Na de Wedergeboorte Vervong Ik Haar als ieders Crush

‘Ember, ik had geen idee dat gisteren jouw en Gab’s jubileum was. Als ik het had geweten, had ik erop gestaan dat hij niet met mij mee naar het ziekenhuis zou gaan. Als je op iemand boos moet zijn, geef mij dan de schuld.’

Wie in godsnaam maakt al dat lawaai...

Geërgerd keek ik op en zag een meisje met fijne gelaatstrekken, terwijl de tranen over haar gezicht stroomden. Iets aan haar kwam me bekend voor. Ik verstijfde een seconde, mijn brein dat haar probeerde te plaatsen. Toen schoot er ijs langs mijn ruggengraat omlaag.

Isabelle Pryce? Dat C-list-sterretje dat als een gier om mijn man heen had gecirkeld?

Ik herinnerde me dat ik zwanger op de set was verschenen om Gabriel te bezoeken. Isabelle had zó verschrikkelijk zoet aangeboden me te helpen hem te vinden. Gabriel was nergens te bekennen, maar Isabelle’s handen vonden mijn rug wel—vlak voordat ze me van die klif af duwde. Twee levens eindigden door één brute duw.

Dus... ik was herboren?

Woede stroomde door me heen als een natuurbrand.

SMACK!

Mijn handpalm kwam hard terecht op Isabelle’s porseleinen wang. De hele ruimte viel doodstil. Toen draaiden alle camera’s en microfoons op het eindfeest zich naar mij toe alsof ik het hoofdnummer was.

Gabriel, die me de hele avond als meubilair had behandeld, schoot overeind uit zijn stoel en stormde op me af, woede die in golven van hem afstraalde.

‘Ember Blake, ben je je verdomde verstand verloren?’

‘Gab, word niet boos op Ember. Ze is gewoon van streek omdat je gisteren met mij naar het ziekenhuis bent gegaan in plaats van jullie jubileum samen te vieren. Het is allemaal mijn schuld.’ Isabelle klemde haar roder wordende wang vast, het toonbeeld van gekwetste onschuld terwijl ze zachtjes aan Gabriels mouw trok.

‘Wat een ernstige verwonding.’ Ik liet mijn blik afdwalen naar de pleister op Isabelle’s hand, mijn toon druipend van sarcasme. ‘Een pleister-niveau noodgeval. Absoluut de moeite waard om hem naar het ziekenhuis te slepen.’

Een piepklein krasje en ze had het tot een jonkvrouw-in-nood-moment weten te maken. Indrukwekkend, echt.

‘Ik weet niet welk spel je speelt, maar nu ga je je excuses aanbieden aan Belle.’ Gabriels stem was scherp, zijn ogen boorden zich in mij met nauwelijks ingehouden woede.

Natuurlijk. Gabriel kon nooit weerstand bieden aan een huilende vrouw. Excuses? Dat kon hij vergeten. De enige manier waarop ik me bij die slang zou verontschuldigen, was als bij haar stadium vier kanker werd vastgesteld—en zelfs dan moest ik er nog even over nadenken.

‘Gabriel. Scheiden.’ Ik hield zijn blik recht vast, mijn stem vlak en koud.

Die eis overviel hem duidelijk. Zijn gezicht schoot van schok naar ongeloof en ergernis voordat zijn stem gevaarlijk laag werd. ‘Voor al die verslaggevers? Op mijn wrap party? Wat voor flikflak probeer jij uit te halen, Ember?’

Ha. Alles wat ik deed was voor hem gewoon ‘iets uithalen’.

Ik draaide me op mijn hak om en liep weg zonder nog een woord te zeggen. De roddelbladenkoppen van morgen schreven zichzelf praktisch: ‘Vrouw van Gabriel Sinclair mishandelt rijzende sterlet, eist scheiding op openbaar evenement.’ Laat ze maar praten. Binnenkort zou iedereen weten dat ik niet blufte.

In de parkeergarage keek mijn chauffeur me aan via de achteruitkijkspiegel. ‘Mevrouw Sinclair, terug naar het huis?’

Ik had een ritueel. Na elk van Gabriels wrap parties ging ik vroeg naar huis om vanaf nul kater-soep te maken, en ik timede het perfect zodat het klaarstond wanneer hij dronken binnen kwam struikelen. Drie jaar. Ik had geen enkele keer gemist.

Nu? Gabriel kon rechtstreeks naar de hel. Ik maakte hem helemaal niks. Het enige wat ik wilde was instorten en aan niets hiervan denken. Bovendien zou hij vannacht toch niet thuis zijn. Isabelle had waarschijnlijk een uur of twee nodig om in zijn borst te snikken.

Ze had zo hard gewerkt om mij kapot te maken, zonder te beseffen dat Gabriels echte eindspel haar ook niet omvatte. In mijn vorige leven zou Gabriel over een jaar zijn werkelijke ware liefde ontmoeten. Om haar te beschermen zou hij mij als menselijk schild gebruiken—opzettelijk Isabelle’s jaloezie opstoken tot ze knapte en mij en mijn ongeboren kind vermoordde.

Zielig. Zijn wettige vrouw was niets meer dan een handige opstap naar zijn echte romance.

Het geluid van een motor sneed door de stilte en werd luider. Gabriel was thuis?

‘Ember! Je bent vanavond te ver gegaan!’ Hij beukte door de deur, bijna trillend van woede. ‘Stap in de auto. Je gaat je excuses aanbieden aan Belle. Nu.’

Altijd maar met die excuses. Ik had die eis in mijn vorige leven zó vaak gehoord dat ik hem in mijn slaap had kunnen uitschreeuwen.

Ik draaide de trouwring om mijn vinger—hij was inderdaad los gaan zitten. ‘Weet je wat? Dit past al heel lang niet meer goed.’ Net als deze grap van een huwelijk en deze verspilling van een man. Allebei hoorden ze in de prullenbak.

Mijn onverschilligheid maakte hem alleen maar bozer. Hij greep ruw mijn kin vast en dwong me hem aan te kijken. ‘Nu ineens moeilijk te krijgen? Of ben je vergeten hoe je je destijds in de eerste plaats mijn bed in hebt gemanipuleerd?’

Er ontsnapte me een bittere lach. Hij had mijn liefde voor hem altijd gebruikt als vrijbrief om me als vuil te behandelen. Maar luister, Gabriel—ik hou niet meer van je. Dus wat ga je daaraan doen?

Isabelles beltoon sneed door de spanning heen. Gabriel liet zijn hand vallen alsof ik hem had verbrand en nam op, terwijl zijn hele houding verzachtte.

Haar weeïge stem droop uit de speaker. ‘Gab, ik maak me zó’n zorgen. Wat als Ember boos op je is door mij? Je werkt jezelf kapot. Waarom kan ze niet wat begripvoller zijn?’ Een pauze, en dan: ‘Voor jou, zodat je eindelijk wat rust kunt krijgen… ik zou me best nog een keer door haar laten slaan als dat betekent dat jullie twee weer vrede kunnen sluiten.’

Elk woord was zorgvuldig berekend gif. Ze had mij neergezet als de slechterik, hem eraan herinnerd dat ik haar had geslagen, en zichzelf geschilderd als de martelares die bereid was te lijden voor zijn geluk. Als ze zoveel moeite in echt acteren had gestoken in plaats van manipulatie, had ze misschien een Oscar gewonnen.

Precies volgens verwachting verstrakte Gabriels gezicht. ‘Ember is je excuses niet waard. Zij zit fout. Maak je geen zorgen—ik laat je niet voor niets lijden.’

Door Isabelle was ik vaker door de roddelpers door het slijk gehaald dan ik kon tellen. Gabriel had me niet één keer verdedigd. Maar laat haar een paar krokodillentranen huilen, en hij dwong zijn eigen vrouw om te kruipen voor zijn minnares.

Ik kon hier vannacht niet blijven. Met Gabriel Sinclair trouwen was de slechtste beslissing van mijn leven geweest. Een tweede kans krijgen en op dag één nog steeds met zijn bullshit moeten dealen? Echt iets voor mij.

Ik griste een jas mee en wierp hem een blik toe die van minachting droop. ‘Laat me je gezellige babbeltje vooral niet storen. Het huis is helemaal van jou. Maar even een waarschuwing—ik heb normen. Neem geen vuil mee naar huis.’

Dat ‘vuil’ was natuurlijk Isabelle. Ik hoefde Gabriel niet aan te kijken om te weten dat zijn gezicht op ontploffen stond. Waren ze zo geobsedeerd door elkaar? Prima. Ik hoopte dat ze erin zouden stikken.

Ik belandde in een duister kroegje op de hoek, met bassen zo hard dat ze mijn ribbenkast deden trillen. Op dit moment wilde ik niets liever dan mijn gedachten verdrinken in alcohol en deze complete ramp van een avond vergeten.

‘Iets sterks. Dank je.’ Ik schoof een paar biljetten naar de barman. Zonder iets te zeggen schonk hij me een glas in.

De drank brandde in mijn keel, warmte stroomde al na één slok door mijn lijf. Ik gooide een tweede achterover. Toen een derde. De randen van de ruimte begonnen wazig te worden.

Door de aangename roes heen zag ik een man in een zwart nette overhemd langs lopen. Zelfs met mijn troebele blik kon ik zien dat hij beeldschoon was.

‘Alleen op pad?’ Ik stak mijn hand uit en greep zijn mouw.

Hij draaide zich om, één wenkbrauw geamuseerd opgetrokken. Scherpe kaaklijn. Rechte neus. Stormgrijze ogen. Holy shit. Nog knapper dan Gabriel…

Ik trok aan zijn overhemd en boog dicht naar hem toe. ‘Ben jij een model? Hoeveel voor de nacht?’

Hij antwoordde niet, hij bestudeerde me alleen met die intense ogen. Toen hij bleef zwijgen, rommelde ik in mijn tas en mepte al het geld dat ik had tegen zijn borst. ‘Ik heb geld. Ga zitten en drink met me…’

Een trage glimlach krulde om zijn lippen terwijl hij een stroom rook mijn kant op uitblies. ‘Schatje, weet je zeker dat je op een plek als deze moet zijn, gekleed als jij?’

Ik keek omlaag. Dichtgeknoopte witte blouse. Nette korte pufferjas. Ik zag eruit alsof ik zo uit een ouderraadvergadering was weggelopen. Ik haalde mijn schouders op en schudde de jas van me af, waarbij de beweging rondingen onthulde die ik meestal verborgen hield. Mijn figuur was verdomd goed—ik kleedde me alleen de meeste dagen als een non. Ik pakte zijn kraag en trok hem dichterbij. ‘En nu dan?’

Er flitste iets donkers door zijn ogen. Hij stak zijn hand op en maakte langzaam de bovenste twee knopen van mijn blouse los, zijn vingers strijkend langs mijn sleutelbeen. Zijn lippen raakten mijn oor toen hij mompelde: ‘Nu zie je eruit alsof je hier hoort.’

Ik kwam op mijn tenen en klemde zijn oorlel tussen mijn tanden. ‘Je kunt een tijdje teren op knap zijn. Maak me blij. Maar er zijn genoeg knappe jongens in deze stad, en als je me verveelt…’ Ik liet de dreiging in de lucht hangen. ‘Dan ruil ik je in voor een nieuwer model.’

Als Gabriel kon vreemdgaan en er een minnares op na kon houden, waarom zou ik dan verdomme niet?

‘Vic, kom op.’ riep iemand naar hem.

Ik sloeg mijn armen om zijn middel. ‘Hij is van mij vannacht. Betaald en al. Hij gaat nergens heen behalve waar ik zeg.’