Hoofdstuk 5 Overschaduwd

Al Ella’s zorgvuldige voorbereiding voelde verspild in Judiths aanwezigheid.

Judith droeg een weelderige, elegante zeemeerminjurk in lichtpaars; de ingesnoerde taille benadrukte haar slanke figuur, terwijl de pailletten als visschubben schitterden onder het licht van de kroonluchters, waardoor zij het onbetwiste middelpunt van de avond was.

Ze leek een uniek meesterwerk te midden van de zee van gasten.

Alle blikken in de balzaal waren op Judith gericht.

Of misschien kwam dat doordat Austin naast haar stond.

Iedereen speculeerde over hun relatie.

Ella was hierdoor niet echt gekwetst. Een kille glimlach streek langs haar dunne lippen.

Had Austin haar naar dit gala uitgenodigd alleen maar om zijn aanhankelijke vertoning met Judith te zien?

Geen wonder dat hij zich ineens om haar had bekommerd.

Ze snoof in zichzelf, bleef staan en maakte zich klaar om ongezien te vertrekken.

"Ze vormen zo’n perfect stel. Stonden meneer Raymond en mevrouw Brooks niet onlangs samen in hetzelfde trending topic? Ik vraag me af of ze stiekem daten," fluisterde een vrouw in de buurt.

"Wat romantisch! Ik hoorde dat nadat meneer Raymonds auto-ongeluk hem verlamd had achtergelaten, mevrouw Brooks naar het buitenland ging, en dat hij al die jaren op haar heeft gewacht. Ze hebben eindelijk hun obstakels overwonnen om samen te zijn."

"Is hun liefdesverhaal echt zo ingewikkeld?"

"Ja, mensen online zeggen dat hun romance bijna als een roman is."

"Ik wou dat het een feuilleton was, dan kon ik elke update volgen!"

"Mevrouw Brooks heeft zoveel geluk. Een man als meneer Raymond is werkelijk zeldzaam."

"Nou, mevrouw Brooks is een topdesigner in de branche. Sommige mensen moeten eens beseffen dat ze nog niet eens aan een haar van haar kunnen tippen."

Ella luisterde naar het geroddel, en elk woord trok rimpelingen door haar beheersing.

Iedereen wist van Austin en Judiths zoete romance, maar niemand wist dat zij drie jaar lang voor Austin had gezorgd en hem had geholpen weer te staan.

Uiteindelijk was ze een bijpersonage geweest in het liefdesverhaal van Austin en Judith. 

De ironie deed pijn.

Ze wendde haar blik af en liep naar de uitgang, maar toen hoorde ze achter zich een zachte, melodieuze stem.

"Ella, wat toevallig dat ik je hier zie!"

Ella verstijfde halverwege een stap, haar ruggengraat trok strak. 

Een golf misselijkheid steeg op in haar keel.

Die nachtegaalachtige stem, zo zacht en fijn, wist altijd mensen te betoveren.

Maar voor Ella voelde het als een té zoete taart—de eerste hap was indrukwekkend, maar de tweede werd misselijkmakend weeïg.

Ella draaide zich om, dwong een glimlach op haar gezicht en knikte beleefd.

"Austin is net naar het toilet. Je zou niet geloven hoeveel mensen me aanzagen voor mevrouw Raymond en ons feliciteerden met ons huwelijk!" zei Judith met een licht lachje.

Ella wankelde.

Ooit had ze weemoed gevoeld omdat niemand haar had gefeliciteerd toen ze met Austin trouwde.

Nu kreeg Judith die felicitaties al voordat ze überhaupt gescheiden waren.

Het verschil tussen geliefd zijn en niet geliefd zijn was schrijnend.

Ze voelde een bittere lach in haar keel opkomen.

"Ella, het spijt me zo! Ik had geen idee dat mensen zo zouden roddelen. Als jij je beledigd voelt, kan ik het hun uitleggen," zei Judith, terwijl ze langzaam dichterbij kwam en Ella’s hand pakte.

Ella trok haar hand meteen terug en deed een stap achteruit. "Ik geloof niet dat we vertrouwd genoeg zijn voor zulke gebaren."

Toen Judith Ella’s defensieve reactie zag, krulden haar ogen omhoog van arrogantie. "Na zo lang de titel van mevrouw Raymond te hebben gedragen, geloof je toch niet serieus dat jij Austins wettige vrouw bent, hè?"

"We weten allebei welke trucjes je hebt uitgehaald om aan Austins zijde te blijven. Als je jezelf niet wilt vernederen, wees dan gewoon gehoorzaam en stop met je aan hem vastklampen."

Judith keek rond naar de gasten om hen heen en liet haar stem opzettelijk zakken bij Ella’s oor.

Ella sloeg haar ogen neer en dacht: 'Judith is degene die naar het buitenland is gegaan—waarom geef je mij de schuld?'

Dat onschuldig ogende gezicht maskeerde zulke dubbelhartigheid.

Het ene moment deed ze alsof ze een zorgzame vriendin was, het volgende moment probeerde ze haar pijn te doen zodra die aanpak niet werkte.

Ella deed geen moeite om te discussiëren met iemand die zo kleinzielig was.

Ze zouden toch binnenkort gaan scheiden.

Zonder verder commentaar stapte ze langs Judith heen om Austin te zoeken.

In eerste instantie had Ella Austin hier niet mee willen confronteren.

Maar Judiths gedrag had haar kwaad gemaakt.

Op weg naar de toiletten zag Ella Austin alleen in een verlaten gang staan, rokend.

De lege gang omlijstte zijn eenzame gestalte terwijl hij bij het raam stond.

Buiten fonkelden wolkenkrabbers met neonlichten tegen de nachtelijke hemel, terwijl het verkeer beneden door de verlichte straten stroomde. 

Hij leek van dat alles losgekoppeld.

Zijn lange vingers hielden de sigaret voorzichtig vast, rook kringelde uit zijn prominente neus. 

Zijn kille gelaatstrekken kregen op dit moment een zekere aantrekkingskracht, het kleine gloedpuntje van de sigaret dat in zijn hand flakkerde.

Dit was de eerste keer dat Ella Austin had zien roken.

Het bracht herinneringen terug.

Op zijn vijfentwintigste, gekluisterd aan een rolstoel, was Austin somber en zwijgzaam geworden.

Telkens als Ella dichterbij probeerde te komen, duwde hij haar weg met harde woorden.

Maar Ella had het niet persoonlijk opgevat. Ze was bereid geweest Austin tijd te geven om uit zijn duisternis te komen.

Op een dag na een ruzie had Ella de geur van sigaretten aan zijn pak geroken.

Ze had aangenomen dat het van een zakenetentje kwam en had er niet naar gevraagd.

Later hoorde ze dat een zakenpartner geld had achtergehouden en Austin tijdens een vergadering verbaal had aangevallen en hem een kreupele had genoemd die niet eens kon staan.

De beledigingen waren venijnig geweest.

Woedend had Ella de man in zijn kantoorgebouw geconfronteerd, was ze in een handgemeen beland en was ze op het politiebureau geëindigd.

Hoeveel ze toen van hem had gehouden. Hoe belachelijk het nu leek.

Ella's zelfspotlach trok Austins aandacht.

In zijn ogen flitste verrassing, waarna hij methodisch zijn sigaret doofde en haar aankeek. "Je bent hier."

"Waarom is Judith hier?" eiste ze.

Austins gezicht bleef neutraal, alsof hij iets besprak dat zo onbeduidend was als het weer. "Ze is meegekomen. Ik was vergeten het te zeggen."

Zijn houding suggereerde dat hij zijn daden niet problematisch vond of uitleg waard.

Wat met één simpele zin had kunnen worden geweigerd, leek voor hem onmogelijk.

Ze was hem gevolgd, en hij had het gewoon toegestaan.

En Ella dan?

Was zij helemaal hierheen gereisd alleen maar om door Judith vernederd te worden?

Ella voelde zich een idioot die kwam als hij werd geroepen en vertrok als hij werd weggestuurd.

Tranen welden op in haar ogen terwijl haar borst zich vulde met bittere teleurstelling. 

Ella was totaal gedesillusioneerd.

Dat jaar dat ze Austin had verdedigd, voor zijn eer had gevochten, niets ervan had ertoe gedaan. 

Ze had zichzelf al die tijd voor de gek gehouden.

Zonder nog een woord draaide Ella zich om om weg te gaan.

Ze keerde terug naar de grote balzaal, met de bedoeling te vertrekken.

Achter haar kwam Austin uit de gang, met grote passen om haar in te halen.

Ondertussen zag Judith, met een glas rode wijn in haar hand, hen. 

Haar ogen flitsten van venijn terwijl ze haar greep om het glas verstevigde en naderde.

"Ben je alweer onredelijk?" Austins kille blik priemde in haar toen hij haar arm greep.

Ella schudde zijn hand van zich af en hield haar emoties nauwelijks in bedwang. "Als je toch al een date hebt, waarom ben ik dan überhaupt hier?"

"Ella, hou op om van niets iets te maken!"

Ze moest weggaan en plaatsmaken voor Judith—was dat niet genoeg?

Wat wil hij nog meer?

Ella's hart voelde verdoofd. 

Ze nam niet de moeite om verder uit te leggen en draaide zich om, maar botste tegen Judith aan, die van achteren was komen aanlopen.

Rode wijn spatte over haar jurk.

Ze fronste toen Judith van schrik naar adem hapte en uitriep: "Ella, dat was niet mijn bedoeling!"

Maar Ella had duidelijk gezien dat Judith het glas expres had gekanteld toen ze nog een paar stappen van haar vandaan was.

Het was opzettelijk.

"H-het spijt me zo," stamelde Judith, terwijl ze achteruitdeinsde, met angst op haar gezicht.

Ella was de flits van triomf die ze op Judiths gezicht had opgevangen niet vergeten en wist dat dit onschuldige toneelspel alleen voor de show was.

Nieuwsgierige blikken kwamen van alle kanten op hen af.

Gefluister golfde door de omringende menigte.

"Wie is die vrouw?"