Hoofdstuk 9 Bewijsmateriaal verzamelen

Ze wachtte op de geboorte van haar baby en wilde het kind grootbrengen tot het volwassen was!

Ella's hart trilde terwijl haar polsen zwakjes tegen het ziekenhuisbed beefden. Tranen vielen in grote druppels en doorweekten een stuk van het laken onder haar.

Al snel herpakte Ella zich en vond ze de kracht om door te gaan.

Ze merkte haar telefoon op het nachtkastje op.

Ella pakte hem op en toetste onmiddellijk Sarahs nummer in.

Sarah nam snel op.

"Ella, waar ben je nu?" Sarahs ongeruste stem klonk door de lijn.

Zonder verdere uitleg vroeg Ella: "Om het kort te houden, kun je me helpen iemand te onderzoeken?"

"Wie?"

"Xavier Hoffman, een hoofd verloskunde. Kun je hem voor me volgen?"

Sarah vroeg verward: "Wat is er precies gebeurd?"

"Mijn baby is weg."

Aan de andere kant viel een stilte.

"Oké." Sarah antwoordde uiteindelijk.

Tijdens haar dagen in het ziekenhuis zag Ella nieuwsberichten over de plotselinge brand op het liefdadigheidsgala. Het incident veroorzaakte nogal wat ophef.

Er was één persoon als vermist opgegeven bij het gala, en de politie voerde een uitgebreide zoektocht uit.

Ella zat in haar ziekenhuiskamer naar de verslaggeving te kijken, terwijl zich een bittere glimlach op haar lippen vormde.

Dankzij dit gala had ze het nieuws gehaald.

Voor even beroemd geworden.

Ella had de meeste externe communicatie afgesloten; de pijn van haar miskraam was te overweldigend, waardoor ze elke dag diepbedroefd en kapot was.

Toen ze uitlogde van haar socialmedia-account, scrolde ze per ongeluk langs een reactie die Anthony Gonzalez had achtergelaten op de post met haar huwelijksaankondiging.

[Gaat alles goed met je, daar thuis?]

Ze verstijfde, verrast dat Anthony haar updates nog steeds volgde.

Ze had altijd aangenomen dat Anthony haar haatte.

Er waren immers jaren geleden bepaalde dingen tussen hen gebeurd.

Er verscheen plotseling een melding van Sarah op haar telefoonscherm.

[De privédetective die ik heb ingehuurd, volgt hem nu twee dagen. Hij werd vandaag eindelijk zenuwachtig, en we hebben hem op heterdaad betrapt.]

[Trouwens, hoort hij geen hoofd verloskunde te zijn? Waarom heeft hij zo'n verdachte relatie met jouw huishoudster, Yasmin?]

Ze keek naar het bericht en scrolde naar beneden naar de bijgevoegde foto's.

Toen ze deze opende en vergrootte, kon ze duidelijk zien dat Xavier en Yasmin in een café aan het praten waren.

Ella sloeg de foto's op en typte terug.

[Wat heb je nog meer gevonden?]

Sarah antwoordde snel.

[Vandaag ontving zijn rekening een storting van één miljoen dollar, en de detective heeft dit teruggeleid naar Yasmin als de bron.]

[Wacht, hoeveel geld heeft Yasmin als huishoudster achterovergedrukt om zich zo'n enorme betaling te kunnen veroorloven?]

Onder Sarahs antwoord stond een screenshot van het bankafschrift.

Ella sloeg haar ogen neer en analyseerde de situatie kalm.

Zij en Yasmin hadden geen persoonlijke wrok, dus waarom zou Yasmin haar kwaad willen doen?

Dit suggereerde dat Yasmin vanaf het begin als informant in haar huishouden was geplaatst.

Iemand wilde haar pijn doen.

Het ware brein hierachter was nog niet ontmaskerd.

Ze verzonk in diep gepeins, net toen er een verpleegster aan kwam lopen met een dienblad.

"Mevrouw Brooks, het is bijna tijd om de hechtingen te verwijderen."

Ella zat op het ziekenhuisbed terwijl een verpleegster methodisch het verband van haar benen wikkelde.

"Heeft dr. Hoffman zich ooit ingelaten met het aannemen van steekpenningen?" Ze vroeg het plotseling.

De verpleegster verstijfde en keek op met geschokte ogen. "Mevrouw Brooks,"

Ella ging verder en probeerde haar uit de tent te lokken: "Als een vooraanstaande autoriteit in de verloskunde en gynaecologie, als hij ontmaskerd zou worden voor het aannemen van steekpenningen en het veroorzaken van de dood van een onschuldig leven, zou zo'n schandaal toch zeker een schaduw werpen over iedereen die onder hem werkt, of niet soms?"

"Mevrouw Brooks, breng me alstublieft niet in deze positie. Ik ben maar een verpleegster, ik weet nergens van," antwoordde ze trillend.

Ella drukte haar hand op die van de verpleegster en keek haar ernstig aan met tranen in haar ogen. "Ik heb niet de wens om je in een lastige positie te brengen, maar is het echt gunstig voor zo'n individu om binnen de muren van dit ziekenhuis te blijven?"

"Mevrouw Brooks, ik weet echt van niets," hield de verpleegster vol, terwijl ze haar hoofd schudde zonder Ella's blik te kruisen.

Ella trok zichzelf overeind en dwong de verpleegster haar recht in de ogen te kijken.

"Ik heb bewijs," zei Ella stellig.

De verpleegster verstijfde.

Ella klopte op haar schouder. "Hij heeft verpleegsters en stagiaires seksueel geïntimideerd door misbruik te maken van zijn positie; hij heeft illegale draagmoederschapsnetwerken opgezet met klinieken zonder vergunning... Ben je echt bereid om de waarheid voor hem te blijven verzwijgen?"

De verpleegster bleef stil, haar handen trilden terwijl er tranen op de vloer vielen.

"Ik ben mijn baby kwijtgeraakt, en talloze jonge vrouwen zijn gebruikt als fokwerktuigen. Sommigen kunnen misschien nooit meer moeder worden," zei Ella, terwijl haar eigen tranen vielen toen ze aan haar ongeboren kind dacht.

Ze omhelsde de verpleegster stevig. "Ik heb het bewijs in het nachtkastje achtergelaten. Of je ervoor kiest om me te helpen of niet, berust uitsluitend op de gril van je eigen geest."

Met die woorden liet Ella de verpleegster los en tilde ze pijnlijk haar voet op.

De gevoeligheid, gevoelloosheid en kloppende pijn schoten vanuit haar beenmerg door haar zenuwen.

De aderen zwollen op terwijl ze op haar bleke lippen beet en vastberaden naar de deur liep.

Ella verliet het ziekenhuis en nam een taxi naar huis.

Ze ging rechtstreeks naar het landhuis en zag een bediende de vloer van de woonkamer schoonmaken.

Bij het zien van haar werden Yasmins ogen onmiddellijk groot van verbazing toen hij luid uitriep. "Mevrouw Raymond, wat doet u hier?"

Ella bleef stil; al snel leek Yasmin zich iets te beseffen en bood een schaapachtige glimlach terwijl ze mompelden: "U bent teruggekeerd..."

"Wat is er mis? Teleurgesteld dat je mijn lijk niet hebt gezien?" daagde Ella kil uit.

"Waar heeft u het over? Ik begrijp het niet," antwoordde Yasmin, proberend haar kalmte te bewaren.

Ella's blik verhardde. "Hoe ben je in contact gekomen met dokter Hoffman van de Peaceful Wellness Clinic?"

"Welke dokter? Ik weet niet wat u bedoelt," antwoordde ze, terwijl ze haar ogen afwendde en de schuld op haar gezicht te lezen stond.

Ella slaakte een kille lach en verdraaide Yasmins pols totdat de botten een krakend geluid maakten.

Ze schreeuwde het uit van de pijn: "Meneer Raymond! Mevrouw Raymond is gek geworden! Mevrouw Raymond, ze probeert me te vermoorden!"

Austin haastte zich zijn studeerkamer uit op de commotie af. Een flits van verrassing, misschien zelfs opluchting, trok over zijn gezicht bij het zien van Ella, maar deze verdween snel.

Austin zag hoe Ella met kracht Yasmins pols verdraaide terwijl de huishoudster snikte van de pijn.

Hij liep met grote stappen de trap af en beval: "Ella, je komt terug en gedraagt je zo uit de hoogte! Laat Yasmin los!"

"Terugkomen? Dus je wist dat ik verdwenen was?" Ella keek vol minachting naar de man die haar in haar uur van nood in de steek had gelaten en niet eens de moeite had genomen om haar te zoeken.

Natuurlijk, waarom zou hij haar zoeken? Austin zou waarschijnlijk verrukt zijn als ze stierf.

Dan kon hij met recht bij Judith zijn, nietwaar?

Austin stond op het punt iets uit te leggen toen Yasmin onmiddellijk olie op het vuur gooide. "Mevrouw Raymond viel me aan op het moment dat ze terugkeerde. Ik weet niet wat ik heb gedaan om haar vanstreek te maken."

"Meneer Raymond, help me alstublieft. Ik heb de familie Raymond tien jaar lang trouw gediend. Ik ben altijd voorzichtig geweest, maar mevrouw Raymond beschuldigt me valselijk."

Daarmee barstte ze uit in luid, theatraal gesnik.

Ella had nog nooit zo'n naadloze voorstelling gezien—zittend op de vloer, dramatisch jammerend.

Had ze dit van Judith geleerd?

Austins gezichtsuitdrukking verduisterde toen hij naar Ella keek, niet begrijpend waar ze mee bezig was.

"Is dit alles wat je kunt doen, Ella? Je slechte humeur afreageren op Yasmin?"