Hoofdstuk 10
Masons rode krullen omlijstten zijn gezicht, dat in een waarschuwende uitdrukking stond.
Haar blik bleef onverschillig terwijl ze haar ogen een beetje neersloeg. ‘Onthoud: ik ben je oudere zus. Je hoort niet respectloos tegen me te zijn.’
Mason was zó boos dat hij bijna op en neer sprong, zijn rode haar stond haast overeind. ‘Wat voor oudere zus ben jij nou? Wie heeft er een oudere zus die zo’n lastpak is als jij? Ik vind Bianca beter dan jij.’
‘Echt? Vergelijk je mij met Bianca?’ Amelia kantelde haar hoofd, haar ogen op hem gericht, verstoken van elke emotie.
Hij opende zijn mond, wilde het toegeven, maar aarzelde. Een golf van spijt overspoelde hem. Wat voor persoon Amelia ook was, hij had haar niet met anderen moeten vergelijken. Maar nu kon hij het niet over zijn hart verkrijgen om terug te krabbelen.
Net toen Mason verwikkeld was in zijn innerlijke strijd, kwam Maya aanlopen.
Ze was met iemand aan het bellen en hield in haar andere hand een doosje vast.
Amelia voelde zich een beetje machteloos en vroeg zich af waarom iedereen haar aandacht leek nodig te hebben.
Toen Maya hen zag, rondde ze het gesprek snel af en gaf Amelia het doosje, haar stem met een zweem van bezorgdheid.
‘Dit is een sieraad dat ik een paar dagen geleden op een veiling heb gekocht. Het is de eerste keer dat je zo’n evenement bijwoont, dus draag het. Je wilt niet dat mensen op je neerkijken of gaan roddelen.’
Net als op het feest bij de familie Martinez een paar dagen geleden, toen er kritiek was geweest op haar ketting. Amelia kon dat niet schelen, maar als het haar wat gedoe kon besparen, leek het de moeite waard.
Nadat Maya weg was, opende Amelia het doosje in haar hand. Het was klein en bevatte een oogverblindende ketting met bijpassende oorbellen.
Ze dacht er even over na, begreep Maya’s bedoelingen niet helemaal, maar besloot haar advies te volgen en de ketting om te doen.
Die van Evelyn legde ze terug in het doosje, van plan hem later die avond weer om te wisselen.
Toen ze klaar was, ging ze naar beneden en wachtte een tijdje; ze verloor bijna haar geduld voordat Bianca eindelijk beneden kwam.
Bianca droeg een felroze jurk, met fijne vlinderoorbellen van roze diamanten, haar haar opgestoken. Ze zag er best aangenaam uit.
Met een glimlach op haar gezicht haakte Bianca haar arm door die van Amelia en zei: ‘Amelia, ik ben klaar. Laten we gaan.’
De sterke parfumlucht deed Amelia haar hand terugtrekken. Ze ging naast William staan en duwde hem richting de deur.
Bianca voelde een moment van ongemak, maar volgde hen naar buiten.
Buiten bij het landhuis stond een Rolls-Royce geparkeerd.
De chauffeur stond naast de auto met een grote zwarte paraplu. Toen hij hen naar buiten zag komen, opende hij snel het portier en hield de paraplu boven William en Amelia.
Ook verschillende ouderen van de familie Martinez kwamen naar buiten. Terwijl William instapte, pakte Ava Amelia’s hand en begon haar wat adviezen te geven.
Bianca opende ook het portier.
‘Mevrouw Bianca Martinez, mijn auto is alleen voor mijn verloofde. U zult een andere auto moeten regelen. Sorry,’ zei William plotseling vanaf de achterbank, zijn ogen gesloten. Hoewel hij sorry zei, klonk er geen spoor van verontschuldiging in zijn stem.
Even viel iedereen bij de deur stil.
Bianca’s gezicht werd rood van schaamte en ze gooide snel het portier van de auto dicht.
Ze bleef daar staan en keek Ava hulpeloos aan.
Maar...
William sprak: “Huishoudster, regel alstublieft een andere auto voor Bianca.”
Op dat moment voelde Bianca een golf van wrok jegens haar moeder, Ava. Hoewel ze meer dan twintig jaar was opgevoed, kon ze het nog steeds niet opnemen tegen bloedverwanten.
Bianca’s auto kwam snel aan. Ze stapte in, en Amelia volgde William naar zijn auto en gaf hem discreet een duimpje omhoog.
De auto kwam langzaam in beweging, klaar om te vertrekken.
Toen Elizabeth hen zag wegrijden, trok ze haar lippen samen en begon tegen Ava te praten: “Ava, Bianca is met zoveel zorg opgevoed, en nu kan ze niet eens in de auto van de verloofde van haar eigen zus zitten. Bot gezegd: het is alsof ze jou en Chase totaal niet respecteren. Die plattelandsmensen zijn echt wat anders—hier binnenkomen en het hart van meneer Brown winnen. Wat een tactiek.”
Ava’s gezicht vertrok. Niemand kan erbij blijven staan terwijl zijn dochter zo wordt beledigd. “Genoeg, hou op met die onzin. Wij...”
Elizabeth ging door: “Nee, Ava, dit gaat er niet om dat Bianca niet mee mag rijden. Dit is...”
Het geluid van de motor hield op.
Het raam ging omlaag en onthulde een gezicht zonder make-up, waardoor Elizabeths woorden verstomden.
Amelia’s gezicht stond strak; haar blik was op hen gericht alsof ze naar iets levenloos keek.
Amelia zei: “Tante Elizabeth, waarom ruik ik iets vies? Hebt u vandaag in de badkamer ontbeten?”
Nog voor iemand kon reageren, ging ze verder, terwijl er een uitdrukking van plotselinge begrip over haar gezicht trok. “Geen wonder dat uw mond zo stinkt—nog erger dan die van een plattelandsmeisje zoals ik.”
Elizabeths gezicht trilde van woede terwijl ze naar Amelia wees. “Jij...”
Amelia ging door: “Ik ben benieuwd, hoeveel heeft de familie Martinez betaald om met u te trouwen? Misschien hebben ze helemaal niets betaald? Geen wonder dat u totaal niet op mijn moeder lijkt. Goedkope dingen deugen nooit. Op het platteland wil niemand een roddelende feeks zoals u. Nolan, jouw familie is echt ongelukkig.”
De auto schoot weg en liet de echo van “ongelukkige familie” achter.
De gezichten van Nolan en Elizabeth vertrokken van woede, terwijl ze Amelia keer op keer vervloekten.
Ava’s ogen werden rood. Misschien kon hun relatie toch nog worden hersteld.
“Verloofde, heb ik het goed gedaan? Hoe ga je me belonen?” In de auto draaide William zich om en drukte zijn hand tegen Amelia’s gezicht, heel dicht bij haar; zijn stem was laag en verleidelijk.
Zijn onregelmatige adem tegen haar gezicht maakte haar blozen.
Amelia antwoordde: “Doe het nog een keer.”
In Amelia’s gedachten flitste de nacht voorbij waarin William haar vasthield en haar troostte.
Ze duwde zijn hand ongemakkelijk weg, leunde tegen het raam en mompelde zacht: “Dat was onze afspraak. Waarom heb je een beloning nodig?”
Een zachte lach klonk bij haar oor.
Die lach maakte Amelia nog ongemakkelijker.
Ze sloot haar ogen en deed alsof ze sliep.
Deze keer was Bianca eerder aangekomen dan zij en stond ze bij de deur te wachten.
Toen ze Amelia de rolstoel zag duwen, kwam ze snel naar hen toe en ging naast een ander meisje staan.
Bianca zei: “Amelia, dit is Faye, de dochter van de familie Jackson. Het evenement van vandaag is bij haar thuis.”
