Hoofdstuk 8

"Maya Martinez!" riep Mason van achteren.

Amelia besefte eindelijk dat dit wel Mason’s tweelingzus moest zijn: Maya Martinez.

Maya draaide zich om en wierp Mason een boze blik toe, hem negerend terwijl ze met het personeel afstemde om Mabel terug naar haar kamer te laten begeleiden.

Toen keek ze naar Amelia.

Terwijl Maya Amelia opnam, nam Amelia haar ook op.

Maya droeg een perfect gesneden damespak, haar haar hoog opgestoken, en ze straalde professionele zelfverzekerdheid uit.

Maar de blijvende zachtheid van jeugd in haar gezicht verraadde hoe jong Maya eigenlijk was.

Er lag een ijzige scherpte in haar blik toen ze zei: "Je hoort niet zo tegen oma te praten."

Maya voegde eraan toe: "Ongeacht oma’s daden in het verleden is ze nog altijd het hoofd van deze familie. Ze is nu oud, en jij hoort als de jongste je tong in toom te houden."

Amelia gaf geen weerwoord, alleen een veelbetekenende grijns.

Oudste? Wat voor soort "oudste" gedraagt zich zo??

Zolang ze Evelyn niet noemden, konden ze zeggen wat ze wilden. Maar als ze dat wel deden, voelde Amelia de impuls om terug te snauwen..

Ze zou het weer doen als het moest.

Op afstand hoorde Mabel, halverwege de trap, alles glashelder.

Mabel zei: "Maya, verspil je adem niet aan haar.. Ze begrijpt het niet. Ik zal een buitenstaander zoals zij nooit in de Martinez-familie opnemen.. Ik zal haar nooit als mijn kleindochter erkennen. Mijn kleindochters zijn alleen jij en Bianca. Zorg dat ze nooit meer op mijn pad komt. Het is irritant."

Alleen al naar haar kijken deed Mabels bloed koken.

Maya zuchtte, maar zei niets. Nadat Mabel naar boven was gegaan, wierp ze een creditcard naar Amelia en gaf ze de toegangscode. "Dit is mijn tweede kaart. Je bent net thuis, en je zult geld nodig hebben om je te installeren."

Daarmee vertrok ze zonder ook maar een moment te overwegen of Amelia het zou aannemen.

Mason was echter nog niet weggegaan.

Door wat er net gebeurd was, priemde hij Amelia met een blik vol pure wrok.

Mason waarschuwde: "Amelia, speel welke spelletjes je maar wilt, maar ik raad je aan niet te verwachten dat Maya de gevolgen voor jou gaat opvangen."

Hij en Maya waren een tweeling en waren altijd twee handen op één buik geweest. Het enige waar ze het allebei over eens waren, was hun gedeelde minachting voor Bianca; als kinderen schonken ze haar nooit aandacht.

Mason voegde eraan toe: "Ze is al druk met haar werk. Je bent in de twintig; laat haar jouw rommel niet opruimen, anders zul je je bij mij moeten verantwoorden."

Amelia geeuwde. "Ik had niet door dat je zó beschermend was. Schokkend! Beroemd model heeft een geheime zwakke plek voor zijn zus."

Ze kon zien dat Mason geen echte kwaadaardigheid jegens haar koesterde, alleen een felle loyaliteit aan Maya.

Mason rolde met zijn ogen, zette een klein, elegant doosje op tafel en zei: "Dit is een welkom-thuis-cadeau voor jou."

Toen haastte hij zich weg, zichtbaar van zijn stuk gebracht.

Amelia opende het doosje en vond er een verfijnd horloge in, dat het ochtendlicht schitterend ving.

De tweeling zat beslist vol verrassingen.

Wat Mabel betreft, zou ze ervoor zorgen dat Mabel haar goed zag.

Er flitste een ondeugende glans door Amelia’s glimlach.

Als Evelyn, die haar goed kende, dit zag, zou ze hebben geweten dat Amelia iets aan het beramen was.

De familie Martinez had een traditie: als je thuis sliep, moest je de volgende ochtend opstaan voor het ontbijt.

Het werd streng gehandhaafd.

Mabel moest er ook bij zijn.

De volgende ochtend kwam Amelia vroeg aan in de eetkamer. Mabel was er al met haar geliefde kleindochter Bianca, die druk bezig was Mabel zo te bespelen dat ze in een lachbui schoot.. In de eetkamer hing een opgewekte sfeer.

Amelia claimde brutaal de stoel pal naast Mabel.

Mabels gezicht vertrok meteen.. Ze draaide zich om en vroeg: ‘Wat doe jij hier? Weg! Daar is een plek.’

Amelia antwoordde: ‘Nee, ik eet graag naast u. Daar word ik blij van.’

Mabel stond met haar mond vol tanden.

Iedereen at ook zwijgend door, te bang om een geluid te maken. Ze waren bang dat Mabels woede zich tegen hen zou keren.

Mabel zei: ‘Nee, ik erger me al als ik alleen maar naar je kijk. Ga daarheen, laat me je niet zien.’

Amelia kaatste terug: ‘Eigenlijk vind ik dat u me juist moet zien, hoe meer u zich aan mijn aanwezigheid ergert.’

Mabel smakte haar bestek op tafel en stond op om weg te gaan.

Bianca volgde haar snel om haar te ondersteunen en wierp Amelia een blik vol diepe verwijten toe. ‘Eerlijk, Amelia, heb wat respect voor je grootmoeder.. Zo hoor je niet tegen haar te praten.’

Amelia grinnikte zachtjes. Sommige mensen leren het nooit.

‘Amelia, lieverd, ook al ben ik niet je biologische moeder, ik ben nog altijd je meerdere. Je bent jong, maar je temperament is behoorlijk groot. Oma is oud en niet gezond. Hoe kun je haar zo van streek maken? Als dit naar buiten komt, worden we het lachertje van de stad,’ zei aan de overkant van de tafel een zachtaardig ogende vrouw.

Toen ze uitgesproken was, viel een man naast haar bij: ‘Precies. Omdat je uit zo’n klein plaatsje komt, kun je je qua manieren gewoon niet met Bianca vergelijken. Kijk eens hoe beleefd Bianca is, ze groet me altijd en is zo toegewijd aan Oma. Ze heeft zelfs zo’n goed huwelijk voor jou opgegeven. Hoe kun je zo ondankbaar zijn? Je lijkt in niets op Bianca.’

Om beurten berispten ze Amelia terwijl ze Bianca prezen.

Amelia luisterde en schepte zichzelf langzaam wat soep op.

Toen ze haar stilzwijgen zagen, wisselden Nolan Martinez en Elizabeth Martinez een blik, in de veronderstelling dat ze haar met succes hadden geïntimideerd,, en voelden zich nog triomfantelijker.

Nolan wendde zich tot Chase en Ava en zei: ‘Jullie moeten Amelia disciplineren. En zo niet, stuur haar dan een paar jaar naar het buitenland om manieren te leren. We hebben haar niet nodig om ons thuis voor schut te zetten. Bovendien hebben we Bianca nog. Jullie hebben geen tweede dochter nodig. Je had naar mij moeten luisteren en Bianca als jullie dochter moeten aankondigen.’

Chase dronk snel zijn melk op, veegde zijn mond af en stond op terwijl hij zijn stropdas recht trok. ‘Ik stuur Amelia niet naar het buitenland. Ze is een Martinez. Ze is jong en een beetje impulsief, maar ik zal het haar leren.’

Hij pakte zijn aktetas, klaar om te vertrekken, maar Nolan werd onrustig.

Nolan zei: ‘En wat dan nog dat ze een Martinez is? Sinds ze terug is, is mam twee keer flauwgevallen van woede en heeft ze gezegd dat ze haar nooit meer wil zien. Ga jij voor haar met mam breken? Vergeet niet wie je heeft grootgebracht. Ga je je relatie met mam kapotmaken voor een kind dat niet bij je is opgegroeid?’

Chase schoof zijn bril recht, zijn blik diep terwijl hij Nolan aankeek. ‘Je lijkt je hier erg druk om te maken. Bemoei je met je eigen zaken.’

‘Jij...’

De eetkamer viel stil, iedereen gespannen om Nolan.

Op dat moment liep er een bediende binnen. ‘Meneer Martinez, meneer Brown is hier.’