Zijn Gekke Luna

NOLAN

Ik rende door de struiken. Het was laat in de nacht, maar ik kon alles zien dankzij mijn bovennatuurlijke ogen. Ik werd achtervolgd door een paar Rogues. Uit verveling had ik ons territorium verlaten om een vriend van een andere roedel te bezoeken. Onderweg werd ik aangevallen door een paar rogues. Ik was snel genoeg om te rennen, maar ze zetten de achtervolging in. Ik keek steeds achterom om te zien hoe ver ik al was. Ze schoten een pijl naar me toe. Ik was snel genoeg om hem te ontwijken. Ze bleven pijlen op me afvuren totdat ik geraakt werd door een van hen. Ik kreunde van de pijn, maar bleef rennen. Ik moest ontsnappen, anders zou ik net als mijn ouders een paar nachten geleden gedood worden.

Het was een paar dagen na mijn achttiende verjaardag. We hadden net het avondeten achter de rug in het roedelhuis. Sommige leden van onze roedel die hun eigen huizen hadden, waren al teruggegaan. De rest van de leden was ook naar bed gegaan. Ik lag al in mijn kamer, gewikkeld in mijn deken, toen mijn moeder binnenkwam. "Nolan, kun je wat kruiden voor me halen in de tuin?"

Hoewel ze had geklaagd over buikpijn, had ik niet verwacht dat ze op dat moment van de dag kruiden nodig had. Slaperig stond ik op van mijn bed om haar te helpen. Toen ik in de tuin aankwam, zocht ik naar de kruiden, maar kon ze niet vinden. Ik besloot het bos in te gaan om ze te halen, dus verliet ik het roedelhuis en ging het bos in. Het duurde even voordat ik de kruiden had gevonden. Ik was zo blij dat ik fluitend terug naar het roedelhuis liep. Tegen de tijd dat ik terugkwam, was er veel gebeurd en was het roedelhuis al een puinhoop.

Toen ik langs een paar mensen liep op weg naar het roedelhuis, merkte ik dat ze me met medelijden aankeken, maar ik stelde geen vragen. Toen ik zag dat enkele ouderen bij de deur van het roedelhuis stonden en er een paar lichamen op de grond lagen, wist ik dat er iets mis was. Ik keek om me heen op zoek naar mijn ouders, maar kon ze niet vinden. Als Alpha en Luna van onze roedel zouden ze hier buiten moeten zijn. "Wat is er aan de hand?" vroeg ik me af. Ik liep naar hen toe. "Wat is er mis?" vroeg ik aan een van de ouderen, die in plaats van me te antwoorden, zijn hoofd schudde van medelijden.

Ik vroeg het aan anderen, maar niemand was bereid me een antwoord te geven. Ik voelde dat er iets mis was en het feit dat ik geen antwoord kreeg, maakte me alleen maar nieuwsgieriger. Na een tijdje vruchteloos vragen raakte ik gefrustreerd en besloot zelf het huis in te gaan om erachter te komen. Ik liet de kruiden vallen die ik vasthield en rende naar de deur, maar ze hielden me tegen. "Wat is er aan de hand?!!! Vertel me, wat is er aan de hand!!" schreeuwde ik.

Ze probeerden me te kalmeren, maar ik was daar niet klaar voor. "Waar zijn mijn ouders? Waar zijn de Alpha en de Luna?" riep ik, terwijl ik degenen die me vasthielden krachtig wegduwde.

"Nolan, je moet kalmeren, oké?"

Ik siste en veegde boos mijn haar naar achteren terwijl ik kreunde. "Zeg niet dat ik moet kalmeren. Vertel me gewoon, waar zijn mijn ouders?"

Declan, de beta van mijn vader, liep naar me toe. "Nolan, je moet echt kalmeren. Ik beloof je te vertellen wat er is gebeurd, maar alleen als je kalm blijft."

Ik zuchtte. "Vertel me wat er is gebeurd. Elk detail."

"Nolan, er was een aanval en....."

"En wat?"

"We hebben de Alpha en Luna verloren."

Ik lachte terwijl de tranen over mijn gezicht stroomden. "Je maakt een grapje, toch? Mijn ouders zijn niet dood, toch?"

"Het spijt me zo, Nolan, maar dat is de waarheid. Het spijt me dat we niet op tijd waren om hen te redden."

Ik veegde mijn tranen weg. "Wie heeft dit gedaan?"

"Nolan...."

"Wie heeft dit gedaan!!!"

"Het is de Alpha van de bergroedel. H...."

Ik rende meteen weg. Ik ga wraak nemen. Hij rende achter me aan en ving me net voordat ik ons territorium kon verlaten. "Nolan, doe niets doms. Je kunt niet winnen. Dat weet je."

Ik duwde hem weg. "Waag het niet om me tegen te houden!!" Ik rende weg voordat hij me weer kon stoppen. Ik kon de Bergroedel niet bereiken omdat het beschermd was met donkere magie, maar die nacht, terwijl ik terugliep naar ons roedelhuis, zwoer ik een manier te vinden om wraak te nemen op Salvador, de alpha van de Bergroedel. Diezelfde nacht werd hij mijn grootste vijand.

Een pijl suisde langs mijn oor en bracht me terug naar de werkelijkheid. Ik kreunde. Ik verloor zoveel bloed en kon mezelf niet genezen. Ik draaide me om en zag dat ze me al bijna hadden ingehaald. Ik hield mijn zij vast om het bloeden te stoppen. Ik voelde een andere pijl door mijn rug dringen en ik viel op de grond. Ik kreunde van de pijn terwijl ik probeerde op te staan en verder te rennen. Ik zag een pijl in mijn richting komen, maar iemand blokkeerde hem. Een meisje eigenlijk, ze lijkt een jaar jonger dan ik. Wat haar zeventien maakt. Ik kon haar gezicht niet zien vanwege het masker dat ze droeg, maar ik voelde een connectie.

"Zou zij mijn metgezel kunnen zijn?" dacht ik.

Ik wilde bewegen, maar ze hield me tegen. "Blijf stil," beval ze. Ik leunde tegen een boom en keek toe hoe ze vocht met de rovers, samen met enkele krijgers. Na een tijdje was het stil. Ze liep in mijn richting. "Gaat het?" Ik knikte. En wilde haar bedanken, maar ze was verdwenen. Ik keek om me heen en alles wat ik zag waren dode lichamen. Ik probeerde haar geur te volgen, maar dat lukte niet, dus hinkte ik terug naar ons territorium waar ik werd verzorgd. Een paar dagen later ging ik weer op pad om te zien of ik haar zou tegenkomen, maar dat gebeurde niet. Elke dag sloop ik naar buiten om te kijken of ik haar zou zien. Ik bleef dat doen tot ik moe werd en dacht dat de maangodin me niet genoeg liefheeft om me haar weer te laten ontmoeten.