Een Rogue Voor De Alpha Tweeling

"Ik, Lucas Gray, Alpha van de Dark Moon Pack, ontneem jou, Sophia Roman, het lidmaatschap van deze roedel!"

Zodra hij dat zei, voelde ik een brandende pijn in mijn borst, waardoor ik nog zwakker werd dan ik al was. Ik voelde de band met de roedel verbreken. Ik voel me leeg. Ik ben niet langer deel van een roedel. Ik ben nu een verstotene.

"Nee! Nee, alsjeblieft, doe dit niet!" Ik viel op mijn knieën, schreeuwend en huilend, maar niemand besteedde aandacht aan me.

"Als je het eens bent met mijn beslissing om Sophia uit de roedel te zetten, zeg dan 'Ik wel'." De Alpha ging verder.

"Ik wel!" riep iedereen in de roedel, behalve mijn twee vrienden, Lily en Elsa, die aan de kant stonden te huilen. Er is niets dat zij kunnen doen. Ze zijn tenslotte net als ik ook maar omegas.

"Wat voor soort roedel is dit?" dacht ik. Het is niet alsof ik een misdaad heb begaan. Het enige excuus dat ze hebben om me te verbannen is dat ik laat veranderde. "Is dit überhaupt legaal?" vroeg ik mezelf af.

Ik keek vol ongeloof naar mijn ouders, die naast de Alpha zaten. Ik kan niet geloven dat ze dit doen. Wat voor ouders zijn dit? Maar wat had ik verwacht? Ze negeren me al sinds ik veertien werd en niet transformeerde zoals elke andere weerwolf zou moeten.

"Je hebt twintig minuten om deze roedel te verlaten of de gevolgen te ondervinden, verstotene!" zei de gamma van de roedel grof tegen me terwijl hij me in de buik trapte.

Ik schreeuwde van de pijn. Maar ik wist dat als ik daar bleef liggen, ze hun dreigementen zouden uitvoeren en me echt zouden verwonden. Dus met de kleine kracht die ik nog had, stond ik op en deed het enige wat een verstotene kan doen.

Ik rende.

Het is nu twee dagen geleden dat ik onafgebroken aan het rennen ben. Ik was zowel fysiek, emotioneel als mentaal uitgeput.

Een verstotene zijn betekent dat je door elke roedel, vampiers, jagers of andere verstotenen aangevallen of gedood kunt worden.

Elke roedel denkt dat elke verstotene slecht is. Dat komt omdat je, voordat je uit je roedel wordt verbannen, een onvergeeflijke zonde moet hebben begaan. Dat dacht ik vroeger ook, maar blijkbaar zijn er mensen die onterecht verbannen worden, net als ik.

Wat betreft vampiers, die bloedzuigers gebruiken verstotenen als hun prooi, en heksen gebruiken hen voor experimenten. De jagers, omdat ze weten dat ze een weerwolvenroedel kunnen aanvallen zonder oorlog te verklaren, richten zich op het jagen op verstotenen. Hoewel ze soms ook roedels aanvallen.

Een nieuwe verstotene zijn betekent dat je gemakkelijk door oudere verstotenen aangevallen kunt worden.

Ik ben moe van het rennen en besloot even te rusten. Ik zat onder een boom en dacht na over mijn leven sinds ik veertien werd.

Sinds ik veertien werd en niet veranderde, ben ik een doelwit voor iedereen in de roedel en een schande voor mijn familie.

Toen ik niet transformeerde, begon mijn familie me te negeren, en de rest van de roedel behandelde me slecht. Ze sloegen me, deden me pijn en lieten me schreeuwen van de pijn. Eindelijk, eergisteren was mijn 18e verjaardag, en onverwachts transformeerde ik. Mijn ouders schonken me eindelijk aandacht, maar alles veranderde toen mijn transformatie voltooid was. Ik veranderde in een omega. Mijn familie vond dat erg beschamend en schandelijk, aangezien zij van de Beta-afstamming van de roedel waren.

Ik was een omega. Niets meer dan vuil aan hun schoenen.

En nu ben ik een zwerver, een gemakkelijke prooi in de ogen van anderen. Ik weet niet eens hoe lang ik dit zal overleven. Ik wist dat ik elk moment kon sterven.

Nog steeds verloren in mijn gedachten, merkte ik niet dat er twee mensen naar me toe kwamen.

"Nou! Nou! Wat hebben we hier?"

Ik hief mijn hoofd op, en daar stonden twee vieze mannen die me met hongerige ogen aankeken. Aan hun uiterlijk te zien, wist ik dat deze mannen zwervers waren. Waarschijnlijk al lange tijd zwervers.

Dit is het dan, dacht ik bij mezelf. Zo ga ik sterven. Ik heb mijn partner nog niet eens ontmoet, dacht ik terwijl ik begon te huilen. Ik huilde om mijn ongelukkige leven. Oh! Waar ben ik fout gegaan? Ik kan me niet herinneren dat ik de maangodin ooit beledigd heb, dus ik vraag me af waarom ik zo ongelukkig ben.

Ten eerste transformeerde ik laat, en ten tweede, toen ik eindelijk transformeerde, werd ik een omega, een schande voor mijn familie, die generatie op generatie in een beta veranderde. Ten derde werd ik uit mijn roedel gezet en werd ik een zwerver, en tot slot sta ik op het punt te sterven na slechts twee dagen een zwerver te zijn geweest.

De mannen kwamen dichterbij; ik wist in mijn hart dat ik ze niet kon bevechten, ik was tenslotte maar een arme kleine omega. Maar ik besloot dat ik niet zonder slag of stoot zou opgeven. Ik keek om me heen en zag een stok dicht bij me liggen, en besloot die als wapen te gebruiken. Zodra een van de mannen bij me was, sloeg ik hem met de stok met de weinige kracht die ik nog had, en stond toen op om weg te rennen.

Nou, ik slaagde erin een paar stappen te zetten voordat iemand me van achteren greep en me de bomen in slingerde. Ik was vergeten dat de zwervers met z'n tweeën waren.

Ik denk dat mijn rug gebroken is. Ik kon niet eens bewegen als ik dat zou willen. Iedereen en alles heeft zijn limiet, en ik denk dat ik de mijne heb bereikt. Ik ging gewoon liggen en wachtte op mijn lot.

"Jij trut, denk je dat je van ons kunt ontsnappen; als we klaar met je zijn, dan zul je het weten."

De zwervers kwamen op me af, en net toen ze me wilden aanraken, hoorden we een gegrom achter ons.

Toen ik omkeek, zag ik drie wolven naar ons toe komen. De mannen die me aanvielen, begonnen plotseling te beven van angst.

Het laatste wat ik me herinner voor ik bewusteloos raakte, was iemand die in mijn oor fluisterde.

"Wij hebben je; maak je geen zorgen."