Mijn Redder

Rachel

Ik ben op de vlucht voor mijn ex-man. Ja, hij is mijn ex-man, maar hij vindt nog steeds manieren om bij me te komen. Ik ben klaar met het fysieke en emotionele misbruik.

Ik verloor een baby door zijn mishandeling, dat was de druppel, ik weet niet eens of ik nog kinderen kan krijgen. Ik heb geen test in het ziekenhuis afgewacht. Ik wilde gewoon weg, weg uit het ziekenhuis en weg uit het huwelijk. Gewoon weg.

Een week na de miskraam vroeg ik de scheiding aan en tot mijn verbazing maakte hij geen bezwaar. Ik dacht er niet te veel over na. Ik was gewoon blij om van hem af te zijn na de scheiding en van het feit dat hij me niet meer lastigviel. Ik moest mijn trots inslikken en om hulp vragen. Ik heb mijn familie nooit verteld wat er in mijn huwelijk gebeurde. Ik heb ze zelfs niets verteld over de miskraam. Ze waarschuwden me altijd voor hem, maar ik luisterde nooit.

Mijn broer was de enige die niet zei: "Ik zei het toch." Hij hielp me een plan te maken en weg te komen. Hij nam contact op met een vriend in New York City en vroeg of ik daar kon blijven totdat ik weer op mijn voeten stond. Hij kocht een enkeltje naar New York City voor me. Gelukkig waren mijn paspoort en visum nog een paar jaar geldig. Mijn broer en ik besloten dat hoe verder ik kon gaan, hoe beter het zou zijn. Als ik in Nederland bleef, zou hij me altijd kunnen vinden. Verhuizen naar een ander continent zou het iets moeilijker maken.

Dus hier ben ik, op weg naar New York. Ik heb al mijn "het spijt me"-sieraden van hem verkocht en dat gaf me een aardig bedrag om een paar maanden van te leven als ik geen baan zou vinden. Hij heeft het krijgen van sieraden als cadeau voor me verpest, het zal altijd een bittere nasmaak hebben. Weer iets wat hij van me heeft afgepakt.

Ik zit in het vliegtuig op weg naar New York via Dubai, wanneer ik plotseling opschrik door het geluid van de stewardess.

"Mevrouw, gaat het goed met u?"

"Ja, dank u, waarom vraagt u dat?"

"U huilt, mevrouw."

Toen ik mijn gezicht aanraakte, voelde ik de natheid op mijn huid. Ik weet niet precies waarom ik huilde, was het omdat ik op weg was naar vrijheid, of omdat ik alles en iedereen die ik ken achterlaat?

"Het gaat echt goed met me, dank u voor het vragen," zei ik tegen haar.

"Kan ik iets voor u halen, mevrouw?"

Ik besloot dat een glas wijn me door deze vlucht zou helpen. "Een glas wijn, alstublieft," vroeg ik haar.

Ze bracht me meteen een glas wijn en wat pretzels. "Dank u," glimlachte ik naar haar. "Graag gedaan."

Ik leunde achterover en genoot van mijn wijn en pretzels. Daarna legde ik mijn hoofd neer en viel snel in slaap.

Ik sliep het grootste deel van de vlucht. Ik weet niet of het door de wijn kwam, omdat ik emotioneel uitgeput en fysiek moe was, of gewoon een combinatie van alles.

Toen we landden, voelde ik me een beetje beter, een beetje stijf van de lange vlucht, maar beter. Ik had een nieuw perspectief, nieuwe dromen voor mijn leven en een vastberadenheid dat ik dit zou laten slagen en een baan zou vinden. "Dat is het Rachel, wees positief, je gaat het maken en je kunt dit doen en als je het moeilijk hebt, onthoud dan deze woorden: doe alsof totdat je het maakt," zei ik steeds weer tegen mezelf. 'Doe alsof totdat je het maakt.' Geest over materie.

Massimo

Mijn naam is Massimo Marchetti, ik ben de zoon van Salvadore en Rossa Marchetti, die legale restauranteigenaren zijn. Ik benadruk het legale omdat, mijn werk aan de andere kant niet zo legaal is. Ik heb een crimineel imperium, en mijn hoofddoel is om het hoofd te worden van alle Mafia-families in New York City. Mijn vader was nooit in de Mafia of werkte voor de Mafia, maar dat was altijd wat ik wilde zijn, een Mafia-baas. Mijn vader begreep nooit waar dit vandaan kwam bij mij, maar het is gewoon wie ik ben. Met al het geld en de macht die ik in New York City heb, zou ik zeggen dat het slechts een kwestie van tijd is. Ik heb hard gewerkt om te komen waar ik nu ben. En ik zal het hoofd van de Mafia-familie worden. Mijn beste vriend Damon is het hoofd van de georganiseerde misdaadbendes in New York City. Hoe kunnen we vrienden zijn, als we hetzelfde doen, vraag je je af. Damon en ik hebben een goed begrip; we lopen elkaar niet in de weg en helpen elkaar. Hij wil dat ik het hoofd van de Mafia-familie word om zijn eigen redenen.

In mijn privéleven, het beetje dat ik heb, ben ik dominant en beoefen ik BDSM. Het is moeilijk om vrouwen te vinden die in de levensstijl zitten en niet alleen doen alsof, om je geld te pakken te krijgen, of mensen te vertellen dat je hen hebt aangevallen. Het is een zeer moeilijke situatie. Er is een club waar ik naartoe ga als ik wil spelen, maar ik ga daar gewoon niet vaak heen. Er is gewoon niet genoeg tijd in mijn dagen.

Als het op liefde aankomt, ben ik er niet zo zeker van dat liefde in mijn kaarten zit, en liefde op het eerste gezicht is niet iets waar ik in geloof. Vrouwen zijn gewoon een afleiding en staan in de weg van zaken. Ik klink cynisch, maar dat is wat ik denk. Als ik ooit "val" voor iemand, zou die persoon wel heel bijzonder moeten zijn. Vrouwen zeggen altijd dat als een man op een wit paard komt aanrijden, hij voor hen zal zijn. Misschien, als een vrouw op een wit paard naar mij toe komt rijden, zou ik erover nadenken. Ik zou er goed over nadenken.

Ik heb mijn mannen die voor me werken, dus er zijn altijd mensen om me heen; ik ben nooit alleen. Ik voel nooit de behoefte om naar vrouwen of andere vrienden te zoeken. Ik ben tevreden.

Rachel

Ik stapte uit het vliegtuig op JFK en haalde diep adem. Is dit hoe vrijheid ruikt? Ik hoop het echt.

Eerst moest ik wat van de kleren die ik droeg kwijt. Het was winter in Kaapstad, dus ik droeg een winterjurkje, een jas, leggings en lange laarzen. Gelukkig had ik sandalen in mijn handbagage zitten. Hoe ik eraan gedacht had om sandalen in mijn handbagage te stoppen, weet ik niet, maar ik ben blij dat ik het gedaan heb. Stel je voor dat ik in deze hitte rond moest lopen met winterkleren aan. Nee, dank je. Ik ging naar het damestoilet, deed mijn winterkleren uit en trok mijn sandalen aan. De jurk was nog steeds een beetje zwaar, maar ik voelde me tenminste koeler. Dat voelde zoveel beter toen ik het damestoilet verliet. New York is heet, ik ben zeker niet gewend aan deze hitte.

Ik ging naar de bagageband en haalde al mijn tassen op. Ik voelde me heel opgewonden over dit nieuwe hoofdstuk in mijn leven.

Eerst een Uber regelen en naar het huis van mijn broer’s vriend gaan. Ik stapte in een Uber en gaf de chauffeur het adres van Herman, de vriend van mijn broer. Hij woont in de Lower East Side. Ik had mijn broer’s vriend nog nooit ontmoet, maar hij klonk heel aardig toen mijn broer over hem sprak, en het is heel aardig van hem dat ik bij hem mag blijven.

Terwijl de Uber-chauffeur wegreed van het parkeerterrein, werd ik overweldigd door alles wat ik zag, het was zo groot, druk en mooi. Ik drukte mijn gezicht tegen het raam en keek naar alle gebouwen en auto’s die voorbijgingen, en in mijn hoofd hoorde ik alleen maar het lied van Alicia Keys, Empire State of Mind, de woorden.

“Baby I’m from New York

Concrete jungle where dreams are made of

There’s nothin’ you can’t do

Now you’re in New York

These streets will make you feel brand-new

Lights will inspire you

Let's hear it for New York

New York, New York"

Die woorden bleven maar door mijn hoofd spelen, keer op keer. Toen we bij het gebouw aankwamen, zag ik een andere gele taxi en was erg teleurgesteld dat ik er op het vliegveld geen had genomen. Waar ben je in New York als je niet in een van de gele taxi's hebt gereden? Ik maakte een mentale notitie om er binnenkort een te gebruiken. We bereikten Grand Street, in de Lower East Side waar Hermans appartement was. Het gebouw leek op een brownstone appartementengebouw. Het zag eruit als New York, of moet ik zeggen zoals je het in de films ziet.

Ik stapte uit de Uber, pakte mijn bagage, bedankte de chauffeur en vond het appartement.

Een goedgebouwde man met bruin haar en bruine ogen deed de deur open, hij was een aantrekkelijke man. Is iedereen in New York aantrekkelijk? dacht ik bij mezelf.

“Hallo Rachel, ik ben Herman, kom binnen alsjeblieft.”

“Hoi Herman, dank je wel.”

“Kan ik je helpen met je tassen?”

“Dank je Herman, dat zou ik waarderen.”

Herman bracht mijn tassen naar mijn kamer. "Je zit hier, Rachel. Ik laat je even uitpakken, ik ben in de woonkamer," zei Herman en liet me alleen om uit te pakken. Het was een kleine kamer, maar het was goed genoeg voor nu. Toen ik klaar was, ging ik naar de woonkamer om Herman te vinden.

"Daar ben je," zei hij toen ik de woonkamer binnenliep. "Hoe was je vlucht?"

"Lang, maar ik ben er nu en kan niet wachten om opnieuw te beginnen."

"Kom zitten, dan kunnen we praten. Kan ik je een glas wijn aanbieden?"

"Ja, graag."

"Rood of wit?"

"Jij mag kiezen," zei ik. Ik ging zitten op een bruine L-vormige bank naast het raam en maakte het me gemakkelijk.

"Wat zijn je plannen?"

"Nou, eerst wil ik een baan zoeken. Ik weet dat ik een administratieve achtergrond heb, maar ik doe alles totdat ik gesetteld ben en iets in de administratie kan vinden."

"Mijn vriendin zag een advertentie voor een barista in een koffiebar in de buurt als je geïnteresseerd bent. Het kan je bezig houden terwijl je iets anders zoekt."

"Dat klinkt geweldig, dan kan ik met mijn spaargeld alvast een appartement zoeken."

"Geen haast, Rachel, echt geen haast. Ik heb je broer verteld dat je hier zo lang kunt blijven als je nodig hebt."

"Dank je, Herman, maar het is goed. Het zal goed voor me zijn om weer op mezelf te zijn, opnieuw te beginnen en onafhankelijk te worden."

"Zoals je wilt. Ik geef je het adres van de koffiebar, dan kun je er morgen naartoe gaan."

"Dank je, Herman."

We praatten over wat hij doet voor de kost, waar zijn vriendin Sally werkt en hoe hij mijn broer kent. We dronken een hele fles wijn terwijl we aan het kletsen waren. Twee uur gingen voorbij zonder dat we het merkten. Toen ik op mijn horloge keek, vertelde ik Herman dat ik een douche ging nemen en naar bed ging, de jetlag begon me te pakken en ik wilde de volgende ochtend vroeg bij de koffiebar zijn.

"Geen probleem, Rachel. Als het mogelijk is, kunnen we morgenavond samen eten? Dan kun je Sally ook ontmoeten en kunnen we over alles praten."

"Ik zorg dat ik er morgenavond ben. Dank je, Herman. Welterusten."

"Welterusten, Rachel."

Ik ging naar mijn kamer en pakte mijn toiletspullen. Daarna nam ik een broodnodige douche. De vlucht duurde 36 uur met alle aansluitende vluchten en ik voelde me plakkerig en vies. Ik stapte onder de douche en spoelde al het vuil weg. Terwijl ik mijn haar waste, dacht ik aan mijn ex-man en hoe ik hem en het verleden letterlijk wegwaste. Ik ben in een nieuw land, een nieuwe stad, ver weg van hem. Ik ga dit laten werken. Ik ga morgen die koffiebar binnen met meer zelfvertrouwen dan ik voel en de baan krijgen. Dat zal een begin zijn, een goed begin. Toen ik in bed stapte, voelde ik me lichter en klaar voor morgen.