Verboden Verlangens

DIT IS EEN DONKERE MAFIA-ROMANTIEK, REVERSE-HAREM ROMAN. LEZERSDISCRETIE AANBEVOLEN. Hoofdstukken zullen volwassen inhoud bevatten, waaronder maar niet beperkt tot grafisch geweld, bloed, misbruik, mishandeling, marteling, criminele activiteiten, mannelijke dominantie, grove taal, expliciete seksscènes, hard-core BDSM en andere fetisjen, gedwongen relaties, psychologische problemen en taboe thema's/fantasieën. Deze triggers komen door het hele boek voor. Dit is je enige waarschuwing. Houd negatieve gedachten en opmerkingen voor jezelf. Vergeet niet dat dit een fictief werk is. Ik hoop dat je geniet van het verhaal.

School. School zou een veilige plek moeten zijn. In dit geval de middelbare school. Een verheerlijkte crèche voor puberende adolescenten waar ouders hun kinderen heen sturen om beschermd en verzorgd te worden terwijl zij aan het werk zijn.

Kinderen zouden naar school moeten gaan en wiskundige vergelijkingen leren die absoluut geen waarde hebben in het dagelijks leven; het periodiek systeem en chemische vergelijkingen leren omdat de meeste mensen dat soort dingen toch niet nodig hebben; elk jaar dezelfde vijf “klassieke” romans lezen zodat je ze kunt uitkotsen tegen de tijd dat je afstudeert, want hemel verhoede dat we iets spannends en relevants of interessants te lezen krijgen. School zou een veilige, saaie plek moeten zijn.

Naast de basis van het onderwijs kun je de kunsten, muziek, computers en verschillende gezondheidslessen verkennen. De gevreesde gymles is een door de overheid goedgekeurde martelinstitutie. Zelfs privéscholen richten zich op een goed uitgebalanceerd curriculum. Er zijn talloze sporten, clubs, buitenschoolse activiteiten en sociale evenementen die je ziel opslokken en je hersencellen frituren.

Je oefent brand- en tornado-oefeningen en hebt zelfs procedures voor indringers. En ik garandeer je dat elke leerling die instructies elk jaar negeert. Omdat je nooit denkt dat het jou zal overkomen. Je gaat naar school met de gedachte dat er geen manier is waarop een gestoorde persoon jouw school binnenkomt en begint te schieten of een tornado de school midden op de dag zal verscheuren. Het gebeurt, maar je denkt nooit dat het jou zal overkomen, omdat school veilig zou moeten zijn.

Oké, dus wat als in plaats van een gestoorde of twee met machinegeweren die je school bestormen, een letterlijke verdomde leger binnenkomt met geweren? Maar ze schieten niet. Nee, dat zou te makkelijk zijn. Wat zou een honderd gespierde, door God gesculpteerde, met geweren bewapende ninja-mannen zo wanhopig willen in een bekende elite privé middelbare school? Ze kwamen met getrokken geweren op een missie en waren bereid de hele school te vernietigen. Ze zochten iets. Nou, niet iets, meer iemand. Die iemand was ik. Ik ben Sophie Deltoro, dit is mijn verhaal.

School zou een veilige plek moeten zijn. Ik noem het bullshit!

————————-

Sophie

“Fijne dag, kleintje,” zei mijn grote broer Caleb tegen me terwijl hij mijn gezicht in zijn handen nam. We deelden een lieve glimlach en toen gaf hij me een kus op mijn voorhoofd voordat hij de deur uitging. Ik zat aan het aanrecht op mijn gebruikelijke barkruk, genietend van de chocoladekoekjespannenkoeken die mijn broers voor me hadden gemaakt als ontbijt.

“We zien je vanavond. Denk na over waar je heen wilt voor het diner. Waar je maar wilt, jarige!” zei mijn broer Kevin, die me ook een kus op mijn voorhoofd gaf en toen ons huis verliet om Caleb in te halen.

Mijn oudste broer Zach zat de krant te lezen en nippend aan zijn koffie aan de keukentafel achter me. Ik maakte mijn ontbijt af en zette mijn borden in de gootsteen.

“Ben je klaar om te gaan, lieverd?” vroeg Zach, terwijl hij zijn krant op de tafel vouwde. Ik knikte en haastte me om mijn tas uit mijn prinsessenkamer te halen. Ja, het was als een letterlijke roze franje prinsessenkamer met alle toeters en bellen. Ik had het sinds ik vijf was en nooit veranderd, zelfs niet nu ik achttien was. Vandaag eigenlijk.

Zach nam mijn tas toen ik de keuken weer binnenkwam en hij pakte zijn sleutels terwijl we naar de garage liepen. Zijn glanzende kersenrode cabriolet, waarvan het dak al naar beneden was en wachtte, piepte toen hij de deuren ontgrendelde. Hij plaatste mijn tas op de achterbank achter mij en al snel waren we onderweg naar mijn school, St. Andrew's Voorbereidende Academie voor Begaafde Geesten. Hoewel, als je het hele voetbalteam en de helft van het cheerleadingteam ontmoette, was het woord “begaafd” niet van toepassing. Eerlijk gezegd waren de meeste leerlingen gewoon rijk, niet slim.

Ik woonde samen met mijn drie oudere broers. Zach is achttien jaar ouder dan ik en de tweeling is dertien jaar ouder. Ik was de onverwachte regenboogbaby en sinds mijn geboorte was ik altijd de prinses. Toen ik twee jaar oud was, stierven mijn ouders. Mijn broers praten er niet over en ik weet niet precies wat er is gebeurd. Maar mijn broer was al achttien, dus hij kreeg de voogdij over mij en mijn broers. Zodra mijn tweelingbroers meerderjarig werden, werden zij ook voogden en sindsdien zijn we met z'n vieren. Ze zijn mijn ouders en mijn broers. Ze zijn mijn alles.

Zach gaf me een kus op de wang en wenste me een fijne dag, zoals hij elke dag deed wanneer hij me afzette bij school voordat hij snel wegreed. Ik liep de SAFE binnen, een gigantisch Frans Château-achtig gebouw met drie verdiepingen, samen met de andere zeshonderd verwende rijke kinderen toen de eerste bel ging.

De dag was saai zoals gewoonlijk. Ik had geen hechte vrienden. Ik hield liever alles voor mezelf. Ik wilde goede cijfers halen zodat ik naar Harvard kon, net als mijn broers. Dus nu zit ik in de Engelse les, het derde uur, en de lerares, een aardige jonge vrouw, juffrouw Taylor, was maar aan het doordrammen over kleurentheorie in MacBeth. Ik had alle opdrachten voor de week al gedaan, dus ik zat te dagdromen, wat ik vaak doe. Deze school is veilig en saai. Precies zoals ik het graag heb. Ik ga op in de muren en niemand besteedt ooit aandacht aan me. Plotseling begint een luid, schel alarm te loeien in de kamer. Het is niet het brandalarm, maar een meer onheilspellende toon. Het was het indringeralarm.

Kinderen beginnen in paniek te raken. De lerares begint onmiddellijk bevelen te schreeuwen. Ze sluit de deur en vergrendelt deze met de twee veiligheidssloten. Ze doet het licht uit en loopt naar de ramen. Drie meisjes, waaronder ikzelf, gaan naar de ramen om de gordijnen dicht te trekken. We zitten aan de zijkant van het hoofdgebouw en de ramen kijken uit op de hoofdingang van de school. We bevriezen allemaal als we minstens dertig grote, chique zwarte SUV's buiten zien staan, sommige op het gazon, andere blokkeren andere auto's. Grote, stevige mannen stormden uit de auto's, ze droegen allemaal zwarte pakken, zonnebrillen en hadden allemaal wapens in hun handen.

Een van de meisjes, Candice, begint te gillen. Yolanda, die naast me stond, begon lelijk te huilen. Ik stond verstijfd. De school moest veilig zijn. De meeste klasgenoten renden naar de ramen, ondanks het protest van de lerares, en ze keken allemaal naar de militaire achtige macht die zich over de campus verspreidde.

Onze lerares sloot snel de jaloezieën en schreeuwde bevelen dat iedereen naar de hoek moest gaan en de procedures moest volgen. We waren veilig en moesten stil blijven. Veilig. Dat woord moest geruststellend zijn.

Dus dat is precies wat we deden. We bleven allemaal onder onze tafels, onze adem inhoudend, wachtend op het sein dat alles veilig was. De klaslokalen zijn allemaal geluiddicht, dus we konden niets horen behalve wat verre geschreeuw van buiten. We hadden gelukkig de derde verdieping, dus de kans dat ze hier zouden komen was klein, toch? Fout.

Het onvoorstelbare gebeurde. De intercom ging aan en een zeer ruwe, mysterieuze en ronduit angstaanjagende stem klonk door de luidspreker. Het was niet onze vrolijke directeur. "Sophie Deltoro, kom alsjeblieft naar het kantoor. Je hebt twee minuten. Sophie Deltoro naar het kantoor." De stem was krachtig, zelfs over het krakende archaïsche luidsprekersysteem eiste het respect.

Ik voelde mijn hart in mijn borstkas wild tekeergaan. Ik merkte dat veel van mijn klasgenoten naar me staarden, de meesten met afschuw, sommigen met woede. Ik kromp in elkaar. Ik wilde niet gaan. Wie deze mensen ook waren, ze waren hier voor mij.

De lerares fluisterde snel mijn naam en gebaarde dat ik naar haar toe moest komen. Aarzelend deed ik wat ze zei, terwijl ik probeerde mijn trillende benen sneller te laten bewegen. Toen ik bij haar kwam, dacht ik dat ze me de kamer uit zou begeleiden. Ik was enorm opgelucht toen ze mijn hand pakte en me onder haar bureau leidde en voor me ging zitten.

Stilte. Het was erg ongemakkelijk. Maar net toen we allemaal begonnen te ontspannen, was er een dreunende klop op de deur en de deurklink werd heftig heen en weer geschud. "Doe de deur open, Sophie. NU!"

Verdomme!