Stad in de Schijnwerpers: De Verborgen Vrouw van de CEO

Bij het Suburban Café,

Elizabeth Jones zat zenuwachtig in een hoekje, haar ogen gefixeerd op haar vriend, Anthony Thomas.

"Anthony," zei ze terwijl ze zijn mouw vastgreep, haar stem trillend, "Wat gaan we doen?"

Anthony zat tegenover haar, zijn lippen strak op elkaar gedrukt, nerveus spelend met zijn koffiekopje.

"Elizabeth, kalmeer. Laat me nadenken," mompelde hij.

"Hoe kan ik kalmeren? Morgen moet ik met jouw oom trouwen. Maar jij bent mijn vriend," zei Elizabeth, haar wenkbrauwen gefronst terwijl ze op haar lip beet. "Anthony, ik heb een besluit genomen. Ik laat mijn stiefmoeder en haar bende me niet meer rondduwen. Ik ga niet trouwen met Michael Thomas." Ze pakte zijn hand, "Anthony, laten we gewoon samen weglopen!"

Anthony trok zijn hand terug alsof die in brand stond, stamelend, "E-Elizabeth, w-we moeten dit goed doordenken. Niemand weet dat jij mijn meisje bent. Als de familie Thomas erachter komt dat ik jou heb meegenomen, ben ik er geweest."

Toen hij haar gezicht zag betrekken, voegde hij snel toe, "Hoe zit het hiermee? Jij doet alsof je van niets weet en gaat door met de bruiloft. Wacht dan op mijn telefoontje, oké? Maak je geen zorgen, Elizabeth. Ik haal je eruit. Zelfs als het misgaat, Michael houdt het toch niet lang vol. Hij ligt in coma. Zodra hij weg is, kom ik voor je. Vertrouw me, ik laat je niet in de steek."

Elizabeth's glimlach verzachtte haar gezicht. Anthony leek te nerveus om het op te merken.

Ze was zo prachtig, dat hij bijna zijn plan heroverwoog.

De volgende dag, op de trouwlocatie van de familie Thomas, stond Elizabeth voor de spiegel. Ze was helemaal opgedoft.

Ze had een lange, slanke bouw met een elegante houding.

De op maat gemaakte trouwjurk paste haar als gegoten. De witte stof omhulde haar vormen, de zoom raakte haar enkels.

Ze was slank, maar had alle juiste rondingen.

Haar huid was vlekkeloos, en haar make-up liet haar stralen als een bloeiende rode roos.

De spiegel reflecteerde haar verbluffende gezicht.

Maar haar prachtige amandelvormige ogen waren gevuld met angst.

Met nog twintig minuten tot de ceremonie bleef ze haar telefoon checken, angstig wachtend op een antwoord.

Zij en Anthony hadden een plan dat hij haar zou weghalen. Maar zijn telefoontje was nog niet gekomen.

Ze kon niet langer wachten.

Deze bruiloft had alleen een bruid.

De bruidegom ontbrak.

Zes maanden geleden had een auto-ongeluk Michael aan bed gekluisterd en in coma gebracht.

Artsen zeiden dat hij minder dan een jaar te leven had.

Zijn moeder, Mary Smith, was kapot van verdriet.

Denkend dat het een echte tragedie was voor Michael om op zo'n jonge leeftijd door zo'n ellende te gaan, besloot Mary een huwelijk voor hem te regelen terwijl hij nog in coma lag.

Ondanks dat de familie Thomas de hoogste klasse in Aurora Bay vertegenwoordigde, wilde niemand hun dochter uithuwelijken aan een man op zijn sterfbed.

Bovendien had Elizabeth al een vriend.

Ze stond op van de stoel, haar telefoon stevig in haar hand, en vond een excuus om de kamer te verlaten.

Er waren te veel mensen in de kleedkamer, dus ze kon geen telefoontje plegen.

Maar ze moest Anthony zo snel mogelijk bereiken.

Ze moest weten hoe Anthony van plan was haar te helpen om onder de bruiloft uit te komen.

Als het niet voor de vuile streken van haar stiefmoeder, Jennifer Johnson, en haar stiefzus, Patricia Jones, was geweest, zou ze niet in deze situatie zitten.

Met beide handen tilde ze de zware trouwjurk op en strompelde op hoge hakken door de gang, op zoek naar een rustige plek om Anthony te bellen.

Toen ze langs een lounge liep, stopte ze.

Ze hoorde het gelach van haar zus, Patricia.

De deur van de lounge stond op een kier, dus Elizabeth gluurde door de opening.

"Anthony, mijn domme zus wacht waarschijnlijk nog steeds op jou om haar te redden. Waarom ga je niet even bij haar kijken, voor het geval ze van gedachten verandert en besluit de bruiloft af te blazen?" Binnen in de kamer hing Patricia aan Anthony, die een pak droeg.

Anthony hield Patricia vast, zijn rechterhand gleed langs haar dij omhoog.

Hun lichamen waren strak tegen elkaar aangedrukt.

Anthony kuste Patricia's nek vurig terwijl hij mompelde, "Elizabeth is zo'n dwaas. Er is geen kans dat ze de bruiloft zal afblazen of zal proberen weg te lopen. Alles is geregeld. De lijfwachten van de familie Thomas zullen haar desnoods terug slepen om de bruiloft af te maken."

Elizabeth stond buiten de deur, haar bloed veranderde in ijs.

Die stem had ooit zoveel zoete woordjes in haar oor gefluisterd.

Het was Anthony!

In haar moment van hulpeloosheid was Anthony hier, gezellig met Patricia achter haar rug om!

Elizabeth was verbijsterd, haar lichaam wankelde terwijl ze zich tegen de muur staande hield.

Patricia's schelle stem bereikte haar oren, "Anthony, hoe denk je dat Elizabeth zou reageren als ze erachter kwam dat je ontelbare nachten met mij hebt doorgebracht?"

Elizabeth's hoofd tolde, haar zicht werd donker. Gelukkig hield ze zich vast aan de muur om niet te vallen.

Haar vingers klemden zich om de stof van haar trouwjurk, haar lichaam trilde van onderdrukte woede. Ze sloot haar ogen, vechtend tegen de tranen die dreigden te vloeien.

Haar vader, Robert Jones, had financiële problemen en stond op de rand van faillissement.

In zijn nood was hij ernstig ziek geworden.