijk uit haar gezicht weg. "Wat zei je? Is grootmoeder in elkaar gezakt? Ik kom eraan!"

Van Ella's herenhuis naar het Golden Oak-landgoed van de familie Raymond duurde de rit normaal gesproken dertig minuten. Ella deed er vijftien minuten over, terwijl ze roekeloos door de aanhoudende storm reed. Karen Raymond, haar schoongrootmoeder, was altijd haar enige steunpilaar geweest in dit verstikkende huwelijk.

Toen Ella het uitgestrekte koloniale landhuis binnenstormde en de hoofdslaapkamer bereikte, voelde de zware sfeer verstikkend aan. Karen lag bewusteloos op het grote bed.