Hoofdstuk 3 Geld is geweldig

Maar het was niet Serena die uit de keuken tevoorschijn kwam—het was Nancy, de huishoudster.

Nancy keek naar hem op. "Meneer Whitmore, het ontbijt is over vijftien minuten klaar. Waarom frist u zich niet even op en komt u naar beneden om te eten?"

Chase zei niets.

Vijftien minuten later zat Chase in de eetkamer aan tafel met een ijskoude uitdrukking, zonder zijn ontbijt aan te raken, en staarde er alleen maar naar met zijn armen over elkaar.

Na een moment sprak hij koeltjes. "Waar is de havermout?"

"Havermout?" Nancy keek verward. "Bedoelt u die langzaam gekookte romige havermout die mevrouw Rothwell altijd voor u maakte? Dat duurt een eeuwigheid—meer dan vier uur koken. Ze ging er zelfs verse melk voor kopen om eraan toe te voegen. Niemand anders heeft daar het geduld voor, behalve mevrouw Rothwell."

Chase wierp haar een blik toe die zei: Waar betaal ik je dan voor? Nancy begreep de hint duidelijk niet—of deed alsof—en straalde hem tegemoet.

"Goed, haal dan de pittige garnalensaus voor me."

"Die is ook op."

"Kun je er niet wat van gaan kopen?"

Nancy grinnikte. "Sorry, meneer Whitmore, mevrouw Rothwell maakte die saus zelf. U kunt het nergens kopen, en ik weet niet hoe ik het moet maken... Meneer Whitmore? Eet u niet?"

Haar antwoord was het geluid van een dichtslaande deur.

Chase ging rechtstreeks naar kantoor. Zijn assistent Tom Parker legde een dikke stapel dossiers op zijn bureau. "Meneer Whitmore, deze documenten moeten door u worden nagekeken en ondertekend. En aangezien u te laat was voor de vergadering van vanochtend, heb ik deze verplaatst naar elf uur."

Hij ratelde het eindeloze schema af: "Om half twaalf heeft u een vergadering met een dochteronderneming, de lunch om twaalf uur is dat zakendiner, en om twee uur 's middags heeft u een overzeese videoconferentie..."

Chase's uitdrukking verduisterde. "Waarom is er zoveel te doen?"

"Het is altijd zoveel, maar mevrouw Rothwell neemt meestal een deel ervan voor haar rekening. HR heeft vanochtend bericht gekregen dat mevrouw Rothwell vrij heeft gevraagd."

"Vrij?" Chase's frons werd dieper. "Hoe lang?"

"Een maand."

Chase lachte sarcastisch. Waarom nam ze niet gewoon vrij tot volgend jaar? En over precies een maand zou hun bruiloft zijn. Ze had opzettelijk precies een maand vrij gevraagd—duidelijk wachtend tot hij zou toegeven, wachtend tot hij kruipend naar haar terug zou komen.

Zij was degene die onredelijk deed, dus waarom zou hij zijn excuses aanbieden?

Hij zei tegen Tom: "Bel haar. Zeg haar dat ze hierheen moet komen om haar eigen werk te doen in plaats van te verwachten dat ik het voor haar opvang."

Tom kon aan zijn toon horen dat de twee weer ruzie hadden gehad. Arme hij, betaald krijgen voor één baan maar het werk van twee doen. Tom pakte met tegenzin zijn telefoon om Serena te bellen, maar de stem van Chase hield hem tegen.

"Doe het hier. Zet hem op luidspreker." Hij wilde horen wat die vrouw zou zeggen.

Tom had geen andere keuze dan Serena te bellen in het bijzijn van zijn baas.

Op dat moment was Serena net wakker geworden in haar hotelkamer en was ze aan het ontbijten. Toen ze de oproep van Tom zag, aarzelde ze voordat ze opnam. "Tom, wat is er?" Haar toon was afstandelijk.

Tom wierp een blik op de lelijke uitdrukking van zijn baas en vroeg voorzichtig: "Mevrouw Rothwell, komt u vandaag niet naar kantoor?"

"Waarvoor zou ik naar kantoor gaan?"

"Nou, meneer Whitmore komt om in het werk en zegt dat, aangezien u ook een lid van het bedrijf en aandeelhouder bent, het niet gepast is om zo'n lang verlof op te nemen."

Assistent zijn was veel te zwaar. Zijn baas had veel hardere dingen gezegd, maar Tom kon ze niet woordelijk herhalen omdat hij het zich ook niet kon veroorloven om Serena te beledigen.

Serena had al snel door dat Chase zich waarschijnlijk overweldigd voelde. Hij had er geen idee van dat de enige reden dat hij tijd had gehad om er een minnares op na te houden en met vrienden te feesten, was omdat zij het grootste deel van zijn werk had gedaan.

Ze lachte zachtjes. "Ik heb netjes verlof aangevraagd via HR. Hoezo is dat ongepast? Als we het hebben over wat ongepast is: ik heb me het afgelopen jaar uit de naad gewerkt voor dit bedrijf, en meneer Whitmore heeft me nog geen cent salaris betaald. Misschien moet hij eerst mijn achterstallige loon betalen voordat we bespreken wat gepast is?"

Tom voelde zich nog ongemakkelijker. 'Jullie twee hebben ruzie—betrek mij er niet bij!' Hij keek hulpeloos naar Chase, wiens uitdrukking nog kouder werd. Chase griste Toms telefoon uit zijn handen en sprak met opeengeklemde tanden.

"Serena, wanneer ben je zo materialistisch geworden, dat je het altijd maar over geld hebt?"

Serena barstte in lachen uit. "Ja, ik ben behoorlijk materialistisch. Geld is geweldig—je kunt auto's en huizen kopen, comfortabel leven, en er zelfs minnaressen op nahouden. Wie zou er zonder geld met jou samen willen zijn?"

Ze hing op voordat Chase kon antwoorden.

Zo'n telefoontje krijgen tijdens het ontbijt bedierf haar eetlust volkomen. Serena begon langzamer te eten en scrolde door haar contacten. Haar zus had haar een maand de tijd gegeven om de zaken met Chase af te handelen. Al het andere zou makkelijk op te lossen zijn, maar er waren twee grote problemen: de situatie van haar moeder, en haar aandelen in de Chasey Group.

Zij en Chase hadden de Chasey Group samen opgebouwd, en zij bezat er 51% van. Ze was zeker niet van plan om het Chase zomaar gratis te geven, maar ze wilde ook geen verwikkelingen meer met hem.

De enige oplossing was om uit te cashen. Maar aandelen ter waarde van miljarden waren niet iets wat zomaar iedereen kon kopen. Ze scrolde door haar hele contactenlijst zonder een geschikte koper te vinden.

Na wat nadenken belde ze uiteindelijk haar vriendin Jessica Rivers. Jessica nam snel op. "Hé lieverd, wat is er?" Haar toon was vrolijk—ze leek in een goede bui te zijn.

Serena zei vlak: "Ik wilde je iets vragen over de waardering van de aandelen van de Chasey Group. Ik ben van plan om al mijn aandelen te verkopen."

Jessica was toevallig gespecialiseerd in fusies en overnames van bedrijven, maar ze was in de war. "Waarom wil je je aandelen verkopen? Gaat het slecht met de Chasey Group? Gaan ze failliet?"

"Praat me geen ongeluk aan."

"Waarom verkoop je ze dan?"

Na een moment van nadenken vertelde Serena haar over de relatiebreuk. Jessica viel stil. De afgelopen paar jaar was ze getuige geweest van het voortdurende ruziën en weer goedmaken tussen Serena en Chase. Maar hoe boos Serena ook werd, ze had het nog nooit eerder over het verkopen van haar aandelen gehad. Dit keer moest het wel echt menens zijn.

Na een stilte vroeg Jessica eindelijk: "Maar je staat op het punt om te trouwen. Weet je zeker dat je het wilt uitmaken en de bruiloft wilt afblazen?"