Een eigen roedel

KESKA: „James, Jessie, Lissa, Liam! Kom op, laten we gaan! We komen te laat!” schreeuwde mama. Ik laat me weer buiten de mix. Mijn naam is Keska, ik ben het middelste kind in de Alpha-familie, vastzittend tussen twee tweelingen.

Vandaag is de beëdigingsceremonie van onze neef Adrian, aangezien hij zijn partner heeft gevonden, neemt hij het Moon Rise-pakket over van oom Asa en tante Gina.

Toen Lissa en Liam vijf jaar oud waren, kwam ik er vrij snel achter dat ik moest opletten, anders zou ik achterblijven en buitengesloten worden van gezinsfuncties. Soms vond ik het niet erg, maar vandaag niet, dus toen mama naar ze schreeuwde, zorgde ik ervoor dat ik klaar was om te gaan. Ik was van plan de ceremonie van Adrian niet te missen.

Ik was de eerste beneden, terwijl de andere vier lekker de tijd namen. Ik heb het gebruikt om snacks en water te halen voor de reis. Het was twee en een half uur rijden van ons peloton, Blue Crescent, naar Moon Rise. Ik liep de deur uit, er stonden drie grote zwarte SUV's voor het pakhuis. Ze hadden allemaal donker getinte ramen en hadden drie rijen stoelen.

Op weg naar de laatste in de rij, ging ik helemaal achterin zitten en wachtte tot de rest van de familie geladen was. Waarom de laatste? Omdat geen van de tweelingen bij me wilde zitten, dus het was makkelijker en minder tijdrovend als ik gewoon in een andere auto zat, en de laatste zou nemen, dan zouden ze me niet zien en klagen: „Waarom is ze de eerste!” Dus de laatste is het.

De eerste SUV bestond uit allemaal krijgers, acht in de eerste SUV, daarna twee krijgers en de familie, vader, Lissa, mama, James, Liam, Jessie. Dus toch geen ruimte voor mij. In de laatste plaats nog zeven krijgers en ik.

Het was bijna 9.00 uur toen we de poorten van het peloton uitreden. Ik heb mijn enige vriendin, Mackie, gekoppeld om haar eraan te herinneren wat vandaag was. Mackie, een afkorting voor Mackenzie. "Mackie, vergeet niet dat ik vandaag Adrian's ceremonie heb, dus ik kom er pas laat. „

MACKIE: "Verdomme, wat ben ik vergeten, wat ga ik nu de hele dag doen? Ik hoopte dat we wat tijd konden oefenen op de baan. „ Ze heeft me teruggekoppeld.

KESKA: "Sorry, vriendin, ik beloof je dat we morgen wat tijd hebben voor de schietbaan, en misschien ook wat Aikido-werk doen. Ik kan Adrian's ceremonie gewoon niet missen. „ Ik heb terug gelinkt.

MACKIE: "Ja, ik weet het, ik hoop dat je in ieder geval wat plezier hebt. „ ze heeft gestuurd.

KESKA: "Bedankt, hé, misschien kun je koekjes gaan bakken met Nana Lilly, ze is altijd in voor gezelschap, en denk eens aan alle koekjes die je zult kunnen eten. „

Ik heb haar gestuurd. "Bespaar me gewoon wat. „

MACKIE: *Weet je, misschien doe ik dat wel, en ik zal erover nadenken om wat voor je te besparen. ” *

Ze schoot terug op me.

KESKA: * „Hé, niet eerlijk, ik moet er echt bij zijn.” * Ik antwoordde, ik sloot de link nadat we door de poorten waren gegaan, en leunde achterover en keek naar het landschap dat voorbij ging. Het grootste deel was bos, en er was een klein meer, er waren dennen, berken en eiken die onze roedels omringden, en we gebruikten het om te jagen en naar binnen te rennen. Onze roedelgroep had ongeveer vijftienhonderd roedelleden, dus niet de kleinste en ook niet de grootste, maar we waren een van de sterksten.

KESKA: Ongeveer een uur na de reis deelde ik de snacks en het water dat ik had meegenomen uit aan de jongens met wie ik reed. „Wil iemand water of een mueslireep?” Ik had net gevraagd wanneer mijn telefoon pingelde.

KESKA: Het was vreemd, want niemand anders dan Mackie belde of sms'te me, en omdat ik haar had gekoppeld toen we weggingen, wist ze het al, dus omdat ik dacht dat het een verkeerd nummer was, negeerde ik het. Maar het pingde weer, dus ik heb het nagekeken.

Van Jessie: (x2) Will You!! Zeg tegen je vriend Seth dat hij me met rust moet laten!!! (boze emoji)

KESKA: Na het lezen van haar tekst grinnikte ik. Dus ofwel vergat ze het hem te vertellen, ofwel vertelde ze hem gewoon niet dat we vandaag weg zouden zijn. Ha!

Van Keska: Het spijt me, ik weet niet over wie je het hebt. (verwarde emoji) Ik heb haar teruggestuurd. Maar ik wist precies wie ze bedoelde: Seth Harpper, de rechtervoorhoede van ons hockeyteam, de Blue Howlers, die de mascotte was voor al onze sportteams. En mijn tweede X-beste vriend. Ha! Mijn telefoon pingde opnieuw.

Van Jessie: JIJ weet precies wie ik bedoel (boze emoji). Hij is je stomme vriend!!!

KESKA: Ik kon het niet laten om dat hardop te lachen. Ik vraag me af wat Seth zou zeggen als hij wist dat ze dat echt van hem vond.

„Wat is er zo grappig?” vroeg Frank de krijger, die ons reed.

KESKA: „Jessie,” zeg ik, „Ze denkt dat ik controle heb over de smaak van haar jongensspeeltje van het kwartaal, gewoon omdat we vroeger praatten.” Dat zorgde voor een lachje van de jongens met wie ik reed. (Klonk dat gemeen? Sorry, niet!)

Van Keska: Oh... Jij... Ik bedoel... Seth Harpper... Sorry, ik heb al meer dan een maand niet met Seth gesproken. De laatste keer dat ik hem probeerde te bellen, kreeg ik de melding: „Het draadloze nummer dat je probeert te bereiken is niet langer in gebruik.” Sorry, Jessie, ik denk dat je hier alleen voor staat. Ik was hardop aan het praten terwijl ik Jessie terug sms'te.

De jongens konden er goed om lachen. Mijn telefoon pingde opnieuw.

Van Jessie: Nou, kun JIJ hem niet gewoon gaan zeggen dat hij me met rust moet laten!!?

KESKA: Typisch Jessie, ze denkt dat ik weer ben achtergebleven. Zo gaat het meestal in mijn familie. Als ik niet recht voor hun gezichten sta, besta ik niet. Ik slaakte een gefrustreerde zucht.

„Wat wil ze nu?” vroeg Frank.

KESKA: „Typisch familiegedoe, ze lijken me allemaal te vergeten, tenzij ze willen dat ik iets voor ze doe, en op dit moment denkt Jessie dat ik weer thuis ben en dat ze gewoon naar Seth's huis kan rennen en hem kan zeggen dat hij zich moet terugtrekken.” Ik heb het hem verteld.

KESKA: Ik heb Mackie een korte sms gestuurd om haar op de hoogte te brengen van wat er met Jessie aan de hand was voor het geval Seth zou proberen te huilen op haar schouder. Seth heeft haar ook zijn nieuwe nummer niet gegeven, dus ik ook niet, want ik zie dat ze op dit moment ook te sympathiek tegen hem is.

KESKA: „Heeft iemand van jullie het nummer van Seth?” Ik heb het gevraagd. Pete, een van de krijgers, antwoordde: „Mijn broertje David heeft het, denk ik, ze zitten samen in het hockeyteam.” „Ik vraag dit niet graag, Pete, maar wil je je broer bellen? En kijk of hij Seth kan gaan afleiden, hem misschien het ijs op kan krijgen of zoiets?” Ik vond het echt vreselijk om het hem te vragen, maar aangezien ik hier was en niet thuis, was dat alles wat ik kon doen. Ik weet wat je denkt, hockeytraining in het voorjaar. We hebben een indoorbaan en de coach heeft een pagina van de voetbaltrainer overgenomen. De seniorenklasse traint het hele jaar door, en het is niet zo dat het constant is, misschien 3 dagen per week, 3-4 uur per dag, om het team van volgend jaar te helpen op zijn best te zijn voor de start van het seizoen.

Pete reed met een jachtgeweer naast Frank, en hij draaide zich een beetje om in zijn stoel om naar me te kijken. „Zijn jij en Seth geen vrienden?” vroeg hij. „Ik heb al meer dan een maand niet met Seth gesproken. Ik denk dat hij een nieuw nummer heeft en niet de moeite heeft genomen om het aan mij of Mackie te geven.” Pete haalde zijn telefoon tevoorschijn om zijn broertje te bellen.

„Hallo,” antwoordt Dave. „Hey kleine broer, hoe gaat het met je?” Aangezien we allemaal wolven zijn, kunnen we beide kanten van het gesprek horen, vooral als we zo dichtbij zijn.

Zelfs ik, en ik technisch gezien, begrijpen mijn wolf pas over tweeënhalf jaar, maar aan de andere kant, als iemand echt zou opletten, zouden ze weten dat het met mij anders was, behalve mijn uiterlijk.