Hoofdstuk 10: Laten we praten

Ik was zo verdomd moe. Ik was zó depressief dat ik Priscilla niet meer was. Ik was een soort chagrijnige zombie.

‘Hallo? Wat is er in godsnaam gebeurd?’ vroeg Tommy. Hij, een van mijn beste vrienden, is hier, godzijdank!

‘Ik... ik ben gewoon...’

‘God, schat... je zit echt enorm in de stress door ...

Log in en ga verder met lezen