De Vrouw van de Baas Disciplineert Families

De schemerig verlichte gang van de bar was een puinhoop. Een jonge vrouw, haar gezicht lijkbleek van angst, haastte zich door de deinende menigte. Twee forse mannen volgden haar op de hielen, maar toen ze de hoek omsloegen, was ze nergens meer te zien.

Amelia Martinez’ hart bonkte als een trommel terwijl ze haar oor tegen de deur drukte en scherp luisterde of er buiten iets te horen was.

‘Wie is daar?’ klonk een stem van binnenuit de kamer.

Ze draaide zich om en zag een naakte man, druipend nat, met een opvallend indrukwekkend postuur.

William Brown deed geen moeite zich te bedekken terwijl hij op haar af liep, zijn blik intens en zijn toon dreigend. Hij vroeg: ‘Wie heeft je gestuurd?’

Er werd op de deur geklopt.

Amelia hield haar adem in, haar ogen op William gericht, bang dat hij haar zou verraden.

Net toen de spanning een hoogtepunt bereikte, deed William een stap dichterbij, zijn hand op weg naar de deurknop. In een wanhoopsdaad sloeg Amelia haar armen om zijn nek en kuste hem.

William verstijfde, haar frisse geur drong zijn zintuigen binnen. Haar wijdopen ogen volgden zijn reactie nerveus, haar greep om zijn nek verstijfde alsof ze hem elk moment zou kunnen wurgen.

Interessant.

William grijnsde, omvatte met één hand Amelia’s kin en zei met diepe stem: ‘Als je gaat zoenen, doe het dan goed.’

De kus werd dieper, hartstochtelijker, hun adem vermengde zich met zachte, plagerige kreunen.

Williams vaardige handen gleden over haar middel en trokken behendig haar jurk uit. De hitte tussen hen nam toe, waardoor Amelia duizelig en ademloos werd.

Hij tilde haar benen om zijn middel en zei met hese stem: ‘Steek hem er zelf in.’

Zijn verleidelijke, magnetische stem was als een betovering aan haar oor.

Amelia beet op haar lip, niet langer in staat weerstand te bieden. Ze reikte naar beneden om hem bij haar naar binnen te leiden.

Ze zuchtten allebei tegelijk toen hij volledig in haar gleed.

Amelia’s lichaam glansde van het zweet, haar handen verkenden zijn gespierde borst, elke centimeter perfect gevormd.

Een blos trok over haar gezicht, haar stem plagerig. ‘Dit is niet erg gentlemanachtig, helemaal niet romantisch.’

Als antwoord stootte William hard, waardoor de deur achter haar rammelde.

Maar zijn lippen waren zacht; hij knabbelde aan haar oorlel en liet kussen langs haar hals achter, die haar huid in brand zetten.

De geluiden van hun seks werden intenser en dwingender.

De deur rammelde vaker, en Amelia kon op het eind een kreet niet onderdrukken, zich aan hem vastklampend, zwaar hijgend.

Buiten klonken gedempte stemmen. ‘Ze moet ontsnapt zijn. Zij kan onmogelijk degene zijn die daarbinnen zit.’

Een andere stem antwoordde: ‘Ook áls zij het is, is het nuttige informatie voor later.’

De stemmen stierven weg, wat aangaf dat ze vertrokken waren.

Amelia ontspande, deed een stap achteruit en maakte zich van William los, het geluid van hun loskomen galmde door de kamer.

Ze merkte het niet; ze boog zich om haar jurk op te rapen en haalde een kaart tevoorschijn, die ze aan William gaf. ‘Bedankt voor de hulp. Er staat twintig mille op. Je komt er niet bekaaid vanaf.’

William, nog nagenietend, was uit het veld geslagen; zijn uitdrukking werd koud toen hij naar de kaart keek. Hij snoof smalend: ‘Hou maar. Je zult het nodig hebben voor je medische rekeningen.’

Amelia keek verbaasd en vroeg: ‘Welke medische rekeningen?’

William antwoordde: ‘Seksueel overdraagbare aandoeningen!’

‘Meen je dat serieus? Je bent gek!’ Amelia had geen tijd voor zijn onzin. Ze legde het kaartje op het tafeltje in de hal en boog zich om haar ondergoed op te rapen.

Sperma sijpelde langs haar slanke benen naar beneden.

Williams keel trok samen; een mengeling van woede en verlangen brak door zijn zelfbeheersing heen.

Amelia werd overvallen toen hij haar bij haar middel greep en haar in zijn armen trok. Haar protesten werden gesmoord door zijn verhitte kus, terwijl haar kleren opnieuw op de grond vielen.

Die nacht liet hun hartstocht overal in het appartement sporen achter, van het balkon tot het bad, en zelfs op de eettafel.

De volgende ochtend werd William wakker en zag hij dat de kamer een puinhoop was, maar Amelia was weg.

Zijn blik werd donker toen hij het kaartje op het nachtkastje zag liggen.

11.30 uur.

In een groot landhuis dat op een kasteel leek, zat de familie Martinez op een rij, aangevoerd door een oudere vrouw met wit haar.

Een man stormde naar binnen, paniek op zijn gezicht, en zei: ‘Mevrouw Mabel Martinez, mevrouw Amelia Martinez is vermist geraakt op weg naar huis.’

Mabel Martinez sprong woedend overeind en schreeuwde: ‘Wat zei je?’

De familie Martinez had een groots banket georganiseerd om hun echte erfgename te verwelkomen, en nu was ze vermist?

Mabel haastte zich naar buiten, haar gezicht vertrokken van woede. ‘Hoe hebben jullie dit kunnen laten gebeuren?’

Bianca Martinez kwam de trap af, met een zelfvoldane glimlach op haar gezicht, die ze snel maskeerde met een bezorgde uitdrukking. ‘Oma, wat is er gebeurd? Is er iemand verdwenen?’

‘Dat plattelandsmeisje heeft geen manieren. Owen vertelde me dat ze zei dat ze buikpijn had en naar het toilet moest in een bar. Ze is naar binnen gegaan en nooit meer naar buiten gekomen!’

Mabels gezicht stond op onweer.

‘Misschien werd mevrouw Martinez overweldigd door de stad en is ze verdwaald?’ suggereerde Bianca, met neergeslagen ogen, alsof ze nadacht. ‘Maar verdwijnen in een bar? Dat is veel te chaotisch.’

Ze wierp een blik op haar telefoon en wachtte op een videoupdate.

Het werd laat en er was nog steeds geen nieuws.

Zou het middel van gisteravond te sterk zijn geweest?

Zodra ze de video had, zou Amelia uit de familie Martinez worden geschopt zodra ze terugkwam.

‘Opgegroeid op het platteland, ze heeft helemaal geen manieren.’ Mabel tierde terwijl ze richting de banketzaal liep. ‘Zoek haar onmiddellijk. Als ze tegen de middag niet terug is, zal de familie Martinez haar niet als kleindochter erkennen.’

‘Waarom al die moeite doen om me terug te halen als de familie Martinez me niet wil?’ klonk een kille stem uit de verte.

Toen de gestalte dichterbij kwam, staarde iedereen geschokt.

Zelfs Mabel was verbijsterd. De gelijkenis was ongelofelijk, precies zoals haar moeder, Ava Martinez.

De hele familie Martinez was met stomheid geslagen en staarde naar Amelia.

Niemand had ooit zo tegen Mabel gesproken.

‘Ben jij Amelia?’ Mabel liep stevig op haar af en nam haar van top tot teen op.

Amelia’s gezicht stond strak. Drie maanden geleden waren vreemden haar huis binnengevallen en hadden beweerd dat zij de erfgename was van de machtige familie Martinez in Emerald City. Ze hadden haar meegenomen om etiquette en manieren te leren voordat ze haar naar de stad brachten. Ze had een hartelijke hereniging met haar familie verwacht.

Maar nog voordat ze aankwam, was ze gedrogeerd, verraden door iemand die ze vertrouwde.

Bloedbanden garanderen geen loyaliteit.