Verboden Liefde: Geheim Leven met mijn Stiefmoeder

De deur van de cabine zwaaide open en Benjamin Smith stapte het vliegtuig uit.

Zodra hij het vliegveld verliet, hield Benjamin een taxi aan, zijn koffer achter zich aan slepend. Hij vertelde de chauffeur om rechtstreeks naar de begraafplaats te gaan waar zijn vader begraven lag. Slechts een week geleden, terwijl hij midden in een missie in Azure Enclave zat om een grote drugsbaas uit te schakelen, kreeg hij het nieuws dat zijn vader er slecht aan toe was. Hoe zwaar de klus ook was, Benjamin verprutste nooit een opdracht.

Maar deze keer, voor het eerst ooit, liet hij de missie vallen en racete naar huis, hopend zijn vader te kunnen zien voordat het te laat was. Helaas was hij een dag te laat en een euro te kort. De dag nadat hij het nieuws kreeg, stierf zijn vader ondanks alle noodmaatregelen.

Toen hij bij de begraafplaats aankwam, betaalde Benjamin de chauffeur en sleepte zijn koffer de heuvel op om het graf van zijn vader, Daniel Smith, te vinden.

Benjamin opende zijn koffer, die vol zat met voorbereide offers. Nadat hij al het materiaal voor Daniels graf had verbrand, legde hij een bos bloemen neer en viel op zijn knieën, snikkend: "Pap, het spijt me dat ik te laat ben gekomen!"

Nadat de tranen waren opgedroogd, kon Benjamin het gevoel niet van zich afschudden dat er iets vreemds was aan de dood van zijn vader. Waarom zou hij in godsnaam zomaar van een gebouw vallen? Geen sprake van dat Daniel zichzelf van het leven beroofde.

"Pap, maak je geen zorgen. Ik zal uitzoeken wat er echt is gebeurd!"

Benjamin hield zijn blik op Daniels foto op de grafsteen gericht, wat voelde als een eeuwigheid, voordat hij eindelijk de begraafplaats verliet, zijn gezicht zo hard als steen.

Volgende stop, het ziekenhuis waar Daniel werkte. Benjamin was vastbesloten om wat informatie op te graven.

Hij was daar al zeven of acht jaar niet geweest, en man, wat was er veel veranderd. Bij de receptie stond een jonge verpleegster in een roze uniform die hem steeds stiekem aankeek, waarschijnlijk denkend dat hij er knap uitzag.

"Hoi, kun je me vertellen op welke verdieping Emma Johnson is?" vroeg Benjamin, zijn ogen van haar gezicht naar haar volle boezem onder dat uniform glijdend. De verpleegster, waarschijnlijk rond de achttien of negentien, had een schattig gezicht en zag er extra mooi uit in haar outfit.

"Zoek je Emma? Ze is op de achtste verdieping. Linksaf als je uit de lift komt; het is de laatste kamer," zei de verpleegster blozend en met een bonzend hart toen ze merkte dat hij haar bekeek.

"Top, bedankt!"

Na haar te hebben bedankt, stapte Benjamin in de lift en reed naar de achtste verdieping, alleen om te beseffen dat het de afdeling voor opgenomen patiënten was. Bij de deur van het kantoor zag hij dat deze openstond, en binnen zat een jonge vrouwelijke arts in de twintig druk te schrijven aan wat medische dossiers. Ze fronste steeds, waarschijnlijk een stagiaire die gestrest was over haar werk.

"Hoi, is Emma hier?" klopte Benjamin op de deur en vroeg.

De stagiaire, verdiept in haar papieren, schrok een beetje en leek klaar om uit te vallen. Maar toen ze opkeek en deze belachelijk knappe kerel zag, smolt haar boosheid weg en glimlachte ze. "Heb je iets nodig van directeur Emma? Ze is vandaag vrij!"

Benjamin was verrast. Emma was vroeger gewoon arts. Nu was ze directeur? De tijd vliegt.

Na een moment zei Benjamin: "Kun je me Emma's telefoonnummer geven? Ik moet echt met haar praten. Het is dringend."

De stagiaire aarzelde, maar gaf uiteindelijk toe, terwijl ze Benjamin eraan herinnerde om het stil te houden dat ze hem het nummer had gegeven. Benjamin beloofde het geheim te houden, nam Emma's nummer en vertrok. Net toen hij de trap wilde nemen, klonk er een gil door de gang.

Benjamin draaide zich om en zag een supersexy verpleegster die werd vastgehouden door een middelbare man, die een fruitmes tegen haar keel hield. De man was duidelijk doorgedraaid en schreeuwde: "Haal je directeur hier, anders snij ik haar keel door!"

De verpleegsters waren verlamd van angst. Een oudere verpleegster probeerde hem te kalmeren: "Waarom moet je het op een verpleegster afreageren? Als je een probleem hebt, kan ik het melden aan de ziekenhuisleiding voor je!"

De man grijnsde: "Ik heb klacht na klacht ingediend, en niemand geeft erom. Ik kan niet eens een afspraak krijgen met jullie leidinggevenden. Ik wil niemand pijn doen. Breng de leidinggevenden hier, en ik laat haar gaan!"

Benjamin zuchtte, voelend een steek van medelijden voor de wanhopige man. Maar een verpleegster gijzelen? Dat ging te ver. Hij sloop stilletjes achter de man, en de verpleegsters, die Benjamin dichterbij zagen komen, werden nog zenuwachtiger.

De middelbare man voelde iets en draaide zich om, maar voordat hij Benjamin's gezicht kon registreren, was hij al buiten westen. Het mes viel kletterend op de grond. De verpleegster, nog steeds in shock, viel in Benjamin's armen. Hij ving haar op en realiseerde zich plotseling dat zijn hand een zacht, veerkrachtig deel van haar lichaam vastgreep. Zijn vingers gaven het zelfs een klein kneepje.