Hoofdstuk 3

Vanuit het raam op de tweede verdieping zag ik Isabelle snikkend tegen Gabriels borst aan, terwijl hij zachtjes over haar rug wreef. Een tederheid die ik nooit, maar dan ook nooit van hem had gevoeld.

Ik dacht terug aan hoe Gabriel in mijn vorige leven tegen me had gezegd dat ik ‘de verstandigste’ moest zijn. Ik had van hem gehouden, hem vertrouwd, en zijn onzin geslikt dat hij Isabelle zag als ‘gewoon een kleine zus’. Dus onder het mom van mijn gulheid en vertrouwen was hij met haar het bed ingekropen.

Ik gooide een paar spullen in een koffer, pakte de sleutels van mijn met stof bedekte BMW en reed weg. Deze scheiding ging door, of hij het nou leuk vond of niet.

De Guanlan Apartments—een studio die mijn ouders vlak bij de campus hadden gekocht toen ik op de universiteit zat omdat ze zich zorgen maakten over de omstandigheden in de studentenhuizen. Ik was hier al eeuwen niet meer geweest. Nu was het mijn toevluchtsoord. Toen ik eenmaal gesetteld was, belde ik Ceria.

Nog geen dertig minuten later stond ze bij mijn deur met tassen volgeladen met alcohol.

‘Zin om te drinken?’ Ceria rammelde met de tassen. ‘Ik heb zelfs de shoot van vandaag afgezegd om me samen met jou eens goed lam te zuipen.’

‘Jij bent de beste.’ Ik wreef liefdevol met mijn neus tegen haar schouder.

Ze rolde met haar ogen. ‘Kijk nou naar je, helemaal kapot om één vent. Je bent prachtig en steenrijk—je kunt elke man krijgen die je wilt. Waarom zou je jezelf aan één boom ophangen? Schat, als het op daten aankomt, kan ik je zóveel leren...’

Ik liet haar doorratelen zonder tegen te sputteren. Op dit moment leefde Ceria haar beste zorgeloze leven. Wie had kunnen denken dat deze beruchte mannenverslindster in de nabije toekomst tot over haar oren verliefd zou worden op een puppyvriendje, een paar jaar jonger dan zij...

Ceria ving mijn glimlach op. ‘Waar zit jij om te grijnzen?’

Ik wuifde het weg. ‘Ik ben gewoon blij dat je er bent om met me te drinken.’

Na een paar rondes waren we allebei aangenaam aangeschoten. Ceria haalde haar telefoon tevoorschijn. ‘Ember, ik regel vanavond een man voor je...’

Opeens bonkte er iemand op de deur.

‘Verdomme, dat ging snel.’ Ik wierp Ceria een wantrouwige blik toe en waggelde naar de deur om open te doen.

De deur zwaaide open en mijn moeder stormde naar binnen en trok mijn naar alcohol stinkende lichaam in een omhelzing. ‘Ember, je hebt me doodsbang gemaakt! Weet je wel dat ik de hele nacht naar je op zoek ben geweest?’

‘Mam...’

Ik stond stokstijf, mijn neus brandde terwijl dikke tranen over mijn wangen rolden. In mijn vorige leven hadden mijn ouders mijn huwelijk met Gabriel afgekeurd. Ik was koppig en eigenzinnig geweest. Zij hadden met hun leven betaald voor mijn afschuwelijke keuze.

Godzijdank had ik een tweede kans gekregen. Ik kon alles nog veranderen...

‘Heb je ruzie gehad met Gabriel?’ Toen ze mijn tranen zag, werden de ogen van mijn moeder ook rood. Ze had me tenslotte al die jaren opgevoed en me nooit laten huilen.

Ik kroop in haar armen als een kitten en dronk deze warmte in die ik zo had gemist. Eindelijk lukte het me te praten. ‘Wat heeft Gabriel je verteld?’

‘Dat jullie ruzie hadden en dat jij in woede bent weggelopen. Dat hij je nergens kon vinden.’ Mijn moeder klopte zachtjes op mijn rug terwijl ze sprak.

‘Dat is alles?’

Ik keek naar haar op. Mijn vader, die tot nu toe had gezwegen, sprak eindelijk. ‘Heeft Gabriel iets gedaan?’

‘Op onze trouwdag... de persoon met wie hij de hele dag heeft doorgebracht was Isabelle.’

"Dat dienstmeisjes dochtertje?" Mam klonk ineens ijskoud.

"Ja."

"Wat interessant. Gabriel houdt zijn eigen vrouw op afstand, maar loopt zichzelf voorbij voor de dochter van het personeel..." Mam trok haar telefoon tevoorschijn, klaar om Gabriel te bellen en een verklaring te eisen.

Ik hield haar tegen. "Mam, ik wil scheiden. Je gaat me toch niet de schuld geven?"

"Scheiden van hem!" Pap aarzelde geen seconde. "Onze kostbare dochter kan haar hele leven vrijgezel blijven en we zorgen nog steeds voor je."

"En... ik wil weer bij het bedrijf komen werken."

Drie jaar lang, met Gabriel, was ik fulltime huisvrouw geweest en had ik al mijn energie gestoken in het regelen van zijn dagelijks leven.

"Afgesproken." Pap knikte zonder er ook maar één seconde over na te denken.

Het juridische team van het bedrijf stelde mijn echtscheidingsconvenant op. De receptioniste bij de balie stuurde het voor me op. De afgelopen dagen waren verrassend rustig geweest, alleen ik in mijn kleine appartement. Mam bleef zelfgekookte maaltijden brengen en bleef dan nog even kletsen voordat ze weer wegging, zodat ik me niet verstikt zou voelen.

Een week later stond Gabriel voor de deur.

"Kan ik je helpen?" Ik versperde de deuropening.

Onder de klep van zijn lage pet tekenden donkere kringen Gabriels ogen.

"Ben je klaar met je driftbui? Kom naar huis." Zijn stem klonk schor.

"Ik ben hier helemaal gelukkig. Als je problemen hebt met het echtscheidingsconvenant, neem dan rechtstreeks contact op met mijn advocaat."

"Ember, ik snap het gewoon niet. Wat heeft Belle in godsnaam gedaan om jou te beledigen? Ze is nog maar een kind."

Gabriel greep mijn arm vast.

"Dus zij is de prinses en ik de boze heks?"

Ik staarde hem ongelovig aan.

"Ember, ik heb mijn redenen om op Belle te letten. Redenen die ik niet kan uitleggen. Als jij je eraan stoort, kan ik het op andere manieren goedmaken. Zeg maar wat je wilt."

Gabriel gaf zelden toe aan mij. De ene keer dat hij dat wel deed, was het vanwege Isabelle. Zielig.

"Scheiden. Mijn ouders zijn al akkoord."

"Gefeliciteerd—nu kun je je volledig aan Isabelle wijden zonder je zorgen te maken over mijn gevoelens. O wacht, daar heb je je toch nooit druk om gemaakt."

Ik smeet de deur voor zijn gezicht dicht.

Gabriel, vanaf nu zijn we vreemden.

Rusteloos kroop ik op de bank en scrolde door mijn telefoon. Het nieuwste bericht was van Isabelle—een foto van haar met Gabriel, met als bijschrift: 'Hoop dat het nieuwe drama van mijn broer en mij een enorme hit wordt.'

In werkelijkheid had Isabelle maar een paar scènes in de serie. Maar doordat ze meelifte op Gabriels naam, werd ze op de set in de watten gelegd. Het volgende moment verscheen er een melding—Gabriel had het bericht geliket. Hij was net hier weggegaan.

Mijn telefoon ging. Ceria. "Ember, heb je dat gezien? Dit gaat echt te ver. Ik ga die trut helemaal uit elkaar trekken."

Ze klonk nog meer opgefokt dan ik.

"Dat aanbod om me aan knappe gasten te koppelen—staat dat nog?"

vroeg ik nonchalant, zonder nog een seconde aan dat bericht te denken.

"O mijn god, Ember, je ziet eindelijk het licht!" Ceria's opwinding knetterde door de telefoon. "Ja! Absoluut! Ik ga nu meteen mensen bellen. Ik haal je over dertig minuten op. Vanavond regel ik je goed. We gaan ons kapot amuseren..."