De Roedel: Regel Nummer 1 - Geen Maten

"Er is nergens waar je heen kunt gaan waar ik je niet zal vinden. Je bent van mij. Je zult altijd van mij zijn en ik zal mijn zaad in je planten, zodat je nooit vrij zult zijn."

De woorden van een monster dat soms een man is.

DRAVEN

Toen ik uitstapte op het station van Port Orchard, was het eerste wat ik opmerkte de dikke mist die de stad omhulde. Als slierten rook in een zware deken, vertakkend als armen van een enkele wolk, strekte het zich overal uit. Het wikkelde zich om de altijdgroene bomen en langs de berghelling. Het daalde neer over de oceaankust en de dokken van Port Orchard, Washington.

De lucht boven was diepgrijs, ondanks dat het midden op de dag was, en een fijne motregen danste in de lucht. Het was prachtig, en nu was het mijn thuis.

Ik had gesolliciteerd voor een baan in een van de weinige bars in de stad terwijl ik nog in Florida woonde. Ik had de afgelopen drie jaar gespaard in afwachting van de dag dat ik eindelijk voorgoed uit Miami zou verdwijnen. Ongeveer twee weken geleden kreeg ik mijn kans. En ik greep die.

Hoewel, ik weet niet zeker of je wat ik daarvoor deed, leven zou noemen. Ik denk dat het meer leek op bestaan.

En...

Lijden.

De herinneringen aan de mensen die ik achterliet van me afschuddend, stap ik de licht drukke straat op. Port Orchard was niet de grootste stad, maar om de een of andere reden waren er veel mensen op straat. Schilderachtige winkels omzoomden het blok waar ik me bevond, met torens van oude cottagehuizen die de heuvels erachter beklommen. Rechts van me zag ik de verse vismarkt bij de dokken en links een bruisende markt vol charmante dorpelingen die hun waren verkochten.

Prachtig.

Ik had de kaart van deze stad op mijn telefoon bestudeerd voordat ik die aan diggelen sloeg, terug in Miami. Ik was blij te zien dat de foto's van deze plek vrij accuraat waren. Online leek het een virtueel paradijs. Voor iemand die wilde ontsnappen naar regen en mist, leek het perfect. De werkelijkheid stelde niet teleur.

Mijn rugzak hoger op mijn schouder hijsend, loop ik in de richting van de dokken naar mijn nieuwe werkplek.

De Moonlight Lounge klonk chique, maar ik wist dat het dat niet zou zijn. Niet voor het loon dat ze aanboden. Bovendien was dit geen stad vol luxe auto's en chique klanten. Toen ik via internet solliciteerde in de bibliotheek in Miami, dacht ik niet echt dat ik de baan zou krijgen. Het was gewoon een van de vele lange-afstandshopen waar ik over fantaseerde.

Ironisch genoeg kwam deze functie met een appartement boven de zaak. Twee vliegen in één klap, dus natuurlijk stond het bovenaan mijn verlanglijstje. De eigenaar wilde iemand die niet alleen kon bartenden, maar ook als een soort inwonende beheerder van de plek kon dienen. Dus natuurlijk was het perfect voor iemand zoals ik. Iemand die niet per se haar naam op een huurcontract wilde hebben.

Hoewel, ik had misschien 'per ongeluk' het vakje man aangekruist in plaats van vrouw, en de aanbieding die ik ontving was gericht aan een meneer Draven Piccoli, was ik niet van plan deze miscommunicatie te corrigeren totdat ik aankwam. Wat ik nu dus ging doen. Niet veel beheerders zijn ooit vrouwelijk. Nu rest mij alleen nog te bidden dat mijn werkgever mijn kleine foutje over het hoofd ziet en me laat blijven.

Zo niet? Nou, dan zou ik in een motel verblijven of zoiets totdat ik elders werk vond. Nu ik hier ben, echt hier, ben ik volledig gecharmeerd door de mysterieuze sfeer die de locatie omringt. Nu wil ik dat dit mijn thuis wordt.

Kijkend naar het neonbord dat Moonlight Lounge flitst in een modern lettertype van paarse letters, haal ik diep adem en duw de deur open.

De bar is schoon en grotendeels leeg. Niet helemaal ongebruikelijk voor bars op dit tijdstip van de dag. De gedimde verlichting en het retro lederen interieur geven de plek een bijna maffia-achtige sfeer. Terwijl ik verder naar binnen loop richting de lange houten bar, trek ik mijn capuchon af en kijk om me heen.

Mijn ogen blijven hangen bij de tafel in de verre hoek, het dichtst bij de getinte voorramen. Daar zitten drie mannen en elk van hen kijkt op zodra ik binnenkom. Een van hen verstijft, gaat rechtop zitten en staart me aan terwijl ik terugstaar.

Mijn borst trekt samen. Mijn hart bonst in mijn oren. Even lijkt het alsof ik hem herken. Alsof ik HEM KEN, maar dat is onmogelijk.

Hij is buitengewoon knap, met donker roodbruin haar in een korte paardenstaart en ogen de kleur van gebrande kolen. Diep en grijs en... enigszins doordringend. De andere twee mannen zien er meer doorsnee uit, en lang niet zo intimiderend als de eerste. Niets bijzonders daar, gewoon een paar spierbundels met een slecht humeur.

Hun ogen verschuiven naar mij, allemaal met een minachtende blik. Ik hef mijn kin en kijk weg, in de hoop dat een van de drie niet de eigenaar is.

Fuck jullie ook, jongens.

Mijn aandacht weer op de bar richtend, bel ik met het belletje naast de kassa, hopend dat het de aandacht trekt van degene die achterin is.

Een lange, forse man die te jong lijkt om de eigenaar te zijn, komt door de zwaaiende dubbele deuren achter de toonbank. Met een ruige bruine baard en een volle haardos die erbij past, lijkt ook hij overdreven gespierd. De mond van de man trekt omhoog terwijl hij me bekijkt. Zijn blik glijdt over me van mijn hoofd tot mijn tenen en weer terug. Zijn vriendelijke blauwe ogen vernauwen zich iets als ze mijn rugzak zien.

"Kan ik je helpen, kleine dame?" vraagt hij met een glimlach.

Ik knik, "Ben jij Bartlett?"

Terwijl hij een glas schoonmaakt met een doek die hij van de plank haalde, knikt hij. "Dat ben ik. Wie ben jij?"

Hier is het. Het moment van de waarheid.

"Ik ben Draven Piccoli. Ik zou vandaag beginnen met werken."

Bartlett spant zich aan, zijn ogen vallen naar de tafel in de hoek en verschuiven dan weer naar mij. "Nee. Dat kan niet. Draven zou een-een man moeten zijn."

Ik zucht, stap dichter naar de bar om plaats te nemen. "Nee, Draven zou de beheerder slash barman moeten zijn. Waarom maakt het uit welk geslacht 'Draven' heeft?"

Bartlett lacht. "Omdat de Draven die ik heb aangenomen mensen uit een bar moet kunnen gooien en minstens vijftig kilo moet kunnen tillen. HIJ moet in staat zijn om een wapen te hanteren in de vroege uurtjes van een volle maan. En jij? JIJ lijkt niet op hem."

"Ik kan vijftig kilo tillen," beweer ik met een eigenzinnige glimlach. "Misschien niet te vaak op één dag, maar ik kan het tillen."

Ik probeer een beetje smeken in mijn stem te leggen, hopend dat ik de schattige kaart kan spelen en hij erin trapt.

Zijn hoofd schuddend en een glas amberkleurige vloeistof voor me neerzettend fluistert hij, "Neem een drankje, schatje, en ga dan maar weer. Ik bied mijn excuses aan voor het ongemak, maar ik ben niet op zoek naar een sexy beheerder."

Ik frons. Verdomme. Ik wist dat dit kon gebeuren, dus waarom ben ik nu zo teleurgesteld?

Mijn ogen vullen zich met tranen die ik zorgvuldig niet laat opdrogen. Ik denk dat ik waarschijnlijk een paar tranen moet laten om mijn zin te krijgen. Ze branden al bij de gedachte aan de strijd die dit voor me gaat opleveren. Misschien kan ik een baan als serveerster vinden. Of misschien is er een stripclub in de stad, en kan ik daar solliciteren. Stripclubs wijzen nooit een nieuw gezicht af - geloof me, dat weet ik.

Blijkbaar mijn ongemak opmerkend, leunt Bartlett dichter naar me toe. "Hoe ver heb je gereisd om hier te komen, lieverd?"

Zijn ogen ontmoetend en mijn tranen wegknipperend, puur voor het effect, schenk ik hem een trillende glimlach. "Ver genoeg."

Hij zucht. "Het spijt me dat te horen. Ik kan je niet helpen."

Shit.