Hoofdstuk 9 Bewijsmateriaal verzamelen

Ze wachtte erop dat haar baby geboren zou worden.

Ze had wanhopig gehoopt het kind te zien opgroeien!

Het was haar enige hoop.

Ella’s hart bonsde terwijl haar polsen zwakjes tegen het ziekenhuismatras trilden.

Tranen vielen in grote druppels en doorweekten een plek op het laken onder haar.

Niet veel later herpakte Ella zich en riep ze de wilskracht op om door te gaan.

Ze zag haar telefoon op het nachtkastje liggen.

Ella pakte hem op en toetste meteen Sarah’s nummer in.

Sarah nam snel op.

‘Ella, waar ben je nu?’ Sarah’s angstige stem klonk door de lijn.

Zonder uitleg over te slaan, vroeg Ella: ‘Om het kort te houden, kun je me helpen iemand te onderzoeken?’

‘Wie?’

‘Xavier, een hoofdarts verloskunde. Kun je hem voor me schaduwen?’

Sarah vroeg, verward: ‘Wat is er precies gebeurd?’

‘Mijn baby is weg.’

Aan de andere kant viel het stil.

Ella kon het geknetter van de verbinding duidelijk horen.

Met op elkaar geklemde tanden zei ze: ‘Die klootzakken zijn te ver gegaan. Ik kan me nu niet makkelijk verplaatsen, en jij bent de enige die ik kan vertrouwen. Sarah, alsjeblieft, help me, wil je?’

‘Laat het aan mij over. Ik laat ze hiervoor boeten!’

Sarah schold woedend.

In elk geval was Ella niet helemaal alleen.

Terwijl ze herstelde in haar ziekenhuisbed, keek Ella naar tv-berichten over een plotselinge brand die was uitgebroken op een benefietgala, een evenement waar nu de hele stad over sprak.

Eén persoon stond als vermist geregistreerd van het gala, wat een grondig onderzoek door de politie in gang zette.

Ella zat in haar zaal naar de berichtgeving te kijken, terwijl er een bittere glimlach op haar lippen verscheen.

Dankzij dat gala had ze het nieuws gehaald.

Even beroemd geworden.

Ella had zich van de wereld afgesloten, verteerd door het verpletterende verdriet van haar miskraam, die haar dag na dag gebroken en ontroostbaar achterliet.

Terwijl ze zich afmeldde van haar sociale media, ving ze onbedoeld een bericht op dat een ouderejaars van haar studie onder haar huwelijksaankondiging had geplaatst.

[Gaat het een beetje met je daar thuis?]

Ze verstijfde, verbaasd dat Anthony Gonzalez haar updates nog steeds volgde.

Ze had altijd gedacht dat hij haar haatte.

Er waren tenslotte jaren geleden bepaalde dingen tussen hen gebeurd.

Plotseling verscheen er een melding op het scherm van haar telefoon van Sarah.

[De privédetective die ik heb ingehuurd volgt hem al twee dagen. Vandaag werd hij eindelijk nerveus, en we hebben hem op heterdaad betrapt. Trouwens, hoort hij niet een hoofdarts verloskunde te zijn? Waarom heeft hij zo’n verdachte relatie met je huishoudster, Yasmin?]

Ze keek naar het bericht en scrolde omlaag naar de bijgevoegde foto’s.

Toen ze ze opende en vergrootte, kon ze Xavier en Yasmin duidelijk zien praten in een café.

Ella sloeg de foto’s op en typte terug.

[Wat heb je nog meer gevonden?]

Sarah antwoordde snel.

[Vandaag kwam er een storting van één miljoen dollar binnen op zijn rekening. Zo’n enorm bedrag past niet bij zijn inkomensniveau, en de detective heeft het herleid naar Yasmin als bron. Wacht even, hoeveel geld heeft Yasmin als huishoudster afgeroomd om zo’n gigantische betaling te kunnen doen? Serieus, laat mij dan in plaats daarvan maar je huishoudster worden!]

Ella was verre van aan het grappen. Ze keek omlaag en verwerkte de omstandigheden stilletjes met een koel hoofd.

Ze had geen persoonlijke problemen met Yasmin, dus ze begreep niet waarom Yasmin haar zou willen kwaad doen.

Het leek erop dat Yasmin vanaf het begin in huis was geplaatst om als spion te fungeren.

Iemand wilde haar kwaad doen.

Het ware brein was nog niet ontmaskerd.

Ze liet haar blik zakken en typte na een moment:

[Kun je me de gegevens van de financiële transactie sturen?]

[Komt in orde.]

Het was bijna tijd om haar hechtingen te verwijderen.

Ella bleef op het bed liggen terwijl de verpleegkundige voorzichtig het gaas van haar benen haalde.

‘Is dr. Hoffman ooit betrokken geweest bij het aannemen van steekpenningen?’ vroeg ze plotseling.

De verpleegkundige verstijfde en keek op met geschokte ogen.

Ella ging door, alsof ze haar wilde ontlokken: ‘Een gerenommeerde verloskundig specialist als hij zal vast wel wat dubieuze dingen hebben gedaan. Het kan niet makkelijk zijn om onder hem te werken, toch?’

‘Mevrouw Brooks, alstublieft, breng me niet in deze positie. Ik ben maar een verpleegkundige,’ antwoordde ze, bevend.

Ella legde haar hand op die van de verpleegkundige en keek haar ernstig in de ogen, terwijl de tranen zich vormden. ‘Als vrouwen die onrechtvaardig behandeld zijn, zouden we dan niet samen moeten opstaan tegen degenen die echt een juridische straf verdienen?’

‘Mevrouw Brooks, ik weet echt helemaal niets,’ hield de verpleegkundige vol, terwijl ze haar hoofd schudde zonder Ella in de ogen te kijken.

Ella schrapte zichzelf bijeen en probeerde overeind te komen, zelfs met de korstige wonden die haar benen bedekten.

Leunend op de arm van de verpleegkundige wist ze één enkele, trillende stap vooruit te zetten.

‘Ik heb bewijs,’ zei ze vastberaden.

De verpleegkundige verstijfde.

Ella klopte haar op de schouder. ‘Hij heeft jonge verpleegkundigen en coassistenten seksueel geïntimideerd door zijn positie te misbruiken; hij heeft illegale draagmoedernetwerken opgezet met klinieken zonder vergunning... Ga je blijven doen alsof je die dingen niet ziet?’

De verpleegkundige bleef zwijgen, haar handen trillend terwijl de tranen op de vloer vielen.

‘Ik ben mijn baby verloren, en talloze jonge vrouwen zijn als broedmachines gebruikt. Sommigen zullen misschien nooit meer moeder kunnen worden,’ zei Ella, terwijl haar eigen tranen vielen toen ze aan haar ongeboren kind dacht.

Ze sloeg haar armen stevig om de verpleegkundige heen. ‘Ik heb het bewijs in de lade van het nachtkastje gelegd. Hem aangeven is maar één beslissing verwijderd. Ik heb belangrijkere zaken om me mee bezig te houden.’

Met die woorden liet Ella de verpleegkundige los en tilde ze met moeite haar voet op.

Een brandende golf van pijn, gevoelloosheid en bonzende steken straalde vanuit diep in haar botten uit en schokte door haar hele zenuwstelsel.

Blauwe aderen staken uit terwijl ze op haar bleke lippen beet en vastberaden naar de deur liep.

Ella verliet het ziekenhuis en nam een taxi naar huis.

Ze ging rechtstreeks naar het landhuis en zag een bediende de vloer van de woonkamer schoonmaken.

Ella schoot naar voren en greep Yasmins pols.

‘Mevrouw Raymond, wat doet u hier?’ vroeg Yasmin, haar gezicht toonde verrassing voordat ze zich snel herpakte met een nerveuze glimlach. ‘U... u bent terug?’

‘Wat is er? Teleurgesteld dat je mijn lijk niet zag?’ daagde Ella haar kil uit.

‘Waar heb je het over? Je zegt dingen die ik niet begrijp,’ antwoordde Yasmin, terwijl ze probeerde haar kalmte te bewaren.

Ella’s blik verhardde. ‘Hoe ben jij in contact gekomen met dokter Hoffman?’

‘Welke dokter? Ik weet niet wat je bedoelt,’ antwoordde ze, terwijl ze haar ogen afwendde, schuld duidelijk op haar gezicht.

Ella liet een kille lach horen en draaide Yasmins pols zo ver dat de botten met een krakend geluid protesteerden.

Ze gilde van pijn: ‘Meneer Raymond! Mevrouw Raymond is gek geworden! Mevrouw Raymond, ze probeert me te vermoorden!’

Austin stormde door het kabaal zijn werkkamer uit.

Een flits van schok, en misschien zelfs een spoortje opluchting, trok over zijn gelaat toen hij Ella zag, al verdween het bijna meteen.

Austin zag hoe Ella met kracht Yasmins pols verdraaide terwijl Yasmin van pijn snikte.

Hij stapte met grote passen de trap af en commandeerde: ‘Ella, je komt terug en doet zo hooghartig! Laat Yasmin los!’

‘Dus je wist dat ik een halve maand weg was?’ Ella keek met minachting naar de man die haar op haar kwetsbaarste moment had laten vallen en niet eens de moeite had genomen naar haar te zoeken.

Natuurlijk, waarom zou hij naar haar zoeken?

Austin zou waarschijnlijk blij zijn als ze doodging.

Dan kon hij met recht bij Judith zijn, toch?

Austin stond op het punt iets uit te leggen toen Yasmin meteen olie op het vuur gooide. ‘Mevrouw Raymond viel me aan zodra ze terugkwam. Ik weet niet wat ik heb gedaan om haar boos te maken.’

‘Meneer Raymond, help me alstublieft. Ik heb de familie Raymond tien jaar lang trouw gediend. Ik ben altijd voorzichtig geweest, maar mevrouw Raymond beschuldigt me valselijk.’

Daarmee barstte ze uit in luid, theatraal gesnik.

Ella had nog nooit zo’n naadloze act gezien—op de vloer zitten en dramatisch jammeren.

Had ze dit van Judith geleerd?

Austins blik werd donker terwijl hij Ella aankeek en niet begreep wat ze aan het doen was.

‘Is dit alles wat je kunt, Ella? Je slechte humeur op Yasmin botvieren?’