Geen Tweede Kans, Onverstoorbaar en Bloeiend

Nog één maand tot de bruiloft.

Serena Rothwell was thuis met de hand haar trouwjurk aan het naaien en stond op het punt de laatste hand eraan te leggen, toen haar telefoon trilde met een bericht van een van de vrienden van Chase Whitmore.

[Serena, kom NU hierheen. Chase heeft verloren met doen, durf of de waarheid en moet Brielle kussen.]

Serena's adem stokte. Zonder een woord te zeggen liet ze haar trouwjurk vallen en belde ze een Uber naar de Starlight Club. Ze kon niet eens op de lift wachten, nam de trap twee treden tegelijk naar de derde verdieping en duwde de deur open.

Binnen in de privékamer wierp amberkleurige verlichting alles in intieme schaduwen. Chase zat in het midden in een maatpak terwijl Brielle Monroe, in een zwarte slipdress, schrijlings op zijn schoot zat met haar armen om zijn nek geslagen. Chase's hand greep haar achterhoofd vast terwijl hun lippen zich sloten in een hartstochtelijke kus.

Muziek dreunde om hen heen, onderbroken door luidruchtig gelach. Tien minuten lang kussen, met nog maar tien seconden op de timer. Al hun vrienden begonnen in koor af te tellen: "Kom op Chase! Tien! Negen! Acht! Zeven..."

De menigte werd met elk getal enthousiaster. Serena stond als aan de grond genageld in de deuropening en keek toe hoe het zich allemaal ontrolde. Ze kon zelfs zien hoe Chase zijn tong in Brielle's mond liet glijden, verstrengeld met de hare. Op dat moment werd Serena's gezicht lijkbleek en draaide haar maag om van misselijkheid.

Pas toen het aftellen eindigde, lieten ze elkaar met tegenzin los. Brielle wierp Chase een verlegen blik toe voordat ze haar gezicht in zijn borst begroef. Chase keek op haar neer, zijn mondhoek gekruld van tevredenheid, alsof hij met volle teugen van de kus had genoten.

Plotseling riep iemand: "Serena?"

De levendige kamer viel stil. Steeds meer mensen draaiden zich om naar Serena. Chase en Brielle keken allebei haar kant op. Serena zei niets, staarde alleen maar naar Chase en keek hem recht in de ogen. De hele kamer was muisstil.

Pas toen duwde Chase Brielle van zich af, fronsend alsof hij zich ergerde aan Serena's onderbreking. "Het is maar een spelletje. Was het echt de moeite waard om hierheen te haasten?"

Zijn ongeduldige woorden kwamen aan als talloze naalden die Serena's hart doorboorden. Zij en Chase waren al zeven jaar samen. Het afgelopen jaar kwam hij steeds minder vaak thuis. Ze was niet blind voor zijn gefeest—dat kon ze tolereren. Maar er was één ding dat ze absoluut niet kon tolereren: vreemdgaan.

Dat wist hij. Toch had hij ervoor gekozen haar dit alsnog aan te doen.

De woede die zich in haar had opgebouwd, kon plotseling geen uitweg meer vinden.

Serena lachte bitter. "Je hebt gelijk, meneer Whitmore. Hoeveel beter zou het zijn als ik niet was gekomen—dan had je het je zo comfortabel kunnen maken als je wilde. Ik zou gewoon de rest van mijn leven de blinde moeten spelen, of niet soms?"

Haar sarcasme deed Chase's gezichtsuitdrukking betrekken. "Ik heb je al gezegd dat het een spelletje is. Waarom doe je zo dramatisch? Vergeet niet dat we over een maand gaan trouwen. Niemand kan jouw positie als mevrouw Whitmore bedreigen."

Dus dit was een dreigement? Als ze nog steeds met hem wilde trouwen en haar positie als mevrouw Whitmore veilig wilde stellen, kon ze maar beter een oogje dichtknijpen voor zijn activiteiten buitenshuis?

Maar hoe kon hij weten dat Serena oorspronkelijk de tweede dochter van de familie Rothwell was, een van hun erfgenamen? Om bij Chase te zijn, had ze haar erfenis opgegeven en hem met heel haar hart gesteund terwijl hij zijn bedrijf opbouwde van een piepkleine studio tot een beursgenoteerd miljardenbedrijf. En nu was dat zijn wapen tegen haar geworden?

Serena keek naar deze man van wie ze al zeven volle jaren hield. "Dus je herinnert je wel dat we geacht worden te trouwen. Chase, ik hoef niet met je te trouwen!"

Ze had keer op keer getolereerd en toegegeven omdat Serena het niet over haar hart kon verkrijgen om hem, om deze relatie, los te laten. Maar als hij het echt zat was, als hij overal spijt van had en niet met haar wilde trouwen, kon hij dat gewoon eerlijk zeggen. Zou ze zich dan echt wanhopig aan hem vastklampen?

Bij haar woorden trok er een flits van irritatie door Chase's ogen. Maar toch stond hij op, liep naar Serena toe en verlaagde zijn stem. "Zeg geen dingen die je niet meent. Ga eerst naar huis. We praten hier thuis wel over."

Hij reikte naar haar hand, van plan om de boel met een paar woorden te sussen zoals hij altijd deed.

Serena trok haar hand met een ruk weg. Hij had een andere vrouw aangeraakt met die handen. Ze vond ze walgelijk.

Toen hij zag dat ze weigerde hem gezichtsverlies te besparen, knapte Chase's geduld eindelijk. "Serena, moet je per se een scène schoppen? Denk goed na—als je niet trouwt, zul je niets hebben."

Die woorden brachten Serena zowaar aan het lachen. Ze knikte en stond op het punt te antwoorden toen Brielle opstond en hen met een meelijwekkende uitdrukking benaderde.

"Mevrouw Rothwell, wees alstublieft niet boos op Chase. Wat er zojuist is gebeurd, was echt maar een spelletje. We hebben echt helemaal geen relatie. Begrijp het alstublieft niet verkeerd."

Serena was niet van plan geweest om op haar in te gaan—als een man de verleiding niet kon weerstaan, was dat niet volledig de schuld van de andere vrouw. Maar deze vrouw had haar verloofde verleid en had nu het lef om het slachtoffer te spelen?

Serena's ogen vulden zich met minachting. "Mevrouw Monroe, u heeft echt lef. Mijn man verleiden en dan de onschuld zelve spelen?"

"Mevrouw Rothwell, hoe kunt u dat over mij zeggen?" Brielle's ogen werden rood van gekwetstheid terwijl ze Serena's hand smekend vastpakte. "Mevrouw Rothwell, geloof me alstublieft. Chase en ik hebben echt alleen een werkrelatie. Ik smeek het u—maak alstublieft geen ruzie met Chase vanwege mij, oké?"

De perfecte opvoering van 'ik doe er niet toe, laat mij gewoon niet tussen jullie in komen'—zo nobel en genereus.

Serena was bijna onder de indruk van de acteerkunsten. Ze kon het niet laten om haar bluf te doorprikken. "Wil je dat ik je geloof? Prima. Kus elke man in deze kamer tien minuten lang, en ik zal geloven dat je niets met Chase hebt."

Brielle's gezicht werd lijkbleek terwijl ze op haar benen wankelde. De mannen konden het niet aanzien dat zo'n kwetsbare vrouw werd gepest, en hun beschermende instincten kwamen naar boven terwijl ze zich met kritiek tegen Serena keerden.

Serena kon zich niet meer druk om hen maken en trok haar pols met kracht los uit Brielle's greep. Ze had niemand geduwd. Maar Brielle deed alsof ze een duw had gekregen, struikelde een paar stappen achteruit en zag eruit alsof ze kon vallen.

Chase snelde er precies op tijd naartoe, ving haar op bij haar middel en keek Serena toen woedend aan. "Heb je niet genoeg problemen veroorzaakt? Ik denk dat je te lang verwend bent geweest—dat je daadwerkelijk je handen op een vrouw legt en zulke vreselijke dingen zegt. Bied haar je excuses aan!"