Hoofdstuk 1 Verraad

Bij het Suburban Café,

Elizabeth Jones zat onrustig in een hokje, haar ogen vastgeklonken op haar vriend, Anthony Thomas.

"Anthony," ze greep zijn mouw, haar stem trillerig, "Wat moeten we doen?"

Anthony zat tegenover haar, lippen stijf op elkaar, nerveus friemelend aan zijn koffiekopje.

"Elizabeth, kalmeer. Laat me nadenken," mompelde hij.

"Hoe kan ik kalmeren? Morgen moet ik trouwen met jouw oom. Maar jij bent mijn vriend," zei Elizabeth, haar wenkbrauwen gefronst terwijl ze op haar lip beet. "Anthony, ik heb een besluit genomen. Ik laat mijn stiefmoeder en haar bende me niet commanderen. Ik trouw niet met Michael Thomas." Ze greep zijn hand, "Anthony, laten we gewoon samen weglopen!"

Anthony trok zijn hand terug alsof hij in brand stond, stamelend, "E-Elizabeth, we moeten dit goed overdenken. Niemand weet dat jij mijn meisje bent. Als de familie Thomas erachter komt dat ik je heb meegenomen, ben ik de klos."

Toen hij haar gezicht zag betrekken, voegde hij snel toe, "Hoe zit het hiermee? Jij doet alsof je van niets weet en gaat door met de bruiloft. Wacht dan op mijn telefoontje, oké? Maak je geen zorgen, Elizabeth. Ik haal je eruit. Zelfs als het misgaat, Michael houdt het toch niet lang vol. Hij ligt in coma. Zodra hij weg is, kom ik je halen. Vertrouw me, ik laat je niet in de steek."

Elizabeth's glimlach verzachtte haar gezicht. Anthony leek te nerveus om het op te merken.

Ze was zo prachtig, het deed hem bijna zijn plan heroverwegen.

De volgende dag, op de trouwlocatie van de familie Thomas, stond Elizabeth voor de spiegel. Ze was helemaal opgedoft.

Ze had een lange, slanke bouw met een elegante houding.

De op maat gemaakte trouwjurk paste haar als gegoten. De witte stof omhelsde haar rondingen, de zoom raakte net haar enkels.

Ze was slank, maar had alle juiste rondingen.

Haar huid was vlekkeloos en haar make-up liet haar stralen als een bloeiende rode roos.

De spiegel weerspiegelde haar verbluffende gezicht.

Maar haar mooie amandelvormige ogen waren gevuld met angst.

Met nog twintig minuten tot de ceremonie, bleef ze haar telefoon checken, angstig wachtend op een antwoord.

Zij en Anthony hadden een plan voor hem om haar weg te halen. Maar zijn telefoontje was nog niet gekomen.

Ze kon niet langer wachten.

Deze bruiloft had alleen een bruid.

De bruidegom ontbrak.

Zes maanden geleden had een auto-ongeluk Michael aan bed gekluisterd en in coma gebracht.

Dokters zeiden dat hij minder dan een jaar te leven had.

Zijn moeder, Mary Smith, was kapot van verdriet.

Omdat ze het een echte tragedie vond dat Michael op jonge leeftijd zoiets moest meemaken, besloot Mary een huwelijk voor hem te regelen terwijl hij nog in coma lag.

Ondanks dat de familie Thomas de topklasse was in Aurora Bay, wilde niemand hun dochter uithuwelijken aan een man op zijn sterfbed.

Bovendien had Elizabeth al een vriend.

Ze stond op van de stoel, haar telefoon stevig in haar hand, en vond een excuus om de kamer te verlaten.

Er waren te veel mensen in de kleedkamer, dus kon ze geen telefoontje plegen.

Maar ze moest Anthony zo snel mogelijk bellen.

Ze moest weten hoe Anthony van plan was haar te helpen om onder de bruiloft uit te komen.

Als het niet voor haar stiefmoeder, Jennifer Johnson, en haar stiefzus, Patricia Jones, haar vuile streken was, zou ze niet in deze ellende zitten.

Met beide handen de zware trouwjurk optillend, strompelde ze op haar hoge hakken door de gang, op zoek naar een rustige plek om Anthony te bellen.

Toen ze langs een lounge kwam, stopte ze.

Ze hoorde het lachen van haar zus, Patricia.

De deur van de lounge stond op een kier, dus Elizabeth gluurde door de spleet.

"Anthony, mijn domme zus wacht waarschijnlijk nog steeds op jou om haar te redden. Waarom ga je niet even bij haar kijken, voor het geval ze van gedachten verandert en besluit de bruiloft af te blazen?" Binnen in de kamer klampte Patricia zich vast aan Anthony, die een pak droeg.

Anthony hield Patricia vast, zijn rechterhand gleed omhoog langs haar dij.

Hun lichamen waren strak tegen elkaar gedrukt.

Anthony kuste Patricia's nek hectisch terwijl hij mompelde, "Elizabeth is zo'n dwaas. Er is geen manier waarop ze de bruiloft gaat afblazen of probeert weg te rennen. Alles is geregeld. De lijfwachten van de familie Thomas zullen haar terug slepen om de bruiloft af te maken als het nodig is."

Elizabeth stond buiten de deur, haar bloed veranderde in ijs.

Die stem had ooit zoveel zoete woorden in haar oor gefluisterd.

Het was Anthony!

In haar moment van hulpeloosheid was Anthony hier, knus met Patricia achter haar rug!

Elizabeth was verbijsterd, haar lichaam wiebelde terwijl ze zichzelf tegen de muur staande hield.

Patricia's scherpe stem bereikte haar oren, "Anthony, hoe denk je dat Elizabeth zou reageren als ze erachter kwam dat je ontelbare nachten met mij hebt doorgebracht?"

Elizabeth's hoofd tolde, haar zicht werd donker. Gelukkig hield ze zich vast aan de muur om niet te vallen.

Haar vingers klemden zich om de stof van haar trouwjurk, haar lichaam trilde van onderdrukte woede. Ze sloot haar ogen, vechtend tegen de tranen die dreigden te vloeien.

Haar vader, Robert Jones, had financiële problemen en stond op het randje van faillissement.

In zijn wanhoop was hij ernstig ziek geworden.