Hoofdstuk 4

‘Ember, kom naar beneden.’

Dertig minuten later kwam Ceria stipt op tijd aanrijden in haar opzichtig rode sportwagen. Ik gleed op de passagiersstoel en ze nam meteen mijn witte blouse met knoopjes en grijze jeans op met overduidelijke afkeer. ‘Meid, we gaan uit om te feesten, niet om mee te doen aan Miss Braafste Amerika. Is dat wat je aantrekt?’

‘Mijn hele garderobe bestaat zo ongeveer uit blouses en spijkerbroeken. Ik heb geen tijd gehad om iets nieuws te gaan kopen.’ In mijn vorige leven, nadat ik met Gabriel was getrouwd, draaide mijn hele wereld om hem. Geen gelegenheden voor mooie kleren—alleen comfort. De zeldzame keren dat ik wél ging winkelen, griste ik weer blouses en jeans mee.

‘Zie je wat mannen met je doen? Godzijdank heb je eindelijk al die romantische waan uit je hoofd laten lopen. Die klootzak Gabriel was het nooit waard.’ Al mopperend reikte Ceria naar achteren en gooide me een tas van de achterbank toe. ‘Dit heb ik voor je gekocht. Trek het aan.’

‘Dank je, Ceria.’ Ik sloeg mijn armen om haar nek, terwijl mijn ogen prikten van de tranen.

In mijn vorige leven, nadat ik van die klif was gevallen, had Ceria drie dagen en nachten lang met de reddingsteams gezocht, als een bezetene. Later was zij degene geweest die mijn verwoeste ouders had geholpen met de begrafenisregelingen.

Ceria wurmde zich los. ‘Sinds wanneer ben jij zo klef? Schiet op en ga je omkleden. De hotties die ik voor vanavond heb geregeld, voldoen zeker aan jouw eisen.’

Toen ik de club binnenliep in mijn rode strapless jurk, arm in arm met Ceria, liet de booth in het midden me stokstijf stilstaan. Op de lange bank zat een hele rij knappe jongens, stuk voor stuk met brede schouders en smalle tailles. Pure eye candy.

‘Heren, dit is mijn beste vriendin, Ember.’ Ceria schraapte haar keel.

De knappe jongens stonden allemaal tegelijk op. ‘Hoi, Ember.’

‘Dit is een beetje veel, vind je niet?’ Ik greep ongemakkelijk Ceria’s arm.

‘Helemaal niet. Ember, onthoud dit—één man bezorgt je alleen maar problemen. Maar een hele groep mannen? Dan heb je geen tijd om je ergens zorgen over te maken.’ Ceria deelde haar levensfilosofie met het volste vertrouwen en boog toen naar me toe om te fluisteren: ‘Geniet van je singleleven, schat. Geen van deze gasten is ouder dan vijfentwintig. Allemaal stuk voor stuk topkwaliteit.’

Ceria’s schaamteloze woorden joegen de warmte naar mijn wangen. Ze duwde me in het midden van de bank. Links van me zat een gereserveerd, intellectueel type. Rechts van me een schattig puppytype.

Na een paar drankjes voelde ik me aangenaam licht in mijn hoofd.

‘Wil je dat ik je meeneem om te dansen?’ murmelde de jongen links in mijn oor.

‘Ik wed dat je liever met míj gaat pokeren, toch?’ klonk de puppy rechts jaloers.

‘Maak je geen zorgen, we doen om de beurt.’ Ik leunde achterover tegen de bank en sloeg nonchalant mijn armen om hun beide tailles.

‘Ember, kijk jou eens.’ Ceria keek trots. ‘Zo hoort een rijke vrouw zich te gedragen.’

Ik draaide me naar Ceria toe en ineens vulde een verwoestend knap gezicht mijn blikveld. De man had mij ook gezien. Hij ving mijn blik, met een lichte glimlach rond zijn lippen.

Die glimlach had mijn ziel kunnen stelen.

‘Ember, waar staar je naar?’ Ceria boog voorover om mijn blik te volgen. ‘Holy shit, hij is heet!’

Ceria had jarenlang als printmodel in de entertainmentindustrie gewerkt—ze had alles al gezien. Dus als zij zei dat hij knap was, dan was hij écht knap.

"Wat schiet je ermee op om alleen maar te kijken? Ga hem halen." Ceria hitste me op.

"Wat als ik het niet kan?" vroeg ik zenuwachtig terwijl ik haar aankeek.

"Hoe duur kan het nou helemaal zijn? Als jij de deal niet rond krijgt, laat ik iemand hem vastbinden en vanavond in jouw bed bezorgen." Ceria meende het bloedserieus.

"Dat zou zó gênant zijn." Maar ik raakte met de seconde opgewondener. Met de vloeibare moed die door me heen stroomde, marcheerde ik daadwerkelijk recht op hem af.

"Hoi." De vrienden van die kerel in het hok leken vriendelijk en begroetten me tegelijk.

"Hé. Dus, eh, hoeveel voor een nacht?" vroeg ik beleefd.

"Wat denk je dat ik waard ben?" De kerel keek me met zichtbaar vermaak aan, terwijl zijn vrienden zich bijna doodlachten.

Ik stak twee vingers op en zwaaide ermee naar hem.

"Gul—tweeduizend piek."

"Misschien bedoelt ze tweehonderdduizend." De jongens fluisterden onder elkaar.

Iemand begon te joelen. "Vic, ga gewoon met haar mee."

"Vooraf betalen." De beeldschone kerel stak zijn hand uit.

Ik rommelde in mijn zak en haalde er twee biljetten uit, die ik in zijn handpalm legde.

"Vic gaat voor tweehonderd per nacht." Zijn vrienden kwamen niet meer bij.

Betaling voltooid greep ik in mijn aangeschoten roes de hand van de kerel. "Ik heb betaald. Kom met me mee."

Hij stond gehoorzaam op en liet me hem terugtrekken naar mijn hok. Achter ons riepen zijn vrienden: "Vic, kom je later terug?"

"Dus, die tweehonderd is voor de hele nacht. Je gaat me toch niet laten zitten, hè?"

"Dat doe ik niet."

Missie geslaagd. Ceria gaf me een duim omhoog. "Ember, jij bent echt een badass."

"Kostte me wel tweehonderd dollar." klaagde ik tegen Ceria, terwijl ik een beetje medelijden had met mijn portemonnee.

Ceria maakte meteen twintigduizend dollar naar me over. Problemen van rijke mensen!

"Hebben wij elkaar niet ergens eerder ontmoet, knapperd?" Ik omvatte zijn prachtige gezicht en liep schaamteloos met hem te dwepen.

Hij bekeek me aandachtig. "Herinner je je iets?"

Ik schudde mijn hoofd met een sluwe glimlach. "Van mijn bestie geleerd. Werkt elke keer als je een knappe vent versiert."

Daarop leegde hij zwijgend zijn hele drankje in één keer.

Ik draaide me om naar hem te glimlachen, maar uit mijn ooghoek ving ik een bekend gezicht op. Gabriel. Wat een toeval...

Gabriel zat in een hok schuin aan de overkant te drinken met zijn productieteam. Isabelle zat naast hem, in haar gebruikelijke zoete, onschuldige houding.

"Gabriel, je gaat nu hard. Vergeet ons kleine mensen niet."

"Gab heeft al behoorlijk wat op. Laat mij deze maar voor hem doen." Ik zag Isabelle Gabriels glas weggrissen en de plichtsgetrouwe verzorgster spelen.

"Als een hardnekkige uitslag." grijnsde ik.

"Waar kijk je naar?" De knappe kerel boog dichter naar me toe.

"Naar een show." antwoordde ik luchtig.

De crew maakte ongefilterde grappen over Gabriel en Isabelle. Die twee hadden een stilzwijgende verstandhouding—de een speelde coy, terwijl de ander niets ontkende.

Isabelle somde haar geschiedenis met Gabriel op. "Gab en ik zijn samen opgegroeid. Natuurlijk is onze band anders dan die van andere mensen."

De crew hitste ze op en spoorde Isabelle en Gabriel aan om samen te drinken. Isabelle deed niet coy. Ze sloeg een groot glas achterover, haar blik werd helemaal week toen ze naar Gabriel keek.