Kan me niet terugwinnen

Nathaniel Heilbronn duwde Aurelia Semona's benen uit elkaar op het zachte bed, waardoor haar nog droge vagina zichtbaar werd. Hij deed geen moeite voor meer voorspel, trok gewoon een condoom aan en ging ervoor.

Aurelia's gezicht werd bleek van de pijn, en ze slaakte een lage kreet, terwijl ze probeerde hem weg te duwen. Nathaniel grijnsde, pakte haar hand vast. "Doe niet zo onschuldig. Denk je echt dat je nu nog puur kunt blijven voor Samuel?"

Aurelia's verzet brokkelde af bij zijn woorden. Haar handen vielen slap naast haar, en ze draaide haar hoofd weg.

Toen hij merkte dat ze gestopt was met verzetten, flitste er een donkere blik door Nathaniels ogen, snel vervangen door een sterkere begeerte. Hij bewoog doelgericht, zijn grote handen kneedden ruw haar borsten. "Chelsea is terug in de stad. Laten we die scheidingspapieren ondertekenen."

Bij het horen van Chelsea Thompsons naam voelde Aurelia zich verloren, tranen stroomden over haar gezicht.

Enkele uren eerder was Aurelia beroofd op weg naar huis. Twee lange boeven hadden haar in een donkere steeg ingesloten. In paniek bood ze haar designertas aan, smekend, "Dit is een limited edition. Je kunt er veel voor krijgen. Neem ook mijn armband."

Maar de boeven sleurden haar alleen maar dieper de steeg in. Aurelia schreeuwde om hulp, probeerde te voorkomen dat ze haar jurk scheurden, maar haar kreten werden niet gehoord in het afgelegen gebied.

Een van de boeven scheurde haar kleren, zijn handen gleden over haar lichaam. De slijmerige aanraking deed Aurelia huiveren, en ze smeekte huilend, "Ik heb geld. Mijn man is rijk. Ik geef jullie alles wat je wilt. Laat me gewoon gaan."

De boeven werden alleen maar ruwer. Net toen ze haar helemaal wilden ontkleden, hoorde een patrouillerende agent het tumult en snelde met zijn wapenstok toe.

De boeven wisselden een blik, rukten de trouwring van Aurelia's vinger en vluchtten. De ring gleed gemakkelijk af, niet bedoeld voor haar vinger.

Na het overleven van het incident, gehuld in de jas van de agent, hurkte Aurelia langs de weg en belde Nathaniel, haar wettige echtgenoot.

Na talloze pogingen werd de oproep eindelijk na een half uur beantwoord. Maar in plaats van Nathaniels stem, klonk een zachte, melodieuze vrouwenstem, "Sorry, Nathaniel is onder de douche. Wil je een bericht achterlaten?"

Op de achtergrond klonk het geluid van stromend water. Aurelia herkende de stem. Het was Chelsea, Nathaniels eerste liefde.

Na het ophangen ontving Aurelia een bericht van Chelsea: een echografiebeeld dat een zwangerschap van zes weken toonde. Aurelia voelde al haar kracht wegebben. Ze zette haar telefoon uit en begroef haar hoofd in haar knieën, trillend.

Toen ze de steeg in werd gesleurd, huilde ze niet. Toen de boeven haar aanvielen, huilde ze niet. Maar toen een menigte zich om haar heen verzamelde en vroeg of ze in orde was, brak ze en huilde luid.

Aurelia was verdiept in haar gedachten en merkte nauwelijks dat Nathaniel nog steeds bezig was. Nathaniel versnelde plotseling het tempo, waardoor Aurelia een zachte kreun liet ontsnappen. "Ben je zo blij dat je je tong verloren bent?"

Aurelia hield haar tranen tegen, haar lichaam trilde. "Ja. Gefeliciteerd. Ik hoop dat jij en mevrouw Thompson een lang en gelukkig huwelijk hebben."

Na wat een eeuwigheid leek, stopte Nathaniel eindelijk. Hij fluisterde in haar oor: "Bedankt. Als jij en Samuel ooit iets nodig hebben, weet je me te vinden." Aurelia hoorde zijn woorden niet duidelijk en viel in slaap.

De volgende ochtend werd ze wakker van de telefoon die rinkelde. Het was de agent die haar gisteravond had gered. "Mevrouw Heilbronn, we hebben de twee boeven gepakt. Het lijkt erop dat ze bevelen opvolgden, maar ze willen niet zeggen wie hen heeft ingehuurd. Heb je iemand boos gemaakt?"

Het felle zonlicht deed Aurelia's ogen tranen. Ze hief haar hand op om ze te beschermen. "Weet mijn man hiervan?"

De agent aarzelde. "Nee, we hebben meneer Heilbronn nog niet ingelicht. Als u wilt, kunnen we..."

Aurelia onderbrak hem. "Niet nodig. Vertel het hem niet."

Als huisvrouw zonder sociaal leven of goede vrienden was de enige reden dat iemand haar zou kunnen targeten haar huwelijk met Nathaniel. De boeven negeerden haar designerkleding maar namen de slecht passende trouwring mee. Het antwoord was duidelijk.

Na het ophangen ging Aurelia naar beneden. Nathaniel was in de eetkamer. Toen hij haar zag, wees hij naar de echtscheidingspapieren en een cheque voor hem. "Onderteken dit en vul elk bedrag in dat je wilt op de cheque."

Al op de hoogte van de scheiding, was Aurelia niet verrast. Ze wierp een blik op de cheque en dacht: 'Alleen Nathaniel zou zijn ex-vrouw een blanco cheque geven, niet bang dat ik hem failliet zou maken. Maar met Chelsea's echo-afbeelding is het geen wonder dat hij zo genereus is.'

Aurelia pakte de pen, sloeg de laatste pagina om en ondertekende zonder te lezen. Nathaniel, die de krant las, pauzeerde, een vleugje ongenoegen in zijn ogen.

Aurelia merkte het niet op. Ze nam een hap eten en vroeg: "Wanneer ronden we de scheiding af?"

Nathaniel legde zijn lepel met een klap neer en kneep zijn ogen samen. "Heb je haast?"

Aurelia bleef eten, haar uitdrukking onverschillig, hoewel haar hand lichtjes trilde. "Ik wil jullie en mevrouw Thompson gewoon niet ophouden."

Chelsea was al zes weken zwanger. Elke vertraging en haar groeiende buik zou het moeilijk maken om er goed uit te zien in een trouwjurk.

Nathaniel grijnsde, ondertekende de echtscheidingspapieren en tikte op de tafel. "Je bent gewoon gretig om bij Samuel te zijn. Maar..."

Hij tikte opnieuw op de tafel. "We hoeven de echtscheidingsprocedure niet te haasten."