Hoofdstuk 11

Faye's scherpe ogen en zelfverzekerde blik maakten duidelijk dat ze niet iemand was met wie je makkelijk kon opschieten.

Ze wierp Amelia een korte blik toe voordat ze haar aandacht naar William verlegde; haar ogen werden iets groter. Hoewel Bianca het haar al had verteld, was het nog steeds behoorlijk schokkend om William hier in levenden lijve te zien.

"Meneer Brown, het is me een hele eer dat u hier bent," zei ze met een vleugje sarcasme.

Ze had hem al ontelbare keren uitgenodigd, maar William was nooit komen opdagen.

William knikte licht, zonder veel te zeggen.

Faye leek er niet door van haar stuk gebracht, liep voorop en Bianca volgde vlak achter haar aan, terwijl ze haar iets influisterde.

Bianca zei: "Het kasteel daar vooraan is een paar jaar geleden door Joseph Jackson, Fayes vader, gekocht voor een miljard dollar. Ze gebruiken het meestal voor kleine bijeenkomsten en feestjes," legde Bianca zachtjes uit.

Amelia duwde William langzaam vooruit en nam nieuwsgierig haar omgeving in zich op.

Ze was nog nooit op zo’n plek geweest en vond alles fascinerend.

Toen William haar belangstelling zag, begon hij haar de omgeving uit te leggen.

Ze staken een kleine boogbrug over een beekje over, omringd door talloze bomen.

Verderop lag het hoofdgebouw, de locatie van het feest van vandaag.

Nog voordat ze naar binnen gingen, hoorden ze zachte muziek van binnen, met hier en daar kleine groepjes mensen die gedempt met elkaar praatten.

Toen Faye en Bianca binnenkwamen, wist iedereen dat de show op het punt stond te beginnen.

Binnen enkele minuten verscheen Amelia voor de menigte.

"Is dit niet dat plattelandsmeisje? Waarom deel je niet wat van je plattelandsverhalen met iedereen?" sneerde iemand.

"Bianca, is dit de persoon die jouw familie heeft teruggehaald? Ze lijkt..."

De harde woorden kwamen meteen zodra ze binnenstapten.

Bianca tikte die persoon zachtjes aan, haakte haar arm door die van Faye. "Scarlett Lewis, zeg dat niet."

Scarlett wierp haar een blik toe en viel iedereen lukraak aan. "Waarom zou ik niet? Als een nep-erfgename zonder enige bloedband hier kan zijn, waarom zou ik dan niet gewoon zeggen wat ik ervan vind?"

Bianca trok aan Faye en keek gekwetst. "Faye, kijk nou naar haar. Iedereen kent elkaar al zo lang, waarom moet ze mijn pijnpunt oprakelen?"

"Goed, nu iedereen er is, laten we het feest beginnen," kondigde Faye aan.

Amelia hield zich erbuiten, trok zich terug in een hoek en at langzaam een gebakje dat ze van een schaal had gepakt. Ze pakte er ook eentje voor William.

Het gebakje was zacht en zoet en smolt op haar tong.

Vlakbij zag ze een dobbelspel, waarbij je bij goed raden een prijs won en bij fout raden een glas champagne moest drinken.

Binnen enkele minuten kwamen Bianca en Faye op haar af. "Amelia, blijf niet alleen maar hier staan. Kom, ik stel je aan een paar mensen voor," zei Bianca, terwijl ze op Fayes arm klopte. "Ik ken misschien niet veel mensen, maar Faye kent er heel veel."

Amelia slikte haar gebakje door en keek naar hen beiden. Ze had eerder al gezien dat Bianca elk bevel van Faye opvolgde, en zelfs meerdere glazen champagne voor haar had gedronken.

"Speel jij maar zoveel je wilt het dienstmeisje, maar betrek mij er niet bij. Ik heb geen enkele interesse om een prinses te bedienen," zei Amelia botweg.

Amelia's woorden waren scherp en to the point, genoeg om iedereen woedend te maken.

‘Amelia, ik heb je hier uit respect voor Bianca uitgenodigd. Wees niet ondankbaar. Doe niet te verwaand nog vóór je überhaupt mevrouw Brown bent. Pas op, de echte vriendin kan terugkomen, en meneer Brown dumpt je in een oogwenk,’ kaatste Faye terug.

Amelia bleef onbewogen, draaide zich naar William om en zei: ‘Heb jij een echte vriendin?’

‘Nee, die heb ik niet. Ik ben altijd trouw geweest. Jij bent mijn enige verloofde,’ antwoordde William, terwijl hij haar hand stevig vasthield.

Amelia draaide zich weer naar Faye en zei: ‘Je hebt het hem horen zeggen. Hij zei nee.’

Van een afstand keek een groep mensen toe hoe het tafereel zich ontvouwde, en noteerde in gedachten dat ze Amelia beter niet konden tegenwerken. Haar scherpe tong en Williams houding tegenover haar maakten duidelijk dat ze niet iemand was met wie je moest sollen.

Op dat moment riep iemand naar Bianca: ‘Bianca, kom je omkleden. De dans gaat zo beginnen.’

Bianca verontschuldigde zich snel en vertrok.

Faye bleef staan en sloeg haar armen over elkaar.

Verderop was een groot podium opgebouwd, en binnen enkele minuten stapten drie meisjes erop.

De leidende danseres was een meisje met een pony, dat er heel onschuldig uitzag.

William gaf Amelia een korte introductie. ‘Dat is Victoria Harris, de dochter van de familie Harris. De familie Harris heeft sterke banden met de overheid en de onderwereld. Maar juffrouw Harris danst al sinds ze jong was en is een vaste gast bij internationale dansgezelschappen. Haar familie zegt dat ze heel aardig is.’

Toen de muziek begon, leek Victoria te stralen, volledig opgaand in haar optreden.

Naarmate de weemoedige muziek versnelde, werden Victoria’s bewegingen sneller en krachtiger, als een mooi schilderij dat tot leven kwam.

Amelia’s vingers trokken van interesse.

Vergeleken met Victoria leek Faye’s optreden tekort te schieten. Hoewel mooi en sierlijk, voelde het oppervlakkig, net als haar persoonlijkheid.

‘Je kwam hier toch om meer mensen te ontmoeten? Zie je ze? Als jij hun vaardigheden had, zouden we je misschien accepteren. Bianca is al een achtstegradedanseres,’ zei Faye zelfvoldaan, terwijl ze haar kin optilde.

Amelia dacht ineens dat Bianca’s onderdanigheid behoorlijk succesvol was, aangezien Faye zichtbaar trots op haar was.

Amelia negeerde Faye en richtte zich op het kijken naar de dans.

Afgezien van Victoria waren de andere twee danseressen weinig indrukwekkend.

Na het optreden gunde Amelia Faye eindelijk een blik. ‘Ik heb geen interesse om de clown te spelen voor jouw vermaak. Zelfs als ik kon dansen, zou ik het niet doen om bij jou in de smaak te vallen.’

Faye vroeg: ‘Wat bedoel je? Amelia, jij…’

Bianca sprong er snel tussen, alsof ze de boel wilde sussen. ‘Faye, zeg dat niet. Amelia is net terug van het platteland. Ze weet niet veel en heeft nooit leren dansen. Haar vragen om te dansen is haar gewoon voor schut zetten.’

Haar toon was doordrenkt van onverholen trots.

Faye kalmeerde en antwoordde: ‘Je hebt gelijk. Het heeft geen zin om te praten met iemand die nooit iets geleerd heeft. Ik deed haar alleen maar een suggestie…’

Nog voor ze kon uitpraten, sperde ze geschokt haar ogen wijd open.