Hoofdstuk 9

Zodra de bediende uitgesproken was, werd er al een rolstoel de kamer in geduwd.

Nolan, rood van woede, wilde nog meer zeggen maar moest zijn mond houden.

William klapte zachtjes in zijn handen, en verschillende bedienden kwamen één voor één binnen, elk met een doos vol kostbare juwelen.

Chase gaf achteloos zijn aktetas aan de bediende die zojuist de boodschap had gebracht en keek daarna naar de nieuwkomers met een zweem van kilte in zijn stem. Hij wees naar de spullen die William had meegebracht, zijn nieuwsgierigheid duidelijk zichtbaar.

Chase zei beleefd: "Meneer Brown, fijn dat u er bent, maar wat is dat allemaal?"

"Ik miste mijn verloofde en ben haar komen opzoeken. Dit zijn geschenken van de familie Brown voor mevrouw Martinez," zei William, met ogen zonder warmte.

Het kon hem niet schelen of iemand hem geloofde. Terwijl hij sprak, keek hij op naar Amelia, die nog steeds aan de eettafel zat, en gebaarde dat ze naar hem toe moest komen.

Amelia rolde zonder aarzelen met haar ogen naar hem, maar stond toch langzaam op en liep naar hem toe.

De meeste mensen zouden betoverd raken door de verblindende verzameling juwelen, maar zij wierp er slechts vluchtig een blik op, haar ogen lichtjes leeg, onbewogen.

Het was alsof de spanning die door haar was ontstaan helemaal geen effect op haar had. Ze leek een buitenstaander, volledig los van de situatie.

Bianca, die Mabel net had weten te kalmeren, zag dit tafereel en glimlachte flauwtjes, al was de jaloezie in haar ogen bijna tastbaar.

"Amelia," Bianca beet zachtjes op haar lip en keek wat bezorgd, "meneer Brown is er vandaag, en eigenlijk is het niet echt aan mij om dit te zeggen, maar..."

"Als het niet gepast is, zeg het dan niet," onderbrak Amelia haar.

Bianca’s gezicht verstarde even. Ze kneep hard in haar handpalm; door de pijn sprongen de tranen in haar ogen, waardoor ze er nog zieliger uitzag. "Maar ik moet het zeggen. Oma is zo van streek door jou dat ze niet kan eten..."

Ze wierp een blik op William en keek nog meer in tweestrijd.

Amelia staarde naar Bianca’s onschuldige, breekbare gezicht en overwoog al welke kant ervan ze straks zou slaan.

Misschien allebei.

Dan was het symmetrisch, en Bianca zou dat vast leuk vinden.

Amelia kon het bijna niet afwachten om het te proberen.

Zelfs Bianca, hoe naïef ze ook was, kon aanvoelen dat Amelia’s blik niet klopte. Ze deed een halve stap achteruit en durfde niet verder te gaan.

Toen Bianca stilviel, wreef Amelia haar handen, een beetje teleurgesteld.

William zei: "Meneer Martinez, Amelia is net terug en kent Silverlight City niet. Ik zal vandaag haar gids zijn en haar rondleiden," zei William.

Een gids? Chase en Amelia keken allebei naar de rolstoel en dachten hetzelfde.

William merkte hun blikken op en een lichte glimlach krulde om zijn lippen.

Chase antwoordde: "Goed."

"Wacht!" Bianca sprak ineens weer van achteren en hield haar telefoon omhoog. "Amelia, misschien moet je een andere keer met meneer Brown gaan. Ik heb geregeld dat je vandaag een paar sociale elites van Silverlight City ontmoet. Dat kun je niet missen."

"Dingen waar ik niks van weet hebben niets met mij te maken," antwoordde Amelia kortaf, met een frons.

Bianca had dit nooit eerder genoemd, en Amelia geloofde niet dat ze zo 'aardig' zou zijn.

"Mam," klonk Bianca’s zachte stem terwijl ze aan Ava’s arm trok en een pruillip opzette. "Help me Amelia over te halen. Ik heb het iedereen al verteld, en ze kijken ernaar uit om haar te ontmoeten."

Ava klopte op Bianca's hand, keek wat bezorgd terwijl ze naar de onverschillige Amelia gluurde. Na een moment van aarzeling zei ze nog steeds niets. Amelia had zoveel geleden en was eindelijk teruggekomen. Ava wilde haar niet dwingen iets te doen wat ze niet wilde.

Ava zei: ‘Amelia is net terug. We hoeven vandaag niet meteen mensen te ontmoeten. Als ze niet wil gaan, hoeft ze niet. Ik bel de familie Jackson later wel.’

De familie Jackson behoorde, samen met de families Brown en White, tot de top drie families van Silverlight City en had aanzienlijke invloed.

Faye Jackson, de dochter van de familie Jackson, hield ervan om theekransjes en andere bijeenkomsten te organiseren. Veel mensen kwamen omdat de familie Jackson zo’n reputatie had, en heel wat sociale klimmers uit de middenlaag zouden alles doen om hun dochters in die gezelschappen binnen te krijgen.

Bianca was nog steeds nogal onwillig. Ze friemelde met haar vingers en ging verder: ‘Maar ze zeiden dat als ik Amelia niet meebreng, ik niet meer uitgenodigd word.’

Ava keek hierdoor nog bezorgder.

Toen ze zag dat Ava geen partij voor Bianca koos, werden Amelia’s ogen even zachter.

Ze stak haar hand uit en zei: ‘Laat me in dat geval de chatgeschiedenis of eventuele gespreksopnames zien. Of bel ze nu om het te bevestigen.’

‘D-dat…’ Bianca raakte in paniek. Ze had dit idee net verzonnen om te voorkomen dat Amelia en William de deur uit zouden gaan. Ze had eigenlijk helemaal niets geregeld. Amelia speelde echt niet volgens de regels.

‘Amelia, aangezien Bianca al afspraken heeft gemaakt, waarom gaan we niet even kijken? Ik ben tenslotte je verloofde, en ik kan met je meegaan. Is dat goed?’ zei William, terwijl hij zacht over de armleuning van de rolstoel streek, die door gebruik helemaal glad was geworden. Zijn woorden lieten de ouderen onbewogen, maar de jongeren sperden allemaal geschokt hun ogen open.

In hun kring wist iedereen dat William genadeloos was in zaken en nooit naar evenementen ging die door de jongere generatie werden georganiseerd.

Amelia daarentegen walgde van de manier waarop hij haar naam uitsprak, maar na even nadenken stemde ze toe.

Het kon wel interessant zijn. Ze hield van nieuwe en spannende dingen.

‘Mevrouw Martinez, wat vindt u?’ vroeg William.

Bianca wilde nee zeggen, maar dat kon ze niet. Ze forceerde een glimlach en knikte.

Toen de beslissing eenmaal was genomen, wachtten ze beneden terwijl Ava met Amelia naar boven ging om zich om te kleden. Ze fluisterde haar een paar woorden advies toe, haar ogen vol zorgen.

‘Kun je me helpen met dichtdoen?’ vroeg Amelia, terwijl ze moeite deed om bij de rits te komen.

Ava stapte naar voren en kreeg zicht op Amelia’s zongebruinde huid, ontsierd door vage, oude littekens.

Haar hand verstijfde, en haar ogen werden rood.

‘Wat is er?’ vroeg Amelia.

‘Niets,’ antwoordde Ava, terwijl ze diep ademhaalde. Ze deed Amelia’s jurk dicht en verliet de kamer snel, waarna ze zich terugtrok in haar eigen kamer.

Zodra ze de deur had gesloten, stroomden de tranen over haar gezicht.

Amelia moest door de jaren heen zo veel hebben geleden.

Het was haar falen als moeder.

Amelia wist dit niet. Ze was de littekens op haar rug bijna vergeten.

Ze kleedde zich verder aan en stond op het punt te vertrekken toen ze bij de deur Mason tegenkwam.

‘Ik waarschuw je: op dat feest kun je maar beter je mond houden en mam en pap of Maya niet voor schut zetten,’ zei Mason.