De Empathische Zwangerschapspijnen van de CEO

De lucht in de chique kamer leek alsof hij eruit gezogen was. Voor een moment kon Emily Brown niet ademen, haar lichaam bevroren. Haar ogen trilden terwijl ze naar de man voor haar keek. Nee, ze keek echt naar het document dat hij haar overhandigde, luisterend naar zijn kille stem.

"Onderteken deze scheidingsovereenkomst. We zijn dit eerder overeengekomen," zei hij.

Ja, ze waren het drie jaar geleden eens geworden. Emily bespotte zichzelf stilletjes, terwijl ze een zwangerschapsecho-rapport achter haar rug klemde. Ze kon het nu niet laten zien.

Slechts twee uur geleden ontdekte ze dat ze een maand zwanger was. Haar eerste reactie was vreugde, gevolgd door paniek en hulpeloosheid. Ze vroeg zich af hoe ze het de man voor haar moest vertellen, maar nu leek het alsof ze helemaal niets kon zeggen.

Uiteindelijk was ze met Michael Smith getrouwd zodat ze allebei konden krijgen wat ze wilden. Drie jaar geleden had ze een plek nodig voor haar en haar moeder om zich te vestigen, en hij had een gehoorzame vrouw nodig om de druk van zijn familie om te trouwen het hoofd te bieden.

Ze herinnerde zich nog wat hij toen had gezegd. "Ik ga akkoord met je voorwaarden en geef je de titel van mevrouw Smith voor drie jaar. Na drie jaar scheiden we." Hij pauzeerde en voegde eraan toe: "En word niet verliefd op me, want ik zal nooit van jou houden." Michaels woorden leken in haar oren te weerklinken, maar nu voelden ze als een klap in het gezicht.

De bitterheid en pijn in haar hart onderdrukkend, pakte ze de scheidingsovereenkomst niet, maar keek Michael met een kalme blik aan. "Maar, het is nog geen drie jaar." Er was nog een jaar en drie maanden over tot hun afgesproken scheidingsdatum, toch was hij zo gretig om de scheidingsovereenkomst te presenteren, haar herinnerend aan wat ze gisteren in het ziekenhuis zag.

Hij was langs haar heen gerend, een andere vrouw vasthoudend. Met een gezicht vol bezorgdheid had hij haar helemaal niet opgemerkt. Maar zij zag dat de vrouw in zijn armen Sophia Brown was, die twee jaar geleden naar het buitenland was gegaan. Dus het was omdat zij terug was.

Hij leek zijn geduld te hebben verloren, geïrriteerd en ruw gooide hij de scheidingsovereenkomst in haar gezicht. "Onderteken het. Je krijgt genoeg compensatie. Sophia is terug, en onze schijnvertoning moet eindigen," zei Michael emotieloos, waarna hij zich omdraaide en vertrok, de deur achter zich dichtsmijtend.

Het duurde een minuut voordat Emily herstelde van zijn woorden, en tranen begonnen oncontroleerbaar te vallen. Dus hun bijna twee jaar durende huwelijk was een schijnvertoning geworden op het moment dat Sophia terugkeerde.

Ze had het moeten weten. Michaels hart had altijd bij Sophia gehoord. Maar twee jaar huwelijk hadden haar bijna Sophia's bestaan doen vergeten, en ze had bijna geloofd dat ze na het huwelijk verliefd konden worden. Het was allemaal haar illusie.

Twee jaar geleden was Sophia vertrokken voor haar danscarrière in het buitenland, en Michael had haar naar het vliegveld achtervolgd maar kon haar niet tegenhouden. Hij had zich 's nachts dronken gevochten en toevallig Emily ontmoet, die uit haar huis was gezet.

Op dat moment was ze in een wanhopige toestand, en Michael, geboren in een topklasse familie, leek haar enige hoop. Ze dacht dat hij haar redding zou zijn, maar ze had het mis. Hij was als een andere afgrond.

Een maand geleden was hij tijdens een feestje gedrogeerd, wat leidde tot hun eerste seks sinds hun huwelijk. Hij had haar nooit aangeraakt, alsof ze gevaarlijk was, en ze wist dat hij trouw bleef aan Sophia. Maar die ene keer werd ze zwanger.

Emily zat zwakjes op de rand van het bed, haar hoofd gebogen en zachtjes haar platte buik aanrakend, mompelde ze tegen zichzelf, "Wat moet ik met jou doen?"

Ondertussen had Michael net het huis verlaten toen hij een telefoontje van het ziekenhuis kreeg. Hij fronste onmiddellijk en antwoordde: "Ik kom er meteen aan."

De VIP-orthopedische afdeling van het Evergreen Ziekenhuis was vol met mensen, maar niemand durfde de bleke, met tranen bevlekte vrouw op het bed te benaderen vanwege de puinhoop op de vloer. Sophia had net de laatste lamp die ze kon bereiken op de grond gegooid, haar frustratie uitend. De lamp viel in stukken uiteen aan de voeten van de anderen. "Ga weg, allemaal, ga weg!" Haar schorre schreeuw vulde de hele afdeling.

De orthopedisch hoofdarts stapte voorzichtig naar voren om haar te troosten, "Mevrouw Brown, uw knieblessure is tijdelijk. Het zal volledig genezen."

Sophia keek hem met wrok aan, haar stem vol haat. "Ik heb over een maand een wedstrijd. Ik moet binnen een week herstellen. Als je dat niet kunt, ga dan weg."

Iedereen wisselde hulpeloze blikken uit toen ze Sophia's hysterische uitbarsting hoorden. Het ziekenhuispersoneel had een hekel aan het omgaan met zulke verwende nesten. Ze konden haar niet beledigen, maar ook niet wegsturen. Ze moesten voorzichtig zijn, vooral omdat Sophia persoonlijk naar het ziekenhuis was gebracht door de erfgenaam van Smith Corporation.

"Wat is er aan de hand?" Michael kwam de kamer binnen en zag de chaos terwijl de dokters en verpleegsters blikken wisselden. Zijn koude uitdrukking verzachtte iets toen hij de bleekgezichte Sophia op het bed zag.

"Ik heb met de dokters gesproken. Uw knie is geen groot probleem. U hoeft zich geen zorgen te maken." Hij troostte Sophia zachtjes en wenkte de dokters weg.

Zodra Sophia Michael zag, zette ze meteen een zwakke en gekwetste uitdrukking op. "Michael, zal ik nooit meer kunnen dansen?"

"Onzin. Ik zorg ervoor dat de dokters je genezen." Michael streelde zachtjes haar hoofd. Sophia's ogen lichtten op, en ze leek een ander persoon dan de wrokkige, schreeuwende vrouw van eerder.

"Michael, ik geloof je." Sophia greep de kans om Michael's middel te omhelzen en begroef haar gezicht in zijn borst. Michael's lichaam verstijfde even, maar hij duwde haar niet weg, hoewel hij haar ook niet terug omhelsde. Tenslotte was Sophia's knieblessure zijn schuld.

Toen hij haar niet wegduwde, tilde Sophia plotseling haar hoofd op om Michael te kussen. Ze wist dat hij getrouwd was, maar wat dan nog? Ze geloofde dat Michael nog steeds van haar hield. Ze had Emily nooit serieus genomen, en dat zou ze nu zeker niet doen.

Nu ze terug was, zou Emily alleen hetzelfde leven verdienen als voorheen. Dromen van een leven met Michael en in luxe leven was slechts een dagdroom.

Maar deze keer draaide Michael plotseling zijn hoofd, waardoor hij haar kus ontweek. Sophia deed alsof ze verward was en keek hem aan. "Michael, jij..."

Michael voelde zich plotseling een beetje misselijk en ontweek haar haastig. Hij wist niet zeker of het de geur van ontsmettingsmiddel in de kamer was of Sophia's te sterke parfum. "Sorry, rust goed uit. Ik heb werk te doen. Ik zie je morgen." Michael zei dit en verliet de kamer zonder om te kijken. Sophia keek naar zijn vertrekkende figuur en kneep stevig in het laken. Sophia dacht bij zichzelf, 'Het maakt niet uit. Michael zal vroeg of laat van mij zijn.'

Na een tijdje pakte ze haar telefoon, keek ernaar en glimlachte tevreden. Ze sloeg een foto op, opende Emily's Facebook en stuurde deze foto. Het was een foto waarop ze Michael stevig omhelsde. Vanuit de hoek leek het alsof Michael haar in zijn armen hield.

Sophia dacht bij zichzelf, 'Emily, dit is mijn cadeau aan jou bij mijn terugkeer.'

Ze was woedend geweest toen ze hoorde dat Michael met Emily was getrouwd.

Emily streek het verfrommelde echografierapport glad en staarde er een paar minuten naar. Links van haar lag de echtscheidingsakte, en rechts het echografierapport. Ze dacht terug aan alles wat er de afgelopen twee jaar was gebeurd en liet een zelfspotlach horen. 'Als ik niet van Michael houd, zou alles dan veel eenvoudiger zijn?'

Ze kon onmiddellijk de echtscheidingsakte ondertekenen, het geld nemen en vertrekken. Ze kon ook zonder aarzeling de baby laten aborteren en Michael nooit meer zien. Maar ze was verliefd op hem geworden, van achttien tot vijfentwintig, hem stilletjes liefhebbend gedurende haar jeugd.

Het notificatiegeluid van haar telefoon haalde haar terug naar de realiteit. Toen ze haar telefoon opende, verbleekte haar gezicht zichtbaar en trilde haar hand die de telefoon vasthield lichtjes.