Hoofdstuk 5 Overschaduwd

Onder de oogverblindende kroonluchter was Judith onmiskenbaar het middelpunt van de avond. Ze droeg een weelderige, lichtpaarse zeemeerminjurk die strak om haar slanke figuur sloot, waarbij de pailletten glinsterden als vissenchubben.

Alle ogen in de balzaal waren op haar gericht. Austin, die aan haar zijde stond, was daarop geen uitzondering. Zijn blik, normaal gesproken koud en roofzuchtig, was doordrenkt van grenzeloze tederheid terwijl hij haar voorstelde aan zijn zakenpartners.

Staand in de schaduw liet Ella haar oogleden zakken, terwijl een flauwe, ijzige glimlach om haar lippen krulde.

Hij had haar hier niet nodig om geruchten de kop in te drukken. Hij had haar hier nodig als rekwisiet, een opstapje om de status van zijn ware liefde op haar verjaardag te verhogen.

Ella wierp een blik op haar horloge. 20:15 uur. Haar vlucht was om 01:00 uur. Ze hoefde er alleen maar voor te zorgen dat Austin zag dat ze zijn bevel had opgevolgd, en dan kon ze verdwijnen.

Maar het lot wilde, zo leek het, nog één laatste voorstelling.

"Ella? Wat een verrassing! Ben je hier echt?"

Ella's rug verstijfde. Als een nachtegaal droop de melodieuze, zachte stem van een valse zoetigheid die bedoeld was om je misselijk te maken. Ze draaide zich om en zag Judith naderen, een glas rode wijn in de hand, haar wangen gekleurd met een triomfantelijke blos.

"Austin is wat investeerders gaan begroeten," zuchtte Judith, terwijl ze hulpeloosheid veinsde. "Weet je, verschillende mensen zagen me net aan voor zijn vrouw. Het was zo ongemakkelijk om het te moeten uitleggen."

Judith bedekte haar mond, terwijl haar ogen schitterden van onmiskenbare provocatie.

Onbewogen keek Ella opnieuw op haar horloge. "Oh. Wat gênant voor je."

Overrompeld door haar kalme reactie liet Judith de onschuldige act varen. Haar blik werd kil en flitste van arrogantie. "Waarom doe je alsof? Terwijl je je vastklampt aan de titel van mevrouw Raymond, denk je echt dat jij de vrouw bent die hij wil? Je weet dat hij alleen met je is getrouwd vanwege zijn grootmoeder. Als je jezelf niet verder wilt vernederen, kun je maar beter de scheidingspapieren tekenen en ophoepelen."

"Maak je geen zorgen," antwoordde Ella kalm, terwijl haar hand beschermend op haar platte buik rustte. "Ik heb de titel op zijn kussen achtergelaten."

Voordat Judith die woorden kon verwerken, naderde er van achteren een vertrouwde, huiveringwekkende aanwezigheid.

"Ella." Austins zware stem sneed door de spanning. Hij kwam met grote stappen aanlopen, zijn wenkbrauwen gefronst in diep ongenoegen terwijl hij van de ene naar de andere vrouw keek.

Bij het zien van Austin veranderde Judith onmiddellijk weer in een kwetsbaar vogeltje. "Austin... Ik zei net tegen Ella dat ze niet boos moest zijn over het misverstand van daarnet..."

Austin pakte abrupt Ella's pols vast, zijn greep strak en waarschuwend. "Ella, wees niet onredelijk. Ik heb je gezegd dat je als mijn metgezel aanwezig moest zijn, niet om een scène te schoppen en Judith lastig te vallen op haar verjaardag."

Ella keek naar de man die haar arm vasthield. Een plotselinge, levendige herinnering flitste door haar hoofd.

Jaren geleden, toen Austin verlamd en aan een rolstoel gekluisterd was, had een rivaliserende leidinggevende hem bespot en hem een nutteloze kreupele genoemd. De normaal gesproken zachtaardige Ella was zo woedend geweest dat ze het kantoor van de man was binnengestormd, hem had geslagen en op het politiebureau was beland. Ze had voor Austin Raymond tegen de hele wereld gevochten.

Wat had ze toen veel van hem gehouden. Wat leek dat nu belachelijk.

"Laat me los, Austin," zei Ella, haar stem ontdaan van elke warmte.

Austin fronste dieper. Hij verwachtte tranen, jaloezie of een bittere ruzie. Haar dode, lege ogen stuurden een onverklaarbare, rusteloze paniek door zijn borst. "Ella, mij provoceren zal je geen goed doen—"

Plotseling onderbrak een kreet hem.

Plens.

Een glas donkerrode wijn werd rechtstreeks op Ella's borst gesmeten, waardoor haar elegante zwarte jurk bevlekt raakte en het langs haar bleke huid droop.

"Oh mijn god!" riep Judith uit, haar gezicht rood aangelopen van geveinsde schok en hulpeloze verontschuldiging. "Ella, het spijt me zo! Mijn hand gleed uit! Ik deed het niet expres!"