Een Deel van Mij

...*Karmozijnrode ogen, die diep naar binnen kijken.

Je moet rennen als je in leven wilt blijven.

Ze zullen je naar binnen trekken, dus blijf niet stil.

Alles in hen is erop uit om te doden...*

-De waarschuwing van de Bloedbeesten

(Amelia POV)

Door mijn wazige zicht was ik er zeker van dat ik Owen boven me zag staan, zijn gezicht omgeven door fel licht alsof hij een engel was die me kwam omhullen met liefde en geborgenheid. Misschien was het gewoon een droom, want zoveel van de afgelopen dagen was meer een droom geweest, en het was moeilijk om te onderscheiden wat op dit moment echt was.

Het zachte gezoem en gepiep begon in mijn oren door te dringen en maakte me duidelijk dat ik niet thuis was. De deken die me bedekte was dun en niet zo zacht als die op mijn bed. Alles voorbij mijn oogleden was fel en zelfs met mijn ogen dicht was het oncomfortabel. Ik kon stemmen zachtjes om me heen horen praten, en ze klonken zo vertrouwd dat er een zachte glimlach op mijn gezicht verscheen. Een van die stemmen was Owen en het horen van zijn zachte stem deed mijn hart sneller kloppen. Zijn stem was kalmerend voor me, ik was er zeker van dat geen ander geluid me ooit zo zou laten voelen.

Ik voelde me nog steeds slaperig, maar ik moest wakker worden. Er was iets vreemds aan wat er vanmorgen was gebeurd, niets zoals de visie die ik had gezien, en het was tijd om het uit te zoeken. Dus ik bewoog me een beetje om mijn slappe lichaam wakker te maken.

“Ik denk dat ze weer wakker wordt.” Zijn stem klinkt dichterbij dan voorheen.

“Ik zal de dokter halen; hij wil haar wat vragen stellen.” De andere vertrouwde stem zei, Natalia!

Ik opende mijn ogen langzaam en werd getroffen door de felheid van de tl-lampen boven mijn hoofd, waardoor ik ze snel weer sloot en een geïrriteerde kreun liet horen.

“Te fel!” klaagde ik.

Een kleine lach kwam van naast me, en ik glimlachte in mezelf.

“Laat me de lichten een beetje dimmen.” Zijn zachte stem zei gevolgd door subtiele voetstappen.

Toen de harde lichten waren gedimd, probeerde ik mijn ogen weer te openen. De kamer had nu een zachte gloed van licht, maar alles was een beetje wazig, maar met een paar snelle knipperingen werd de kamer duidelijk. Ik volgde de lengte van de kamer, liet mijn hersenen bijbenen en realiseerde me dat ik in een soort ziekenhuis kamer was. Paniek overviel me snel, en ik ging met een snelle duw van mijn armen rechtop zitten. De snelle beweging liet mijn hoofd tollen en ik gooide mijn hand naar mijn hoofd en kneep mijn ogen dicht.

“Hé, rustig aan. Je bent er een tijdje uit geweest, dus neem de tijd.” Owen was weer dichtbij en liet zijn hand rusten op mijn schouder.

Hij trok zijn hand weg toen ik onder zijn aanraking huiverde.

“Sorry, deed ik je pijn?” vroeg hij met een licht paniekerige toon.

Hij schuifelde nerveus op zijn voeten, kijkend naar zijn handen met een gespannen kaak. Hij leek alsof hij was berispt, maar hij realiseerde zich niet dat ik de partnerband had gevoeld toen hij me aanraakte, en het verraste me.

“Nee, nee! Je deed me geen pijn. Ik was gewoon even verrast toen ik de partnerband voelde, dat is alles.” zeg ik simpelweg.

Hij keek terug naar me met grote ogen en licht verward en ik kon het niet laten om te glimlachen hoe schattig hij eruitzag.

“Je-je voelde het?” stamelde hij.

“Natuurlijk voelde ik het, ik was gewoon een beetje van de kaart door het slapen dat het me liet huiveren. Maar je deed me geen pijn, ik beloof het!” zeg ik hem met een verlegen maar geruststellende glimlach.

Woorden konden het gezicht dat hij trok toen ik hem vertelde dat ik de partnerband voelde niet beschrijven. Hij lichtte op en zijn glimlach was pure vreugde, en toen hij zich dat realiseerde werd hij verlegen en draaide zich van me weg. Alles aan dit moment was schattig, en ik kon de lach die uit mijn mond kwam niet onderdrukken toen ik hem zo verlegen zag. Ik was meer de verlegen persoon geweest toen we elkaar ontmoetten in mijn visioen, maar nu maakte ik hem gemakkelijk aan het blozen en ik moet toegeven dat ik het leuk vond. Het was fijn om hem een beetje van zijn stuk te brengen zoals hij dat zo vaak bij mij had gedaan. Of hij zou dat hebben gedaan als wat er in mijn visioen was gebeurd hoe we elkaar voor het eerst hadden ontmoet, maar dat was niet zo.

De realisatie deed mijn glimlach en lach vervagen. Niets sinds ik wakker werd uit mijn visioen was juist geweest. Waarom waren de dingen veranderd? Amira had me verteld dat ze vermoedde dat bloedbeesten erbij betrokken waren, en ik had er een gezien. Ik was alleen naar buiten gegaan omdat... omdat de witte wolfgeesten vanmorgen tevoorschijn kwamen. Anaya werd door hen overmeesterd. Wat was er aan de hand? Ik zou nog een tijdje niet tevoorschijn komen, dus waarom voelde ik de opkomst nu al? Waarom was de bloedbeest daar? Waarom voelde ik me zo aangetrokken tot hem?

Owen had nog steeds zijn rug naar me toe en ik keek toe terwijl hij zichzelf leek toe te spreken in zijn eigen gedachten. Ik glimlachte om deze schattige eigenschap en toen hij zich naar me omdraaide, stak ik mijn hand uit om hem een hand te geven.

“Hoi, ik ben Amelia. Je partner.” zeg ik simpelweg.

Want ook al was dit niet de zoete ontmoeting die we in mijn visioen hadden gedeeld, hij was hier, en ik vond het niet erg hoe we elkaar hadden ontmoet zolang we dat maar hadden gedaan.

"Ik ben Owen, aangenaam kennis te maken!" zei hij terwijl hij mijn hand voorzichtig in de zijne nam.

"Sorry dat we zo hebben kennisgemaakt, ik weet zeker dat ik geen geweldige eerste indruk heb achtergelaten. Ik zie er vast uit als een puinhoop," zeg ik terwijl ik wat losse haren achter mijn oor stop.

Hij schudde zijn hoofd. "Je bent... echt mooi," zei hij verlegen.

"Dank je! Jij bent ook erg knap," zeg ik terwijl ik mijn zelfvertrouwen voel wankelen en licht bloos.

Hij glimlachte naar me en we wisselden verlegen glimlachjes en bloosjes uit totdat er zachtjes op de deur werd geklopt.

"Oké, dus... Oh, je bent wakker? Dat is goed. De dokter komt zo om al je tests door te nemen en een paar vragen te stellen," zegt Natalia met een professionele glimlach.

Ik zag echter een lichte verwarring in haar ogen toen onze blikken elkaar kruisten. Er was een gevoel van vertrouwdheid van mijn kant, en ze leek verrast door mijn gemak in haar aanwezigheid.

"Heb je honger?" vroeg Owen plotseling. "Ik kan naar de kantine gaan en iets voor je halen!"

Hij leek enthousiast, en ik kon zijn aanbod niet weigeren met zo'n blik.

"Natuurlijk! Dank je! Alles is goed!" zeg ik met mijn liefste glimlach.

Hij knikte snel en verliet de kamer.

"Voel je je goed? Heb je hoofdpijn of duizeligheid?" vroeg Natalia terwijl ze mijn vitale functies controleerde.

"In het begin een beetje, maar nu niet meer. Maak je geen zorgen Natalia, ik denk dat ik in orde ben," zeg ik terwijl ik haar naam duidelijk uitspreek.

Haar bewegingen stopten bij het geluid van haar naam en ze ging rechtop staan om me aan te kijken.

"Je-je weet wie ik ben?" vroeg ze nerveus.

"Ja, ik zag je in een visioen," vertel ik haar ronduit.

"Een-een visioen?" vroeg ze terwijl ze mijn ogen doorzocht voor bevestiging.

Ik knikte lichtjes.

Ze ging naast me op het bed zitten. "Maar hoe?" fluisterde ze.

"Dat is een heel lang verhaal, maar ik weet dat je op me hebt gewacht, en dat je door Elder Cha'tima bent gestuurd. Ik vertel je dit omdat ik zijn hulp nodig heb," fluister ik ook.

Het was bijna komisch hoe groot haar ogen werden toen ze alles hoorde.

"Ik weet dat dit veel is, en ik zal het later volledig uitleggen, maar ik moet snel met hem spreken. Ik weet dat hij visioenen heeft, en ik moet weten wat hij heeft gezien. Alles wat er is gebeurd sinds ik mijn visioenen had, is anders. Er is iets gebeurd, en ik moet weten wat hij heeft gezien," vertel ik haar een beetje paniekerig.

Ze leek nog steeds te verbijsterd en ik wist niet zeker of ze alles had gehoord wat ik zei, maar er was geen kans om het te achterhalen toen de dokter plotseling binnenkwam.

"Goedemorgen mevrouw. Ik ben blij u wakker te zien," zei hij met een glimlach. "Ik heb de resultaten van de tests die we hebben uitgevoerd terwijl u bewusteloos was. Ik hoop dat u niet te boos bent dat we dat zonder uw toestemming hebben gedaan, maar wanneer iemand niet reageert, is het standaard om ten minste een basis bloedtest uit te voeren om te zien of er een oorzaak is voor hun bewusteloze toestand."

"Nee, ik begrijp het," zeg ik terwijl ik van hem naar Natalia kijk, die naar de hoek van de kamer was verhuisd en diep in gedachten leek.

"Nou, allereerst, u bent heel gezond. Geen echte problemen met betrekking tot uw menselijke gezondheid. Echter, aan de kant van uw wolf heb ik wel een zorg," zei hij terwijl hij naar de zijkant van mijn bed liep en wat ik aannam hersengolvenscans ontvouwde.

"Nu is de menselijke geneeskunde niet uitgerust om bepaalde aspecten van onze wolfzijde te testen, maar door hersengolven te gebruiken, kunnen we bepaalde indicaties van de wolfzijde oppikken zonder verbalisatie. Ziet u dit hier? Deze tweede lijn is de golf die behoort tot de kant van uw geest die uw wolfzijde is. Wanneer uw wolf de overhand neemt, zou deze lijn actiever zijn. Ziet u deze?" Hij wees naar de verschillende gekleurde lijnen op het papier. "Deze geven aan dat u niet één wolf heeft, maar minstens drie anderen die in een meer sluimerende staat in uw hersenen verblijven. Dit is zeer ongebruikelijk en kan een serieuze reden tot zorg zijn."

Ik bleef een paar momenten stil, zelfs toen zijn ogen naar mij keken. Ik wist niet zeker of ik mensen over het visioen moest vertellen. Voor één ding was ik zeker dat de meeste mensen het niet zouden geloven, en ik had het alleen aan Natalia verteld omdat ze bekend was met dat soort gesprekken vanwege haar ouderling. Ik was er zeker van dat anderen niet zo accepterend zouden zijn en had gepland om het voor mezelf te houden als dat mogelijk was. Nu, met wat de dokter me liet zien, voelde ik dat ik het hem moest vertellen. Hij was geen bekend gezicht voor mij, aangezien hij een reguliere arts was en niet de dokter uit mijn visioen die had geholpen met mijn zwangerschap.

Kon ik hem vertrouwen? Ik keek naar Natalia, en ze knikte naar me om te laten weten dat het oké was.

"Het is een beetje moeilijk uit te leggen dokter, maar ik ben een witte wolf. Binnenin mij zit de spirituele energie van alle witte wolven voor mij. Die hersengolven behoren aan hen toe," zeg ik ronduit.

Hij keek me aan met een gedempte uitdrukking en ik voelde mijn angst groeien toen hij geen reactie gaf.

"Een witte wolf?" Owen stond in de deuropening en ik voelde mijn hart stoppen bij het plotselinge geluid van zijn stem.

"Dat ben ik."