Hoofdstuk 5

‘Gaat het?’ Gabriel schoot Isabelle te hulp. ‘Belle kan niet tegen drank. Laat haar met rust, jongens.’

Toen ze zag dat Gabriel haar verdedigde, zette Isabelle haar begripvolle gezicht op. ‘Het is goed, Gab. Ik moet gewoon even een minuutje uitrusten.’

Nog meer gejoel van de crew.

‘Ken je hen?’ De knappe kerel naast me leek nieuwsgierig.

Ik at een druif die hij me voerde, voelde me iets nuchterder, en gebaarde vaag naar Gabriel en Isabelle. ‘Die vent is mijn man. Dat meisje is zijn jeugdliefde...’

‘Ben je jaloers?’ Hij boog dichter naar me toe, dicht genoeg dat ik zijn warme adem met een vleugje alcohol kon voelen.

‘Nee!’

‘Maar ik wel.’ Hij sloeg zijn arm om mijn middel. ‘Je staart al vijf minuten onafgebroken naar die kerel. Ik ben degene die hier nu bij je is.’

Van zijn woorden moest ik lachen. ‘Je bent hier goed in.’

‘Je vindt het niet leuk?’ kaatste hij terug.

‘Jawel!’ Ik stak mijn hand op en kneep in zijn oorlel. ‘Maar je mag geen misbruik maken van het feit dat ik je leuk vind...’

‘Ik begrijp het.’

Ik keek glimlachend op en ving Gabriels blik. Hij had me gezien. Gabriels gezicht vertrok zichtbaar. Ik hief mijn glas en maakte een klein proostgebaar in zijn richting.

‘Hij heeft je gezien. Is dat oké?’ Hij pakte zacht mijn hand.

Ik wist dat hij meespeelde. ‘Het is goed. Jij beschermt me toch?’ Ik flirtte schaamteloos. Ik had hier tenslotte voor betaald.

‘Ember, wat in godsnaam doe jij hier?’ Zoals verwacht kwam Gabriel me confronteren.

‘Sfeerbedervend.’ Ik gooide mijn glas op tafel en trok mijn arm strakker om het middel van de knappe kerel. Ik keek met een zoete glimlach naar Gabriel op. ‘Kan ik je helpen?’

‘Wie is hij?’ Gabriels blik viel op de jongen die ik vasthield, woede brandde in zijn ogen.

De jongen keek met zichtbaar vermaak naar Gabriels razernij en draaide het mes verder rond. ‘We hebben elkaar eerder ontmoet, meneer. Herinnert u zich dat niet?’

Gabriels uitdrukking werd nog donkerder. Hij negeerde de jongen; zijn ogen boorden zich in mij. ‘Ember, heb je enig idee wat je aan het doen bent? Ik beveel je met mij mee naar huis te komen. Nu meteen.’

‘Meneer Sinclair, u doet alsof u zo rechtvaardig bent, maar het lijkt erop dat u Isabelle pal achter u vergeten bent.’ Ceria had Gabriel nooit gemogen—ze had zich eerder alleen omwille van mij ingehouden.

‘Hou je mond. Jij bent degene die Ember bederft.’

Ceria had een reputatie. In mijn vorige leven gaf Gabriel me elke keer dat ze me mee uit vroeg de volle laag. Omdat ze het me niet moeilijk wilde maken, was Ceria me uiteindelijk niet meer gaan uitnodigen, en chatte ze alleen af en toe online met me. Ik was niets meer geworden dan Gabriels vogel in een kooi.

‘Sorry, maar ik heb dit feest georganiseerd. U ziet er best oké uit, hoor, maar we hebben een leeftijdsgrens—alleen onder de vijfentwintig.’ Ceria’s woorden droopten van het venijn. Gabriels gezicht trok naar een interessante tint groen.

Ik glimlachte instemmend. ‘Ze heeft gelijk. Jij komt niet in aanmerking.’

‘Ember!’

‘Gab.’ Isabelles zoete stem klonk achter Gabriel. ‘Ember, dit is allemaal mijn schuld. Maar hoe boos je ook bent, je hoort niet achter Gabs rug om mannelijke modellen in te huren. Bedenk eens hoeveel je hem pijn doet.’ Daarna zette ze weer het gejank in. ‘Als je nog steeds boos bent, sla me dan gerust nog een keer. Als jij en Gab maar oké zijn, het kan me niet schelen wat er met mij gebeurt.’

"Natuurlijk." Ik glimlachte naar Isabelle.

SMACK!

Mijn handpalm kwam hard tegen Isabelles gezicht aan. Vijf perfecte vingermarkeringen bloeiden op haar porseleinen huid.

Ik draaide met tevredenheid mijn pols en glimlachte naar haar. "Ik heb nog nooit zo'n vreemd verzoek gehoord. Wie smeekt mensen om hem te slaan?"

"Ember, weet je wel wat je net gedaan hebt?! Bied Belle je excuses aan. Nu meteen!" Gabriel was woedend.

"Doet het pijn?" Ik keek Gabriel aan met een spottende glimlach.

"Gab, het gaat prima. Zolang jij en Ember het kunnen uitpraten, kan ik elke hoeveelheid lijden verdragen." Onder het mom van haar aangeschoten toestand zakte Isabelle slapjes tegen Gabriels borst.

"Je vindt het zeker heerlijk om het slachtoffer te spelen, hè?" Ceria kon niet langer stil blijven zitten. Ze zag eruit alsof ze Isabelle in stukken wilde scheuren.

"Belle, het is oké. Ik breng je naar het ziekenhuis." Gabriel schepte Isabelle in zijn armen en draaide zich om om weg te gaan.

Terwijl ik naar Gabriels terugtrekkende rug keek, flitste er even paniek door me heen. Gabriel had echt al zijn tederheid bewaard voor zijn lieve 'zusje.'

"Je was net zo dapper." De knappe man boog dicht naar mijn oor toe en plaagde zachtjes.

Ik rukte mezelf los uit mijn gedachten en zag de snee op de achterkant van zijn hand. Die moest zijn ontstaan toen hij Gabriel had tegengehouden—waarschijnlijk door Gabriels horloge.

"Doet het pijn?" Ik pakte zijn hand en bekeek de snee aandachtig.

"Maak je je zorgen om mij?" Hij boog naar me toe met een lage lach.

Ik haalde een pleister met een cartoonfiguurtje uit mijn tas en plakte die op zijn hand. Voor elk noodgeval spullen bij me dragen was een gewoonte geworden nadat ik met Gabriel was getrouwd. Gabriel verdiende zijn brood met zijn gezicht, dus alles moest perfect zijn. Het resultaat? Ik had perfect voor hem gezorgd en elke behoefte al voorzien voordat hij erom vroeg. En hij had hetzelfde gedaan voor die tweegezichten-Isabelle.

Toen ik stil bleef, trok hij me zachtjes dichterbij. "Wees niet verdrietig. Ik zal je vanaf nu beschermen."

"Tweehonderd per dag?" grapte ik.

"Als je wilt, kan ik je korting geven... en je mag me Victor noemen, of Vic zoals mijn vrienden doen."

De volgende dag werd ik wakker doordat mijn telefoon als een gek trilde. Ik greep hem en zag tientallen gemiste oproepen van Ceria.

"Wat is er?" Mijn stem was schor toen ik opnam.

"Ember, je bent trending." Ceria stuurde me een link.

[EXPLOSIEF! Rijzende ster Gabriel Sinclair's vrouw Ember betrapt op openbaar flirten met mysterieuze hunk—schokkende details!]

Daaronder stonden meerdere foto's. Op elke foto was mijn gezicht overduidelijk te zien. De reactiesectie was één grote vuilnisbeltbrand:

[Is dit echt? Ember gaat zo met iedereen mee?]

[Geen wonder dat ze in het openbaar om een scheiding eiste. Haar nieuwe man wil het waarschijnlijk officieel maken...]

Reactie na reactie was een persoonlijke aanval. Je hoefde geen genie te zijn om te snappen dat iemand dit had georkestreerd.

"Ember, ga de komende dagen niet naar buiten. Ik schakel nu meteen een professioneel PR-team in."