Hoofdstuk 6

'Begrepen.' Ik hing op en ging naar kantoor.

Mijn telefoon ging opnieuw. Gabriel.

'Heb je de echtscheidingspapieren al getekend?' nam ik nonchalant op, terwijl ik de telefoon op het schoenenkastje gooide en vooroverboog om mijn schoenen aan te trekken.

'Jij hebt een schandaal veroorzaakt dat groot genoeg is om te trenden. Ben je nu tevreden?' Gabriels stem kraakte van frustratie.

'Wat is er, meneer Sinclair? Beschaamd?'

'Ik regel een PR-team. Blijf uit het zicht tot dit overwaait.' Zijn toon was ijskoud.

'Gab, wees niet boos. Ik weet zeker dat Ember het niet zo bedoelde. Ze is waarschijnlijk gewoon... eenzaam.' Isabelles misselijkmakende stem zweefde door de telefoon.

Die gemaakte, slijmerige toon maakte elk minuscuul beetje dankbaarheid dat ik had gevoeld met één klap dood. 'Meneer Sinclair, wat attent van u. Het lijkt erop dat u de hele nacht voor uw dierbare kleine zusje hebt gezorgd. Bovendien heeft mijn bedrijf al een PR-team geregeld. Dus doe geen moeite.'

Ik hing op met een kille lach en reed naar kantoor.

In de vergaderruimte had papa het PR-team al bijeengeroepen voor een spoedoverleg. Ze hadden een voorlopig crisisbeheersingsplan opgesteld. Toen hij me zag, lag er geen spoortje verwijt in zijn ogen—alleen bezorgdheid terwijl hij mijn hand pakte. 'Het komt goed. Wat er ook gebeurt, ik sta achter je.'

'Dank je, pap.' Mijn ogen prikten van de tranen.

'Schat, wat doe jij hier? Ik heb je vanmorgen gezegd dat je thuis moest blijven. Ik kan je brengen wat je nodig hebt.' Mam keek bezorgd toen ze me op kantoor zag.

In mijn vorige leven, als ik er niet op had gestaan met Gabriel te trouwen, had ik niet indirect de dood van mijn ouders veroorzaakt. Dan was het fortuin van de familie Blake niet volledig in Gabriels handen terechtgekomen.

'Mevrouw Blake, we hebben iets.' De IT-directeur belde—ze hadden het ID van de plaatser getraceerd en hun locatie vastgesteld bij een specifiek appartementencomplex. Precies zoals ik had vermoed. Isabelle zat hierachter.

Ceria ging er persoonlijk heen om hen te confronteren. Met een paar goed geplaatste dreigementen en prikkels vertelde de amateurpaparazzo alles. Isabelle had hem ingehuurd om haar met Gabriel te fotograferen om buzz te creëren. Ik was slechts bijkomende schade.

Ik belde Gabriel meteen. 'Speel je nog steeds verpleegster voor je kostbare kleine zusje?'

'Ember, wat nu weer? Heb je enig idee hoe hard iedereen werkt om jouw puinhoop op te ruimen? Probeer je het erger te maken?' Gabriel klonk uitgeput.

'Wil je weten hoe die foto's zijn opgedoken en viral zijn gegaan?' Ik stuurde hem de opgenomen bekentenis van de paparazzo.

Stilte aan de andere kant. Toen: 'Ember, je hoeft Belle niet aardig te vinden, maar je kunt haar niet belasteren. Ze is de hele nacht op geweest met het PR-team om aan jouw situatie te werken...'

'Gab, geef Ember niet de schuld. Ze moet nu door zo veel heen gaan. Als het haar beter doet voelen om mij te beschuldigen, vind ik het niet erg.' Precies op tijd klonk Isabelles stem ertussendoor, en opnieuw schoot Gabriels beschermingsinstinct meteen aan.

‘Ember, Belle is maar een onschuldig meisje. Waarom zou ze zoiets doen?’

Ha. Natuurlijk. Zelfs met onweerlegbaar bewijs pal voor zijn neus zou Isabelle in Gabriels ogen altijd het onschuldige meisje blijven. En ik zou altijd de onredelijke, jaloerse feeks zijn.

‘Gabriel, ik heb je het bewijs gestuurd. Als je ervoor kiest willens en wetens blind te blijven, is dat jouw keuze. Bovendien zullen mijn advocaten Isabelle binnenkort dagvaarden. Aangezien ze bij jou is, laat haar alsjeblieft weten dat ze elke consequentie tegemoet kan zien die ze verdient.’

Ik hing op voordat hij kon terugargumenteren.

In mijn vorige leven waren Gabriel en ik eindelijk begonnen onze relatie te herstellen. Ik was zelfs zwanger geweest van zijn kind. Als het niet om Isabelle was geweest, had ik niet zo’n verwoestende prijs hoeven betalen. En zelfs nu verzon hij nog steeds excuses voor haar. Het laatste zielige sprankje hoop dat ik voor Gabriel had vastgehouden, viel volledig uiteen.

Die middag bracht het PR-team een officiële verklaring uit onder mijn naam: één, de echtscheidingsprocedure met de heer Gabriel Sinclair is in gang gezet—er was geen sprake van ontrouw. Twee, de foto’s in de bar waren kwaadwillig vanuit een hoek genomen om een vals verhaal te fabriceren—bewijs is verzameld en er zijn juridische stappen ondernomen tegen mevrouw Isabelle Pryce.

De verklaring ging meteen viraal. Overal dook bewijs op dat Isabelle trolls had ingehuurd en roddelaccounts had betaald om mij zwart te maken. De publieke opinie draaide volledig om. Netizens raakten echter geobsedeerd door Victor, de mysterieuze man op de foto’s met mij.

Mijn telefoon ging opnieuw. Gabriel, natuurlijk. In tegenstelling tot zijn eerdere woede was zijn toon aanzienlijk zachter geworden.

‘Vind je nog steeds dat ik haar belaster?’

Na een lange stilte klonk Gabriels stem schor. ‘Ember, Belle weet dat ze fout zat. Ze is jong. Kun je alsjeblieft geen aanklacht indienen?’

Dus hij speelde bemiddelaar voor Isabelle.

‘Prima.’ Ik ging zonder aarzeling akkoord.

Gabriel slaakte hoorbaar een zucht van verlichting. ‘Ember, Belle bedankt je—’

‘Maar in ruil daarvoor teken je onmiddellijk de echtscheidingspapieren. Anders verander ik misschien van gedachten.’ Ik hing op voordat hij kon reageren.

Er kwam meteen een oproep van een onbekend nummer binnen. Ik fronste, maar nam toch op. ‘Hallo?’

‘Je schandaalpartner.’ Victors stem was onmiskenbaar.

Ik trok een grimas. ‘Het spijt me dat je hierin bent meegesleurd.’ Ik wist dondersgoed dat Isabelle op mij mikte. Victor was onschuldige nevenschade.

‘Alleen een excuus?’

‘Dus wat wil je?’

‘Je zou me moeten compenseren, vind je niet?’

‘Hoeveel?’ Ik was uitgeput. Zolang zijn eis redelijk was, had ik geen zin om te onderhandelen.

‘Laten we het persoonlijk bespreken. Ik wil zien hoe oprecht je bent.’ Victor klonk alsof hij hiervan genoot.

‘De situatie is nog niet helemaal gaan liggen. Afspreken in het openbaar is geen goed idee.’

‘Ik heb er geen bezwaar tegen om naar jouw plek te komen.’

Ik fronste. Omdat ik geen zin had in zijn spelletjes, hing ik gewoon op. Ik zocht de transactiegeschiedenis van gisteren op en maakte tweehonderdduizend dollar over naar dezelfde rekening.