Hoofdstuk 11 De prijs van vrijheid

Sean troostte Keira kort met een paar woorden voordat hij gehaast vertrok.

In de dagen die volgden nam hij, hoewel Sean haar nog steeds vaak kwam bezoeken, veel vaker telefoontjes aan.

Zelfs al hield hij opzettelijk een kalme toon aan wanneer hij met haar sprak, kon Keira nog steeds de onderliggende zwaarte in zijn stem voelen.

Zelfs zonder te kunnen zien, kon ze de uitputting en druk voelen die hij uitstraalde.

Ze hoorde de verpleegsters fluisteren dat de Coleman Group kosten noch moeite spaarde en schijnbaar onbeperkte middelen gebruikte om de O'Neill Group agressief aan te vallen.

Op dat moment voelde Keira's hart alsof het in een ijskelder was gedompeld.

Ze wist dat dit Aidens wraak was—hij haatte iedereen die haar had geholpen.

Dit besef stak als een scherp mes in haar hart.

Toen Sean de ziekenhuiskamer weer binnenliep, stak Keira haar hand uit en tastte in het rond totdat ze zijn mouw vastpakte.

"Meneer O'Neill, ik kan u niet langer meesleuren," zei ze met een trillende stem. "Laat me alsjeblieft gaan."

Keira ging verder, terwijl er tranen uit haar lege ogen gleden: "Ik ben zijn doelwit. Als ik wegga, zal hij niet meer achter u aan komen."

Sean hield zachtjes haar koude hand vast, zijn stem rustig en stevig.

"Dit heeft niets met jou te maken, Keira. Aidens aanval op mijn bedrijf is zakelijke concurrentie, het heeft niets met jou te maken. Je moet je gewoon concentreren op je herstel en je voorbereiden op de operatie."

Hoewel zijn woorden warm waren, konden ze de kou in Keira's hart niet verdrijven.

Ze wist dat dit allemaal door haar kwam.

Opnieuw sleurde zij—de persoon die iedereen als een last en een ongeluksvogel zag—nu de enige persoon mee die haar onderdak had geboden.

Het schuldgevoel verpletterde haar bijna.

Ze knarste met haar tanden en nam een besluit—als Aiden echt zou komen, zou ze zich nooit als een lafaard verstoppen.

Maar ze had niet verwacht dat die dag zo snel zou komen.

De volgende middag was er plotseling een ongebruikelijke opschudding buiten de ziekenhuiskamer.

Buiten de deur was Aidens gezicht ijskoud en straalde hij een gevaarlijke aura uit die ervoor zorgde dat mensen afstand wilden houden.

Achter hem stonden verschillende in het zwart geklede lijfwachten, die een gespannen confrontatie vormden met Seans mensen.

"Lever Keira uit," beval Aiden, zijn stem hard en onverzettelijk.

Sean blokkeerde de deuropening en weigerde te wijken. "Ze heeft rust nodig."

"Rust?" Aiden slaakte een minachtende, koude lach, terwijl de woede in zijn ogen brandde. "Het lijkt erop dat ze zich behoorlijk comfortabel achter jou verstopt. Haar tactieken worden steeds verfijnder!"

Hun ruzie klonk duidelijk door in de ziekenhuiskamer. Keira's hart klopte hevig van de spanning.

Ze kon Sean deze situatie niet langer alleen laten trotseren.

Ze worstelde om rechtop in bed te gaan zitten en wendde zich tot de verpleegster naast haar.

"Orla, alsjeblieft, help me daarheen."

Verpleegster Orla keek bezorgd, maar na Keira's herhaaldelijke smeekbeden hielp ze haar voorzichtig overeind.

Toen de deur van de ziekenhuiskamer openging, richtten alle ogen zich onmiddellijk op hen.

Op het moment dat Aiden Keira zag, trokken zijn pupillen scherp samen.

Ze droeg een te grote ziekenhuisjas waardoor het leek alsof ze door het kleinste zuchtje wind kon worden weggeblazen.

Haar lange haar hing los over haar schouders, waardoor haar kleine gezicht er nog futlozer uitzag.

Het meest opvallend waren haar ogen.

Die ooit zo heldere ogen staarden nu wezenloos voor zich uit, volledig ongefocusseerd.

Kon ze echt niet zien?

Deze gedachte deed Aidens hart even samentrekken.

Maar het gevoel werd al snel overstemd door een nog sterkere woede en argwaan.

Dit moet weer een toneelstukje zijn!

Een geraffineerdere manier om sympathie te wekken!

"Nog steeds aan het acteren!" schreeuwde hij hard, zijn toon vol kille walging. "Denk je dat ik in deze truc trap?"

Keira draaide zich in de richting van zijn stem, waarbij haar lege ogen hem leken aan te kijken.

"Aiden," riep ze, haar stem nauwelijks hoorbaar maar met een hartverscheurende kalmte. "Wat is ervoor nodig om mij te laten gaan?"

Aiden kwam stap voor stap dichterbij en keek met minachting op haar neer.

"Kom met me mee terug en ga door met het afbetalen van je schuld!"

"Nee." Keira schudde haar hoofd, haar stem trilde. "Ik ga niet terug."

Onder ieders geschokte blik knielde ze neer in de richting van Aidens stem.

Het geluid van haar knieën die de koude vloer raakten, weergalmde zwaar in ieders hart.

"Laat me alsjeblieft gaan."

Ze boog haar hoofd, haar slanke nek zag er zo breekbaar uit, alsof die bij de minste aanraking zou breken.

"Ik ben al blind. Spaar me alsjeblieft."

Ze smeekte om zijn genade met het weinige beetje waardigheid dat ze nog over had.

Echter leken haar nederigheid en wanhoop voor Aiden op niets anders dan een toneelstukje.

Hij stormde naar voren en greep haar arm vast, zijn greep was zo strak dat het bijna haar botten verbrijzelde.

"Kom met me mee! Hou op met hier een scène te schoppen!"

Terwijl hij haar ruw meetrok, knapte Keira's laatste draadje van uithoudingsvermogen volledig.

Al de pijn, marteling en vernedering explodeerden op dat moment.

Teruggaan naar die hel? De woede en kwelling van hem en de familie Lynn blijven verdragen?

Nee! Ze zou nog liever sterven!

Met een kracht waarvan ze niet wist dat ze die had, rukte ze zich met geweld los uit Aidens greep.

Tegelijkertijd trok ze een fruitmes uit de grote zak van haar ziekenhuisjas.

Het was het fruitmes dat ze eerder stiekem had verborgen toen de verpleegster niet oplette.

"Aiden!" schreeuwde ze uit alle macht, haar stem schril en wanhopig.

"Wil je dat ik mijn schuld afbetaal? Haat je me tot op het bot? Prima! Ik zal je met mijn leven betalen! Wat de familie Lynn je schuldig is, wat ik je schuldig ben, ik zal het allemaal terugbetalen! Vanaf nu ben ik je niets meer schuldig!"

Voordat iemand kon reageren, pakte ze het handvat van het mes met beide handen vast en stak het hard in de richting van haar eigen hart.

Het geluid van het lemmet dat vlees doorboorde was ijsingwekkend.

Bloed spoot er onmiddellijk uit en kleurde haar bleke ziekenhuisjas rood—een schokkend gezicht.

De tijd leek te bevriezen.

Ze kon niet ontsnappen, en alleen de dood kon haar volledig van Aiden scheiden.

De woede op Aidens gezicht verdween op slag.

"Keira!" schreeuwde Sean vol afschuw.

Hij was de eerste die naar voren stormde, haar vallende lichaam opving en hard op haar wond drukte om te proberen het bloeden te stoppen.

"Dokter! Haal nu een dokter!"

Het medisch personeel ontwaakte eindelijk uit hun shock en tilde Keira haastig op een brancard, waarna ze zich naar de operatiekamer haastten.

Sean volgde een paar stappen, maar stopte toen plotseling.

Hij draaide zich om en staarde strak naar Aidens lijkbleke gezicht.

Toen rende hij de ziekenhuiskamer in, pakte een stapel documenten, kwam naar buiten en gooide ze hard naar Aiden!

"Kijk hiernaar! Aiden! Kijk goed!" Seans stem trilde van extreme woede en hartzeer.

"Dit zijn haar medische rapporten—blindheid veroorzaakt door een tumor die op haar oogzenuw drukt. Acute gastritis, ernstige ondervoeding en psychologisch trauma. Elk van deze aandoeningen zou haar kunnen doden! Ben je nu tevreden?"

Papieren verspreidden zich over de hele vloer.

Als zware hamers raakte elk ervan Aidens hart.

Hij keek vol ongeloof naar beneden.