Hoofdstuk 2

De menigte barstte in lachen uit. "Vic, sinds wanneer draai jij trucjes? Hoe komt het dat je ons niet even hebt gewaarschuwd?"

Mijn telefoon ging—Gabriels speciale beltoon. De man voor me las mijn beller-ID hardop voor, duidelijk geamuseerd. "'Echtgenoot?'"

Ik lachte en zwaaide met mijn telefoon naar hem. "Zo te zien is hij klaar met het sussen van zijn bijvrouw en weet hij weer dat hij een wettige vrouw heeft."

Plotseling werd de menigte stil. Gabriel verscheen uit het niets—hoe had hij me in godsnaam gevonden? Hij greep mijn hand, zijn stem ijskoud. "Genoeg lol gehad? We gaan naar huis."

Iedereen kon zien dat we elkaar kenden en ging opzij om ons door te laten.

De man die Vic heette glimlachte. "Je man is je persoonlijk komen ophalen. Misschien moet je je gedragen."

"Geen sprake van! Hij heeft me nog niet gelukkig gemaakt. Ik heb er goed geld voor betaald!" Ik worstelde om te blijven, maar toen gooide Gabriel me over zijn schouder.

"Zet me neer..." Ik schopte en maaide met mijn armen naar hem. Hij gaf geen kik.

Daarna ging ik out. Ik kwam pas de volgende ochtend weer echt bij.

Onbekende kamer. Onbekend bed. Ik probeerde gisteravond te reconstrueren. Had ik echt een willekeurige knappe vent een voorstel gedaan? Ik haalde diep adem en sloeg het dekbed van me af. Ik droeg niets behalve een badjas.

O god, had ik echt... Ik greep mijn telefoon en belde in paniek mijn beste vriendin Ceria Hart.

"Ik was gisteravond in een club..."

"En ik denk dat ik in een hotel ben..."

Ik ratelde onsamenhangend over mijn situatie. Het volgende moment kwam Gabriel binnen, met een gezicht als onweer.

"Een one-night stand?"

"Ember, verdomme meid..." Ceria zat aan de andere kant gretig te wachten op de sappige details. Ik staarde ongemakkelijk naar Gabriel.

"Ik moet ophangen!"

"Wat doe jij hier?" Er sloop irritatie in mijn stem.

"Naar wie hoopte je precies wakker te worden?"

Ik trok mijn badjas met opzettelijke traagheid recht. "Dat model van gisteravond natuurlijk. Ik bedoel, ik heb hem ervoor betaald..." Mijn toon was luchtig, totaal onaangedaan. Als Gabriel een maîtresse kon hebben, waarom zou ik dan geen plezier mogen hebben?

Gabriels frons werd dieper, zijn blik nog killer. "Wat is er in hemelsnaam mis met je? Midden in de nacht door clubs rennen alsof je geen reputatie te beschermen hebt. Als ik niet was opgedoken en je hierheen had gebracht, denk je dat je hier veilig en wel zou liggen?"

Belachelijk. Voor wie was dit toneelstukje eigenlijk bedoeld?

Toch spoelde er opluchting door me heen nu ik wist dat ik niet echt met een vreemde naar bed was geweest. Ik gaf hem een spottende glimlach. "Waarom ben je zo pissig? Zou je nu niet bij Isabelle moeten zijn? Of wat—is ze niet bereid, dus kom je het op mij afreageren?"

Gabriels gezicht betrok. "Ember, jij hoort een verfijnde vrouw uit een goede familie te zijn. Op dit moment gedraag je je als ordinair tuig."

"Nou, dank je. En weet je wat? Ik ben niet alleen ordinair—ik ben ook seksueel gefrustreerd. Dus tenzij je bedrogen wilt worden en morgenochtend de krantenkoppen wilt halen, stel ik voor dat je me die scheiding geeft."

Ik lachte zorgeloos. Drie jaar huwelijk en Gabriel had me nooit aangeraakt. In mijn vorige leven was ik waardig en gracieus gebleven, had ik bij elke bocht toegegeven, tot het me het leven kostte.

'Sexueel gefrustreerd, hè?' Gabriel liet een kille lach horen en rukte me van het bed omhoog, terwijl hij mijn kin vastgreep.

Toen hij naar me toe boog om me te kussen, draaide ik me vol afkeer weg. 'Weet je wat, Gabriel? Zelfs de huurjongens in die club weten beter hoe ze een vrouw moeten plezieren dan jij.'

Ik duwde hem hard van me af. 'Laten we scheiden. Dat is beter voor iedereen, toch? Jij wilt je vrijheid? Ik geef ’m je.'

Hij had zich waarschijnlijk nooit kunnen voorstellen dat zijn gehoorzame vrouw van drie jaar zoiets zou zeggen. Zijn uitdrukking flakkerde met iets ingewikkelds. 'Heb je enig idee wat een scheiding voor ons zou betekenen?'

'Wat het zou betekenen?' Ik kantelde mijn hoofd en deed alsof ik erover nadacht. 'Het betekent dat ik elke avond in clubs kan doorbrengen en met hete gasten kan aanpappen, en dat jij niet hoeft om te gaan met een vreemdgaande vrouw.'

Gabriels stem werd ijzig. 'Ember, je bent je verstand kwijt. Wees gewoon een goede mevrouw Sinclair. Ik doe alsof ik dit allemaal niet gehoord heb.'

'Prima. Laat Isabelle stoppen met de entertainmentindustrie, en dan overweeg ik om getrouwd te blijven.'

Ik wist zijn antwoord eigenlijk al. Gabriel zou Isabelle nooit voor mij opgeven.

'Absoluut niet.' Precies zoals ik verwachtte. Hij aarzelde geen moment. 'Vraag om iets anders. Alleen dat niet.'

Ik stak mijn hand uit, greep zijn stropdas en trok hem dicht naar me toe. 'Als je zo tegen scheiden bent, waarom heb je me dan op onze trouwdag laten zitten om bij een andere vrouw te zijn?!'

Mijn stem brak. Ik wilde huilen, maar ik hield het tegen.

Gabriels reactie was ijskoud. 'De zakelijke belangen van de familie Sinclair en de familie Blake zijn diep met elkaar verweven. Een scheiding op dit moment zou beide families zwaar schaden en onze concurrenten een opening geven...'

Zelfs nu had een zielig deel van mij gehoopt dat zijn weigering om los te laten iets—wat dan ook—te maken had met echte gevoelens voor mij. Blijkbaar was ik gewoon waanzinnig.

Gabriel dwong me de auto in. De hele rit naar huis zaten we zwijgend als vreemden naast elkaar. De auto reed voor bij onze villa op de heuvel.

In een hoek zat een meisje in een witte jurk ineengedoken als een verdwaald kitten. Isabelle.

'Zoals een slechte stuiver.' Ik liet een kille lach horen.

Zodra Gabriel uitstapte, snelde Isabelle naar hem toe. 'Gab!'

'Isabelle, Gabriel en ik zijn nog niet gescheiden. Waarom zo’n haast? Probeer je nu al vrouwe des huizes te spelen? Heeft je moeder je niet geleerd dat je niet achter getrouwde mannen aan moet jagen?'

Vrouwen kennen vrouwen. Ik prikte dwars door die tweeledige trut heen.

'Ember!' In Gabriels stem klonk een waarschuwing.

'O ja, ik was het vergeten. Jij hebt geen moeder.'

Ik keek Isabelle kalm aan en vroeg me af welk nobel excuus Gabriel in mijn vorige leven zou hebben verzonnen als hij had geweten dat zij degene was die me had vermoord. Had hij ooit, al was het maar een moment, om mij gerouwd? Om ons ongeboren kind gerouwd?

'Ember, je hebt het helemaal mis. Ik hoorde alleen dat je gisteravond van huis was weggelopen en ik maakte me zorgen om je...' Isabelles tranen begonnen opnieuw te stromen.

'Wat dan ook. Jullie twee halen maar bij. Neem gerust de tijd met het troosten. Ik ga naar binnen.'

Ik had geen zin om naar deze voorstelling te kijken. Ik wuifde ze weg en ging naar boven.