Liefde, rondingen en liefdesverdriet

Ik dacht dat mijn dag heel goed zou worden, maar ik kon niet voorbereid zijn op wat er zou gebeuren.

"Priscilla, lieverd..."

Oh nee, alsjeblieft niet.

"Hé..." zeg ik verveeld, zonder aandacht te besteden aan mijn telefoon, laat staan dat ik een telefoontje van mijn moeder verwachtte.

Ik ben nu zo druk. Er is een grote verandering aangekondigd op kantoor. Mijn baas vertelde ons dat we met een nieuwe klant zouden gaan werken. En dat is alles waar ik aan kan denken, het lijkt belangrijk.

Mensen zeggen dat verandering goed is, ik wil gewoon een kans, ik heb wat hoop nodig in mijn leven.

"Ik bel je alleen om te laten weten... dat Lily's bruiloft eraan komt. De Fairfaxes hebben niet alleen je zus uitgenodigd, we zijn allemaal uitgenodigd, het zou geweldig zijn! En oh mijn god... er is zoveel te doen!" zegt ze met duidelijke bewondering.

Ik was het vergeten... de Fairfaxes, maar hoe kan je ze vergeten? Alleen al de vermelding van die achternaam doet me huiveren.

"Ja, daarover, ik weet niet of we zouden moeten..."

"Wat? Wat zeg je...?"

"Ik bedoel... we zijn niet hun familie... we..."

"Onzin! Dit is het grootste evenement! Heel de hoge maatschappij zal daar zijn!" zegt ze.

"Mam... we zijn niet..."

"Je gaat met je zus en mij naar die bruiloft, ze zijn hele goede vrienden geweest, ze hebben ons geholpen wanneer ze konden! Oké? Ik wil dat je doet wat ze nodig hebben. Begrijp je dat? Ze hebben ons nodig!"

Hebben ze ons nodig? De familie Fairfax is van de hoge maatschappij, en wij... aan de andere kant, worstelen en lijden om een salaris te krijgen. Mijn moeder heeft een kleine kapsalon, en mijn vader is nooit meer verschenen. Ik heb een rustige baan, mijn zus werkt met mijn moeder. Je weet wel... een gewone familie.

"En probeer je wat meer op te tutten, wees wat vrouwelijker, koop jezelf wat kleren als dat nodig is... ik moet gaan, ze roepen me nu! Dag-dag!" zegt ze haastig en hangt op.

Wauw... geweldige conversatie.

Tenminste gingen de opmerkingen over mijn kleren en niet mijn lichaam, meestal zegt ze dat ik te zwaar ben. Alsof ik geen spiegel heb!

Meer drama in mijn leven, alsof ik het nodig had.

Lily Fairfax en mijn zus Caroline... beste vriendinnen voor altijd. Hoewel, niemand weet hoe ze nog steeds vrienden zijn. Of misschien ben ik dat gewoon.

Caroline is nogal een egocentrisch karakter, terwijl Lily het liefste, aardigste en schattigste meisje is dat ik ken. Onze families werden vrienden, maar niet zo close dat we betrokken zouden zijn bij haar bruiloft. Ik heb Lily al jaren niet gezien!

En je zou denken dat bruiloften leuk zijn, ja dat zijn ze. Het ding met Fairfax... het is bijna honderd procent zeker dat haar broer komt, en... dat is slecht... vreselijk.

Het probleem was Ethan. Alleen al denken aan hem maakt mijn maag pijn. Ik moet excuses verzinnen, veel excuses om niet naar die bruiloft te gaan, voor niets in de wereld.

Ethan... nou, voor mij was hij de perfecte jongen. Mijn beste vriend toen ik een klein meisje was. Hij was de droom van elk meisje op de middelbare school en mijn eerste en enige crush.

Ik heb jaren niet gedacht aan alles wat er in die tijden gebeurde, het doet nog steeds pijn, ik heb zoveel gehuild om hem.

Mijn leven was nooit meer hetzelfde en mijn zelfvertrouwen was vernietigd, hoe kon ik hem überhaupt zien? Wat zou ik hem vertellen? Nee, nee... beter er niet eens aan denken.

Ik denk dat zijn leven goed moet zijn geweest, we waren zo verschillend als kinderen, onze families, en onze sociale klasse, maar ik realiseerde het me pas toen het te laat was.

Ethan was zo knap, populair, intelligent en ik... was niets. Soms, als ik aan hem denk, vraag ik me af hoe hij nu is. Hij moet succesvol, getrouwd en gelukkig zijn. Nee, nee... beter niet aan hem denken. Het doet te veel pijn. Ik herinner me nog steeds zijn woorden die me kapot maakten.

Hij zal waarschijnlijk bij de bruiloft van zijn zus zijn, er is geen manier dat hij niet bij haar zal zijn op die belangrijke dag. Maar ik zal niet gaan, en ik zal hem niet zien, en alles zal goed komen. Precies, alles zal goed komen, Priscilla.

Ik werk bij een bouwbedrijf en mijn baas is onlangs een kleine interieurontwerpafdeling begonnen. Ik wilde altijd een soort kunstenaar zijn, maar helaas kon ik dat niet.

Maar we moeten allemaal ergens beginnen en toen ik de kans zag, greep ik die. Ik moet veel dingen leren. Meestal richt ik me op het magazijn, kijkend naar de materialen, meubels en planten die gebruikt zullen worden in de paar lopende projecten.

En een nieuwe klant is altijd goed nieuws. Mijn baas zei dat het waarschijnlijk nieuwe projecten en grotere klanten zou brengen! Maar terwijl ik aan kansen dacht, hadden mijn collega's het alleen maar over de nieuwe klant, specifiek over hoe aantrekkelijk hij was.

Er is veel commotie, maar alles bij elkaar genomen, is de nieuwe klant knap, en ik hoor verschillende opmerkingen.

"Ik bedoel... is hij echt zo knap?"

"Meisje... je hebt geen idee. Ik zag hem gisteren in een vergadering. Hij is verdomd heet!"

"Vertel ons hoe hij eruitziet!" roept een ander.

"Ufff een bom: jong, lang, blond, met prachtige huid, sexy stem als de hel, verfijnde en dure kleding."

"Is hij single?" hoor ik anderen vragen en terwijl ik naar mijn bureau ga, glimlach ik van binnen.

Ik heb geen geluk met daten. Mijn ex-vriendjes waren niet de meest zorgzame en attente mensen in de wereld. Twee eerdere relaties, niet dat het er veel waren.

Niets uitzonderlijks, geen overweldigende liefde, gewoon dat... gewone relaties. Ik denk dat ze zich vestigden en daarna verveelden ze zich met mij.

Maar kom op… ik weet zeker dat de nieuwe klant niet eens naar mij zal kijken, ik bedoel, ik ben niet dom of verward. Er zijn mooie meisjes op kantoor en een man zoals hij moet getrouwd, verloofd of veel vriendinnen hebben.

Ik weet dat ik een heel aardig persoon ben en een mooie vrouw, zoals Suzy, mijn beste vriendin, altijd zegt... Ik ben nog steeds een vrouw die niet in het schoonheidsideaal past.

Ik ben klein, ik heb veel rondingen, ik heb brede benen en brede heupen. Op school maakten ze vaak grapjes over mijn uiterlijk, en dat heeft me diep geraakt, tot op de dag van vandaag. Ik heb geleerd mezelf te accepteren zoals ik ben. Tenminste, ik blijf proberen.

"Ahhh ze is hier…" hoor ik van mijn collega's en realiseer me dat het Kate is.

"Meiden, die man is buiten ieders bereik... als iemand hem hier kan krijgen... ben ik het. Niet alleen is de klant aantrekkelijk, maar goed verbonden en slim! Hij is niet alleen een mooi gezicht. Dus geen van jullie is opgewassen tegen de taak. Dus hou op met die onzin en ga aan het werk."

“Hee!...” begonnen mijn collega's te zeggen. Wanneer mijn baas tegen ons schreeuwt.

"Iedereen! Aan het werk, we hebben vandaag een belangrijke vergadering! Onze nieuwe klant zou binnenkort moeten arriveren, en ik hoop dat alles perfect is."

Vandaag? Verdorie! Ik had niet verwacht dat het zo snel zou zijn.

“Priscilla… kun je me een kopie van het nieuwe contract bezorgen? En vergeet de updates niet,” vraagt hij me met zijn stevige stem, zonder me zelfs maar gedag te zeggen.

Hij is een goede man, een soort goede baas, maar intimiderend. Voor mij is het min of meer aangenaam omdat ik altijd bereid ben te helpen en te leren. Bij mijn andere collega's is hij vrij koud. Ik ben gewend aan zijn manieren, en hij lijkt vandaag gestrest, dus ik ga snel.

Ik focus me op het werk en alles wat ik moet doen en bereid alles snel voor, en ik denk dat mijn baas tevreden zal zijn. Ik ben dankbaar dat ik niet uitgenodigd ben voor deze vergadering omdat het extreem belangrijk lijkt. Ik ben gewoon een gewone werknemer, het is beter om me niet te bemoeien met te serieuze zaken.

Ik betreur dat ik niet naar de wc kon gaan voordat ik de nieuwe knappe klant zag, zeker weet ik dat ik bloos, en mijn make-up is niet de beste, maar het is niet alsof ik naar een modeshow ga. Het is gewoon een klant, zo aantrekkelijk en briljant als hij is... niets meer, hij komt niet om mij te zien, helemaal niet.

"Priscilla... de baas zei dat wanneer je klaar bent, je de documenten naar de vergaderzaal moet brengen," vertelt een collega me, en daar ga ik heen.

Wanneer ik de deur open, realiseer ik me dat de vergadering al begonnen is, en ik verstijf.

"Oh, Priscilla… precies de persoon die we nodig hadden. Ik vertelde de nieuwe klant net over jou," zegt mijn baas.

Hij. Ethan Fairfax zit naast mijn baas en met een verpletterende glimlach. Hij is elegant gekleed, ziet eruit als een miljoen-dollar model en ondanks dat de jaren zijn verstreken... herken ik hem.

"Oh… hallo Prissy," zegt hij.

En ik voel mezelf struikelen, iemand heeft me laten vallen en ik val met een klap. Vanaf de grond zie ik hem...

Nee… Het kan niet!